Instellen op Waar wilde rozen groeien door Nick Cave en de slechte zaden En Kylie Minogue, Glenn Martens’ AW26 Huis Margiela de show ontvouwt zich als een angstaanjagende parade van onaardse wezens en herrezen royalty’s. Het speelt zich af in Shanghai, tussen een metropool van zeecontainers, vloeistofachtige gordijnen, texturen die lijken te zijn opgegeten door Cordyceps, en delicate chiffonjurken worden gecombineerd met nauwkeurig maatwerk met gotische randen. Het was genoeg om iedereen de kriebels te bezorgen.
Van dichtbij is het het masker dat je tegenhoudt. De stof van de gezichtsbedekking – beschilderd met make-up, gekruld en klonterig – geeft elke verschijning een vreemde en buitenaardse kwaliteit, soms griezelig, soms bijna zielig. Ze knikken ook naar de al lang bestaande anonimiteit van het huis, maar hier voelt het theatraaler en vervormder aan.
Martens blijft gefocust op stoffen, nu aangescherpt door een vlooienmarktgevoeligheid: kledingstukken die zijn herwerkt, gemengd en hergebruikt. Porselein verschijnt zowel als illusie als als object: gelaagde organza bootst de kwetsbaarheid ervan na, en opvallend genoeg blijven echte fragmenten aan de jurk kleven. Elders voelen stoffen alsof ze uitgegraven zijn – jurken worden op maat gemaakt, wandtapijten worden nagemaakt met pailetten, oppervlakken zijn verzegeld of verstijfd, soms bijna wasachtig en in balans met naakten en zachte, zanderige pastorale vormen.
Het contrast tussen zachtheid en structuur blijft cruciaal. Draperingen in wetlook bleven hangen en vormden een geheel, terwijl chiffonjurken licht en enigszins onthullend aanvoelden. Het maatwerk, hoewel op het eerste gezicht schoon, blijkt uit de details: leer versmolten met wol, ruwe randen losgelaten, stof in plakjes gesneden en opnieuw aangebracht.
Er waren momenten van intensiteit: een met goud gevulde look, een metallic roze jurk met een half blote snit, een zuurgroene fluwelen jurk met hertoginmouwen, gelaagd over een bodysuit van een tweede huid. Vogelskeletprints, zijden kaftans en duinachtige breisels zorgen voor afwisseling zonder de sfeer te verzachten.
Het is ongemakkelijk, maar dat is het punt. Martens leunde erin en bouwde een collectie op die rijk was aan textuur, een beetje grillig en zeer interessant.
Fotografie met dank aan Maison Margiela.
