De hits blijven komen. Bij Hellfire, een plotseling coole hetero-seksclub op Ninth Avenue, die ik mijn ex-vrouw aanbeveelde vanwege de bizarre amusementswaarde, verloor haar nieuwe vriend, een man die ik echt haatte, zijn oog in de eerste minuten van hun bezoek, aangevallen door een onbekende aanvaller die vervolgens in de menigte verdween. Oogbollen, testikels, alles lijkt onstabiel, aangevallen en dreigt nu een nieuwe ‘homokanker’ net is begonnen. Perfect gezonde jonge mannen (en sommige vrouwen) werden plotseling getroffen door infectieziekten die zich ongecontroleerd van het ene jonge lichaam naar het andere verspreidden. Al snel hadden alle ziekenhuizen in het stadscentrum speciale AIDS-isolatieafdelingen, en wanneer taart m liep de ziekte op en voegde zich bij haar man Vittorio bij Mother Cabrini op 16th Street. Ze organiseerden grote feesten in hun ziekenhuiskamers, waar seks, drugs en ongepaste vieringen plaatsvonden terwijl ze op sterven lagen. Blauwe plekken oplopen, wat een vreemde tijd om te leven.
De medicijnen blijven komen en we blijven ze inhaleren. Er zijn grote hoeveelheden mescaline die smaakt en ruikt naar cacaopoeder en je in een goed, zij het soms onaangenaam humeur brengt. Ik heb een paar gekke nachten gehad in dit brouwsel met mijn medekosmonaut, de kunstenaar Juan Sánchez Juareztotdat een reis die zo veelbelovend begint, snel verzuurt en plotseling naar een niveau van waanzin springt dat nog steeds beschamend is om te vertellen. We waren op weg naar een plaatselijke bar toen we, terwijl we Canal Street overstaken, een hond zagen aangereden en gedood door een auto.
Terwijl hij struikelde, leek het incident normaal. Aan de bar probeert een vervelende man Juans vriendin op te halen. Ik besloot dat de man een hond als toetje nodig had, dus ging ik terug naar Canal Street, pakte de hond op en liet hem aan de voeten van de man vallen, tot grote ontsteltenis van veel mensen aan de bar, vooral de barman, die mij goed kende. Toen ik besefte dat de barman werkelijk beledigd was, dat in feite de hele bar beledigd was, heb ik de hond uit het pand gehaald, hem op een veilige plek achtergelaten en naar een andere bar gelopen waar ik de manager kende, die mij adviseerde mijn handen te wassen en onmiddellijk naar huis te gaan.
Onderweg werd ik geconfronteerd met een groep boze mannen, onder leiding van de eigenaar van de hondenkennel, een stoere kleine man van Arabische afkomst, die tot die avond erg op mij gesteld was, maar nu dreigde mij te snijden met een of beide slagersmessen waarmee hij zwaaide. Omdat alles zo onwerkelijk leek, nam ik zijn dreigementen niet serieus, lachte om zijn moordzuchtige suggestie en liep op wonderbaarlijke wijze ongedeerd naar huis. ’s Morgens bleef de telefoon rinkelen en geen enkele beller was sympathiek; Velen zijn eigenlijk geschokt en/of weerzinwekkend. Ik voel me walgen. Ik hou van honden. Ik stopte die dag met de losbandigheid en begon langzaam weer bij zinnen te komen. Of dat werd mij verteld.
Afkomstig uit 10 Men Issue 62 – VERJAARDAG, EVOLVE, TRANSFORMATIE – dat nu in de kiosk ligt. Bestel uw exemplaar Hier.
