Mary Beth Hurt, een Tony Award-genomineerde acteur die verscheen in films als ‘Interiors’, ‘The World Volgens Garp’ en ‘The Age of Innocence’, is overleden. Hij is 79 jaar oud.
Hurt overleed zaterdag De ziekte van Alzheimermaakte zijn dochter Molly Schrader zondag bekend in een Instagram-post. Hurt’s echtgenoot, Oscar-genomineerde filmmaker Paul Schrader, bevestigd aan Hollywood-verslaggever dat hij stierf in een woonzorgcentrum in Jersey City, NJ. In 2015 werd bij hem de ziekte van Alzheimer vastgesteld.
“Ze was een actrice, vrouw, zus, moeder, tante, vriendin, en ze omarmde al die rollen met gratie en wreedheid”, schreef Molly Schrader in haar boek. na. “Hoewel we rouwen, geeft het enige troost te weten dat hij niet langer lijdt en in vrede herenigd kan worden met zijn zus.”
Hurt maakte zijn podiumdebuut in New York in 1973 in een off-Broadway-productie van ‘As You Like It’, volgens Affiche. Hij maakte zijn Broadway-debuut in 1974 en verscheen in kortstondige producties van ‘Love for Love’ en ‘The Rules of the Game’. Hij verscheen tijdens zijn carrière in 15 Broadway-producties.
Ondertussen vertelt Hurt New York Times in 1989 dat hij blij was met zijn carrière, zei hij ook dat er “niet heel veel beloningen” waren voor het doen van theater in New York.
“Je kunt daar niet de kost mee verdienen”, zei hij tegen de outlet. “Ik ben blij met mijn carrière, maar het is heel moeilijk om die vol te houden. Ik zing niet. Ik kan geen musicals maken. De enige manier waarop ik met theater de kost kan verdienen is op Broadway. En dat is een slechte situatie. Er zijn niet veel liveshows op Broadway. En Broadway heeft liveshows nodig. Ze zorgen voor een speciale stem die niet tot zwijgen mag worden gebracht.”
Hij kreeg het als eerste Nominatie Tony Award in 1976 voor het spelen van Rose Trelawny in Arthur Wing Pinero’s “Trelawny of the ‘Wells’.” Hurt’s andere twee nominaties waren voor zijn rollen in Beth Henley’s ‘Crimes of the Heart’ (1982) en Michael Frayn’s ‘Benefactors’ (1986).
Hurt maakte haar filmdebuut in Woody Allen’s drama uit 1978, ‘Interiors’, waarin ze de richtingloze aspirant-kunstenaar Joey speelde tegenover haar meer succesvolle broers en zussen, Renata en Flyn, gespeeld door respectievelijk Diane Keaton en Kristin Griffith. Haar optreden leverde haar een BAFTA-nominatie op.
In “The World Volgens Garp” (1982) speelde Hurt Helen Holm, die uiteindelijk de vrouw werd van de titulair Robin Williams, T.S. Garp. Ze verscheen ook in Martin Scorsese’s bewerking van Edith Whartons “The Age of Innocence” (1993) en in “Light Sleeper” (1992) en “Affliction” (1997) van haar man Paul Schrader.
Hurt, geboren als Mary Beth Supinger in Marshalltown, Iowa, op 25 september 1946, studeerde drama aan de Universiteit van Iowa voordat hij een graduate studie volgde aan de New York University Tisch School of the Arts. Ze is getrouwd met een acteur Willem raakte gewond in 1971 en nam haar naam aan voordat ze in 1982 scheidden. Ze trouwde in 1983 met Schrader, die ze via een publicist ontmoette.
“Mary Beth heeft mij gered”, vertelde Schrader, die in de jaren tachtig open was over zijn problemen met drugs en alcohol New Yorker in 2023. Nadat hij hem in 2019 naar een verpleeghuis had overgebracht na de diagnose van Alzheimer, verhuisde Schrader Hurt tijdens de pandemie terug naar hun huis aan het meer in New York, waar hij een kas voor hem bouwde omdat hij van tuinieren hield.
Een van de babysitters uit de kindertijd van Hurt was Jean Seberg, een inwoner van Marshalltown, een kennis van de familie die later speelde in films als met dank aan Jean-Luc Godard “Buiten adem” En eigendom van Otto Preminger “St. Joan” eerder zijn tragische dood in 1979. Hurt speelde Seberg in voice-over in Mark Rappaports “From the Journals of Jean Seberg” (1995).
David Hare, die Hurt regisseerde in ‘The Secret Rapture’, beschreef haar in 1989 in de New York Times als ‘een prima ensemble-actrice’.
“Hij heeft de beste Britse tradities en de beste Amerikaanse tradities”, vertelde Hare aan de outlet. “Wat kenmerkend was voor Engelse acteurs was dat ze een cent konden verdienen – er was niets technisch dat ze niet konden doen. Ze waren flexibel, net als muzikanten, en vanuit hun technische vaardigheid kregen ze vrijheid. En in het geval van Mary Beth was er een soort flair voor improvisatie, een bereidheid om de uitvoering fris te houden.”
Hurt laat haar man en twee kinderen, Molly en Sam, achter.
