Magliano Door met een fluitsignaal in Parijs aan te komen – een ‘partijdige strijdkreet’ en een ‘intersekse-serenade’ – sprak de aanwezigheid luider dan louter een ceremonie. Voor zijn eerste show in de stad opende Luca Magliano AW26 met een stem – scherp, menselijk, een beetje weerbarstig – die de toon zette voor een collectie die fysiek, expressief en zelfverzekerd aanvoelde. De boodschap was vanaf het begin duidelijk: het gaat niet om Parijse lak, maar om aanwezigheid.
De outfits spelen als hits, aangescherpt voor het grotere podium. Taxi-jassen en ruime jassen zijn gedrapeerd met sjaals en organza die als een verademing rond het lichaam zweven, waardoor lijnen en doelgerichtheid vervagen. De broeken zijn gedraaid en naar de pijpen getrokken, aangesnoerd en onderbroken in de taille met riemen en losse naden, waardoor functionele details worden omgezet in visuele accenten. Alles voelt versleten met de bedoeling, nooit zomaar aangelegd.
Stof die veel praat. Tartan – eenvoudig en vertrouwd – is bedekt met veel materiaal, terwijl tropisch polyester herwerkt lijkt met een dichte, geschoren afwerking die gewicht en textuur toevoegt. Shetland, Harris-tweed en mohair verankeren de collectie, verlicht door een vleugje kleur in maatkleding uit de jaren 90 en dubbele sets die eerder scherp dan verfijnd zijn. Prints van kristallen glazen en rinkelende sleutels op zijden overhemden symboliseren huiselijke rituelen en persoonlijke ruimte, licht en zonder poespas gedragen.
Parijs wordt kortstondig onderdeel van de provincie Magliano – een stad vol nabijheid, lawaai en emotie. Het is een stadsdebuut dat levend, zelfverzekerd en duidelijk ongefilterd aanvoelt, wat bewijst dat Magliano’s taal het beste wordt overgebracht als deze luid, tastbaar en onmenselijk blijft.
Fotografie met dank aan Magliano.
