O Heer! Wie zou zo’n aanval kunnen overleven? Ja… Smithers, bijvoorbeeld. Het was een normale dag voor hem, hij werkte voor meneer Burns enzovoort. Als de belediging artillerie was, zou hij een nucleaire explosie kunnen weerstaan. Maar de vraag is niet wie er na een verbale strijd overeind zal blijven. Het is: “Wie is het grotere karakter?” En nogmaals, voor mij bestaat er geen twijfel. Smithers zal als beste uit de bus komen.
Elektra, met onwankelbare zekerheid gespeeld door Dominique Jackson, is zeker belangrijk; Ik twijfel daar niet aan. Pose ging in première op FX in een tijd waarin de vooruitgang van de transpolitiek en culturele zichtbaarheid een onstuitbare stijging kende (‘blijkbaar’ is hier het sleutelwoord, zoals we inmiddels wel weten), en hoewel de show op de lange termijn misschien geen materiële impact heeft gehad, bleek het baanbrekend te zijn voor de vertegenwoordiging van transvrouwen in het reguliere entertainment.
Wanneer Pose Het idee dat transpersonages door transacteurs moeten worden gespeeld, gaat in 2018 in première en wordt breed besproken en verre van geaccepteerd. Bijvoorbeeld de overwinning van Eddie Redmayne bij de Oscars van 2016 voor het spelen van een transvrouw Deens meisje; zie ook Jeffrey Tambor, voorafgaand aan zijn beschuldigingen van seksueel wangedrag, zei dit ook hij hoopt de laatste cis-man te zijn die een transvrouw speelt…terwijl ze haar tweede Emmy ontving voor het spelen van een transvrouw Transparant. Waar het personage een transvrouw is is authentiek gecast, zitten ze meestal geïsoleerd in een zee van cis-mensen, zoals Laverne Cox op Netflix Oranje is het nieuwe zwart of Amiyah Scott op Fox Ster. Maar toen kwam het Pose met een dynamische en diverse cast van transvrouwen wordt van geen van hen verwacht dat zij ons allemaal vertegenwoordigen of holistisch over onze problemen spreken, laat staan de ‘transstem’ zijn in een bepaalde scène. De bar was natuurlijk in de hel, maar pas ongeveer tien jaar eerder PosePremières worden nog steeds als een triomf beschouwd als cisvrouwen als Rebecca Romijn of Felicity Huffman ons spelen in plaats van letterlijke mannen.
Met andere woorden, Pose is van vitaal belang, en in dezelfde culturele zin geldt dat ook voor elk personage, inclusief Elektra. Maar toen ik mijn blik beperkte tot het onderzoeken van de personages alleen in de tekst van de show, was er niet veel belangstelling, aflevering na aflevering. Het schrijven nam een scherpe wending na de eerste van de drie seizoenen van de show, en daarmee ook de schijn van een bevredigend verhaal voor hem of iemand anders. Wat is, naast het iconische Capital-M-moment in de Hamptons, het hoogtepunt?
Aan de andere kant, als ik aan Smithers denk, ingesproken door Harry Shearer, komen er veel dingen in me op: hij probeerde meneer Burns ervan te overtuigen dat de menigte die hem uitjoeg eigenlijk zei: ‘Boe-jar!“; zijn volledig uitzinnige instorting wanneer hij in het nauw wordt gedreven door een paar mooie, halfnaakte, ronddraaiende vrouwen; een zeer homoseksuele bewerking met snoepthema van “Klop het‘ in een aflevering met een nep-spin-off; het feit dat zijn computer, eenmaal opgestart, een De smaakvolle Mr. Burns is naakt zei tegen hem: “Je bent er behoorlijk goed in om mij op te winden.” Dan zijn er de verhalen die zich ontvouwen, zoals zijn affaire met een plaatselijke kitschfan (ingesproken door de enige echte trash-auteur John Waters), of zijn persoonlijke obsessie met Malibu Stacy (een homoseksuele man die in het geheim poppenverzamelaar is… hmm… veel van dat soort gevallen). Geplaatst in Simpsons het kan ook een steile daling zijn na zoveel jaren in de ether, maar we hebben nog steeds ongeveer 10 geweldige seizoenen voordat het bergafwaarts gaat. Onthulling van vooringenomenheid, indien nodig: Niets na seizoen 12 of 13 resoneerde met mij. Ik heb bijvoorbeeld gehoord dat Smithers eindelijk uit de kast kwam als homo en trouwde, enz., Liefde is liefde, maar niet in mijn wereld… niet in de wereld waarin ik leef…
