‘Magellan’-recensie: Gael Garcia Bernal over een rijk gedetailleerde biopic

Laat de cinema auteur Lav Diaz (4 uur durende “Norte, The End of History” uit 2013) vertragen om je het kolonialisme in realtime voor te stellen, met al zijn lelijkheid en adembenemende hebzucht, maar ook met een gevoel van verwondering. De hoofdrol speelt in het 163 minuten durende epos van de Filippijnse filmmaker, ‘Magellan’ Gaël Garcia Bernal als 16e-eeuwse Portugese ontdekkingsreiziger was hij zowel medicijn als medicijn en corrigeerde hij het verhaal van de conquistador dat maar al te vaak draait om uitbundigheid en ongebreidelde macht over de waanzin van het streven.

Met een griezelig oog voor one-shot scènes en een onwrikbaar vertrouwen in de eisen die hij stelt aan de aandachtsspanne van onze apenhersenen, heeft Diaz een verbluffend meesterwerk gecreëerd van tijdreizen, loomheid en prachtige kleurenbeelden die perfect synchroon werken. Naarmate de tijd verstrijkt wordt “Magellan” als toegankelijk beschouwd als je bekend bent met het grootse en intieme werk van Diaz, maar het dient ook als ideale kennismaking met zijn compromisloze visie.

Een naakte inheemse vrouw snuffelt door een schilderachtige stroom in het regenwoud en valt vervolgens flauw van schrik bij iets waar ze buiten de camera getuige van is. “Ik zie een blanke man!” hij waarschuwde zijn volk. Kort daarna zien we gruwelijke taferelen van afgeslachte lijken op met bloed doordrenkte stranden en in het groene binnenland van het Maleisische schiereiland, dat in 1511 door de Portugezen werd veroverd.

Ferdinand Magellan (Bernal) was toen slechts een radertje in de veroveringsmachine van zijn land, maar deze bemanning had ambities voor toekomstige campagnes. Dit was niet noodzakelijkerwijs in overeenstemming met de hebzucht van zijn superieuren, die haastig tot uiting kwam in de triomfantelijke toespraak van een getroffen veroveraar: “We zullen de hele wereld wurgen! De islam zal uiteindelijk verdwijnen!” (Dan valt hij flauw.) Maar zoals we later zullen zien, eist de behoefte om te domineren zijn tol van de menselijke geest.

Enkele jaren later wankelde Magellan, geminacht door de koning, door Lissabon als een ruig, taakloos dier. Uiteindelijk krijgt hij steun van Spanje voor zijn geweldige reis, waarbij hij een onbekende route uitstippelt naar de specerijeneilanden in het oosten, wat betekent dat hij zijn zwangere vrouw Beatriz (Angela Azevedo) moet achterlaten. De legendarische reis om de wereld gedurende vele jaren, een 45 minuten durende reeks gekenmerkt door paranoia, hallucinaties, dood, ziekte, honger, kreunende stilte en verpletterende wanhoop, maakt het een van de meest brute afbeeldingen van een transoceanische reis ooit op film gezet. Extreem hard, maar nog steeds gevuld met een glimp van natuurlijke schoonheid, traint deze reeks je praktisch om te luisteren naar de zeevogels die uiteindelijk de kreten van “Land!” veroorzaken. Zonder muziek of melodrama is dit zeer strakke en geduldige slowcinema.

Het vestigt ook de acute psychologie die Magellan drijft: obsessieve nieuwsgierigheid die uitmondt in gedwongen christelijke bekering, een gevolg van onwetendheid die de filmmaker toevoegt aan zijn eigen historische opvattingen. Tot dat punt beschrijft Bernal, zonder de hulp van conventionele close-ups, deze verschuivingen in speelfilmlengte met briljante subtiliteit in de pakkende, afstandsschoten van Diaz en collega-cameraman Artur Tort, die vaak worden gekenmerkt door hoekige perspectieven.

De koloniale mentaliteit van Magellan staat in schril contrast met de andere sleutelfiguur van de film, Enrique (Arjay Babon), wiens reis van gekochte Maleisische slaaf naar geassimileerde tolk een portret is van ontworteld lijden. Spirituele klaagzangen zijn gebruikelijk in ‘Magellan’, of het nu van Enrique is als hij alleen is of van inboorlingen die naar binnen stormen en om hulp smeken, of in Portugal van in het zwart geklede vrouwen die langs de kust staan ​​te wachten op nieuws over het lot van hun echtgenoten. De tijd strekt zich uit over deze grote ‘Magellan’, waarbij de pijnlijke erfenis van het kolonialisme op de voorgrond wordt geplaatst en prioriteit wordt gegeven aan een rauwe pracht die nooit kan worden overwonnen.