Het grote rare tv-personage Smackdown is een groots toernooi geïnspireerd door March Madness, waar 16 iconen van het kleine scherm tegenover elkaar staan. Er komt één winnaar naar voren, de rest is aan onze “scheidsrechter” (de schrijver). Neem deel aan de competitie Hier.
Toen ik opgroeide, verboden mijn ouders mij om te kijken Simpsons om dezelfde reden die veel religieuze huishoudens in Amerika in de jaren negentig zo openlijk verklaarden: de show, zeiden ze, ondermijnde de traditionele gezinswaarden. Homer drinkt te graag bier, vooral omdat mijn vader in zijn leven nog nooit een druppel alcohol heeft aangeraakt of zelfs maar bijna een kernsmelting heeft veroorzaakt. Er is natuurlijk geen betere manier om ervoor te zorgen dat een kind iets wil dan het te verbieden: ik zocht onmiddellijk naar alle afleveringen die ik te pakken kon krijgen, meestal bij vrienden thuis. En het was dankzij die heimelijke observatie dat ik leerde wat homoseksualiteit was, via een droomsequentie in de aflevering ‘Marge Gets a Job’ van seizoen 4, waarin de heer Burns, Waylon Joseph Smithers, Jr. erotische dagdromen hadden over zijn baas die door het open raam naar zijn bed dreef.
Voor het grootste deel van mijn piek Simpsons-Door de jaren heen presenteerde de tekenfilmserie de eigenaardigheden van Smithers als punchlines. Hij is een gehoorzame kleine sycofant, de homo Renfield voor Dracula van Burns, die alleen de bevelen van zijn meester uitvoert in de hoop ooit een kus te krijgen die nooit zal komen. Maar vanuit een andere hoek gezien was hij een verlangen. Hij wil het onmogelijke: de oprechte genegenheid van een kwaadaardige miljardair. In een poging om het personage door de decennia heen te helpen, gaf de show ons in 2021 eindelijk Smithers aflevering uit en koppelt haar aan een rijke modeontwerper, ingesproken door Victor Garber, maar ik zal Smithers altijd herinneren als de verliefdheid op hopeloze liefde.
Ruby ‘Rue’ Bennett van Euforie ook op zoek naar vrede die nooit zal komen. (Dit is een van de meest onzinnige segmenten die ik ooit heb geschreven in een carrière vol zulke dingen, maar dat is de aard van de oefening.) Te midden van een zee van personages op het scherm die worstelen met verslaving, valt Zendaya’s Rue op als de meest dynamische, haar nihilisme en haar hoop als twee magneten die haar hart van binnenuit uit elkaar trekken. Euforie was op zijn eigen manier ook heel vormend voor mij, liet me zien hoe het eruit zag zoals transvrouwen die worden gepresenteerd als objecten van verlangen en genegenheid. De manier waarop Rue tegen Jules aankijkt – de manier waarop ze beter voor zichzelf wil zijn, net zoals ze beter voor zichzelf wil zijn – is verantwoordelijk voor enkele van de meest hartverscheurende televisiescènes van de 21e eeuw.
