Het grote rare tv-personage Smackdown is een groots toernooi geïnspireerd door March Madness, waar 16 iconen van het kleine scherm tegenover elkaar staan. Er komt één winnaar naar voren, de rest is aan onze “scheidsrechter” (de schrijver). Neem deel aan de competitie Hier.
Toen ik over deze beugel hoorde, was ik een beetje verrast. Wat zou antiheld-meisjesbaas Annalise Keating mogelijk gemeen hebben met de tekenfilmschurk die bekend staat als HAAR? Het is nooit bij me opgekomen dat critici op televisie zo geestig konden zijn. Maar aangezien er te veel nieuwe shows zijn om op meerdere platforms bij te houden – en dat heeft niet eens invloed op de kwaliteit – denk ik dat terugkijken op dit moment het beste is om te doen.
Het is ruim een half decennium geleden sinds de juridische thriller van Shonda Rhimes Hoe je weg kunt komen met moord waarmee een einde komt aan de reeks van zes seizoenen, boordevol 90 afleveringen van het meest ingewikkelde plot op televisie. Gemaakt door Peter Nowalk, Moord misschien wel het laatste ABC-drama dat controverse veroorzaakte en de tijdgeest van de popcultuur betrad. ZES JAAR lang konden mensen Viola Davis op hun televisieschermen bekijken en zien! Vroeger maakten we dingen in dit land!
Omdat het een Shondaland-productie is, geeft de combinatie van drama op de werkplek en soap-opera-neigingen de show een gevoel van grote tragedie. Iedereen is slecht. Niemand is onschuldig. En liefde overwint niet echt alles. Te midden van al die wanhoop staat Annalise Keating, onbevreesd gespeeld door een van de beste actrices die we hebben. Ze heeft een overleden echtgenoot, een tragisch achtergrondverhaal en een groep gekke kinderen die bekend staan als de Keating 5. Ze heeft ook ‘vrienden’ Frank Delfino en Bonnie Winterbottom. Maar het belangrijkste om te onthouden over Annalise is dat ze zeer verantwoordelijk is. Hij wist altijd meer dan wie dan ook en hij liet iedereen zo lang mogelijk in het ongewisse.
Er zijn andere personages met vergelijkbare schaakmeesterkwaliteiten. Natuurlijk heb ik het over HIM, de rode duivelachtige slechterik in de klassieke Craig McCracken-tekenfilm Powerpuff Girls. HIJ is verwijfd in glamourrockstijl, met een slank lichaam, gemene gele ogen met lange wimpers en enkellange zwarte laarzen met hoge hakken. Hij zou bijna voor een mens kunnen doorgaan, zo niet vanwege zijn rode huid, kreeftenklauwen en buitenaardse stem. Simpelweg bekend als “HAAR”, als ze een echte naam heeft, gebruiken The Powerpuff Girls die nooit. Ook al is hij de machtigste van alle schurken in de galerij van hun schurken, er is altijd het gevoel dat HIJ – zelfs als hij Townsville bedekt met haatgas om iedereen tegen het trio superhelden op te zetten – maar een grapje maakt. Ze heeft veel trucjes en ziet ze graag spelen vanuit haar roze appartement in de stijl van de jaren 70. Haar specialiteit is psychologische marteling, zoals te zien was tijdens haar eerste optreden toen ze zichzelf vermomde als een opgezette octopus om Bubbles te beïnvloeden en conflicten met haar zus te veroorzaken. Maar haar tegenstander was een kleutermeisje, dus hoe eng kon ze zijn?
Ja, het is waar dat ZIJ technisch gezien sterker is dan Annalise. Hij heeft magische demonische krachten en kan iedereen in Townsville manipuleren zonder zijn huis te hoeven verlaten. Maar waarom is hij altijd thuis? Heeft hij ooit een date gehad? Zou het kunnen dat hij geobsedeerd is door het verslaan van de Powerpuff Girls omdat hij seksueel gefrustreerd is? In de aflevering “Telephonies” is hij aan het trainen voor een trainingstape voor vrouwen, terwijl hij de meisjes vrolijk vertelt dat hij een pauze neemt van de misdaad om weer in vorm te komen. Gezond waarvoor? Hij gaat nergens heen! Ondertussen gaat Annalise om met mannen en vrouwen en betrekt ze hen in de puinhoop waarin ze zich momenteel bevindt. Annalise staat erg aan de buitenkant, ook al verschijnt ze in de ogen van de meeste mensen als een heteroseksuele weduwe. En hoewel hij, net als HIM, vaak ontzettend gek is, is er één persoon die hem altijd kalmeert: zijn mooie ex-vriendin Eve (gespeeld door Famke Janssen).
