In 1983, Marvin Hagler was begonnen aan wat een bepalende periode in zijn carrière zou blijken te zijn.
Erkend als de beste middengewichtbokser ter wereldde onbetwiste kampioen vecht nog steeds voor een echt winstgevend gevecht dat zijn status verdient. Dat veranderde tussen 1983 en 1987, toen hij de ring deelde met Roberto Durán, Thomas Hearns en, in zijn laatste gevecht, Sugar Ray Leonard.
Alle vier de mannen vochten minstens één keer met elkaar tussen juni 1980 en juni 1989. Hagler zou echter het enige lid van de beroemde “Four Kings” zijn dat nooit aan een rematch zou deelnemen. Zijn overwinningen op Durán en Hearns, en zijn controversiële verlies tegen Leonard, werden nooit herhaald, terwijl Durán en Leonard twee keer vochten, net als Leonard en Hearns.
Alle vier vallen op in de De beste ringserie die ik ben tegengekomen. Toen Hagler werd gevraagd welke tegenstander er bovenuit stak, kwam zijn antwoord meteen.
‘Duran; ik denk dat het Roberto Durán is.’
Durán jaagde op een ongekende vierde wereldtitel toen hij opklom naar middengewicht om Hagler in 1983 uit te dagen in een speciaal gebouwde buitenarena in Caesars Palace in Las Vegas.
Hagler heeft het voordeel qua lengte en fysieke kracht en is vastbesloten om te laten zien hoe compleet een vechter hij is. Durán beloofde aan te vallen met het lichaam, maar hoewel zijn vermaarde kracht zich niet volledig kon vertalen in de middengewichtdivisie, compenseerde hij dit met meedogenloze druk en uitdagendheid, en liet hij zijn rivaal niet domineren.
Durán gaf alles in een moedige poging van 15 ronden die een groot deel van de geloofwaardigheid herstelde die verloren was gegaan in zijn herkansing met Leonard. Maar uiteindelijk was het Hagler die als beste uit de bus kwam in de scoretelling.
