Er zijn weinig reflecties die groter zijn dan de kindertijd. De afgelopen maanden heeft dit idee visuele vorm gekregen tijdens modeshows, van Chanel tot Acne Studio’s met kinderlijke schetsen, vaak ‘naïeve ontwerpen’ genoemd. Zijn esthetiek geeft de voorkeur aan opzettelijke ruwheid en fouten boven een steriele, gepolijste glans.
Boekomslagen zijn het nieuwste medium om deze trend te omarmen. Doodles, krabbels, krijtstrepen en stickers – opbeurend Lisa Frank en anime-tekenfilms – beginnen te verschijnen op de covers van prominente Gen Z hedendaagse fictie. Hoe kinderachtiger en onbeschaafder, hoe beter.
De covers, die vaak bij literaire fictie geschreven door vrouwen horen, signaleren een bijzonder emotioneel register van de naïeve, aanhankelijke chaos die de jeugd belooft. De beeldtaal doet denken aan een eenvoudiger tijd: een herwinning van verloren onschuld. Voor millennials en Gen Z-lezers die dol zijn op verzamelobjecten als Lababus, vriendschapsarmbanden en vlinderhaarspeldjes, is het niet meer dan normaal dat de art direction dit voorbeeld volgt – soms met een ironische twist. Vaak verhult de opgewektheid van het ontwerp de malaise van de hoofdpersoon.
De trend van boekomslagen, doordrenkt van nostalgie uit de kindertijd, belooft fictie die worstelt met de pijn van volwassenheid in een onzekere tijd. In de Substapel, Cultuurcriticus en romanschrijver Natasha Stagg gaf commentaar op deze trend en zei: “Een omgekeerd zoeken naar afbeeldingen van deze afbeeldingen levert boeken op over voorschools onderwijs, het omgaan met angst of migraine, of het leren van kinderen om te kleuren buiten de grenzen van artistiek ouderschap.” Populaire boekomslagen onthullen een collectief onbehagen over volwassenheid, benadrukt door een culturele fixatie op ‘adolescentie’ die de afgelopen jaren een golf van denkstukken online teweegbracht.
Het is dus niet meer dan normaal dat deze esthetiek is overgenomen door Gen Z-fictieschrijvers zoals Honor Levy, die paperbackedities van het boek publiceert. “Mijn eerste boek” Inclusief een meisjesachtige hartsticker op een felroze achtergrond. De Y2K-esthetiek bevat het dagboek van een jong meisje. Ondertussen is de roman 2025 “Niet de moeite waard” van Ariana Harwicz, over een moeder die haar kinderen verliest in een voogdijstrijd, gebruikt grillige krijtkrabbels op de omslag. In de herfst, McSweeney’s driemaandelijkse zorgen in een map met een waterwonderland in Lisa Frank-stijl op de omslag. Deze maand bracht Cazzie David een boek uit met essays over de opkomende volwassenheid, getiteld “Wanen: grootsheid, romantiek, proces‘ met een omslag die lijkt op een verjaardagstaart voor een kind.
(New Directions Publishing, Penguin-boeken)
Schrijver en cultuurcriticus Zeiba tekenen geregistreerde trend in juni 2025 Substapel na. “Ik vraag me af of dit de verveling weerspiegelt van eerdere of gelijktijdige trends op het gebied van boekontwerpZeiba schreef via e-mail. “Een verschuiving van het gelaagde, het blobby, het schone – naar iets dat meer illusoir is of een toespeling op een id.”
“Het is niet voor niets dat ik aanneem dat kleurboeken voor volwassenen beter verkopen dan literaire fictie”, aldus Zeiba. “Ik werd getroffen door het feit dat krijt- of stifttekeningen slechts tijdelijk zijn – ze hebben geen definitieve vorm.”
In januari, romanschrijver en Voor altijd tijdschrift medeoprichter Madeline Cash brengt haar langverwachte debuutroman ‘Lost Lambs’ uit. Het verhaal volgt een gezin dat verscheurd wordt te midden van open huwelijken, samenzweringen en emotionele onrust. De omslag, ontworpen door Na Song, is voorzien van hangende tekst in blauw krijt en een kleine illustratie van een meisje.
De cover is sterk beïnvloed door van Henry Darger Vivian meisje. “Ik werd aangetrokken door dit schilderij van Henry Darger toen ik het boek aan het schrijven was. Ik vond dat het een zeer nauwkeurige visuele weergave was van een klein meisje dat ontsnapt aan de totale chaos”, zei Cash.
“Het kinderachtige handschrift vormt ook een bedreiging voor enkele van de serieuzere en sinistere thema’s in het boek”, aldus Cash.
(St. Martin, Farrar, Straus & Giroux Publishing Group)
“Na het lezen van Cash werd ik getroffen door het feit dat de kinderen in dit boek – en kinderen vormen de kern van dit boek – zo inzichtelijk en transformatief zijn, en dat het ‘verloren schaap’ in de tekst feitelijk verwijst naar een specifieke groep volwassenen,” voegde Zeiba eraan toe.
Een soortgelijke artistieke logica ligt ten grondslag aan de doorbraakroman van Sophie Kemp uit 2025: “Hemelse logicadie de aandacht trok vanwege zijn verontrustende omslag. De omslag van het boek is een schilderij van de in Brooklyn wonende kunstenaar Naruki Kukitageselecteerd door ervaren art directors Martha Kennedy met de inbreng van Kemp. Kennedy had ‘Virtual Temptation in Eden’ ontdekt in een wekelijkse kunstnieuwsbrief genaamd ‘Erg goed.” De afbeelding maakt gebruik van een kinderkleurboek met donkerdere basiskleuren, waarin verschillende tekenfilm- en grafische stijlen worden gecombineerd om Adam en Eva in het paradijs weer te geven. Achter hen schuilt een cartoonslang.
Het ontwerp weerspiegelt indrukwekkend proza. “Deze roman bevat een van de meest originele stemmen die ik ooit heb gelezen. Ik zou het omschrijven als een psychoseksuele koortsdroom”, zei Kennedy. “Ik herinner me dat de redacteur het ‘de eerste echte Gen Z-roman’ noemde.”
Kemp herinnert zich dat hij een lange e-mail heeft gestuurd over de inspiratie voor de boekomslag. “Ik wilde iets supermaximalistisch. Ik wilde dat het een reeds bestaand beeld zou zijn. En ik wilde iets verrassends of geks doen”, zei Kemp. Kennedy presenteerde Kukita’s schilderij en het was liefde op het eerste gezicht voor Kemp.
(New Directions Publishing, Simon & Schuster)
“Kukita’s combinatie van prachtig weergegeven schilderkunstige portretten en uitgestreken grafische anime (vaak in een zeer intense seksuele combinatie) leek perfect te passen bij de stijl van de roman”, aldus Martha Kennedy, art director bij Simon & Schuster.
Voer vervolgens het Comic Sans-lettertype in – de perfecte ironie. “Laten we een lettertype gebruiken dat verkeerd aanvoelt”, herinnert Kemp zich terwijl hij het voorschreef. “Ik gebruikte Comic Sans voor het eerst in mijn 35-jarige carrière voor de rest van het genre. Ik had het gevoel dat het een raar hoogtepunt was”, legde Kennedy uit via e-mail.
Kemp zag een thematische harmonie tussen hemzelf en het boekontwerp van Cash. “Het boek van mij en Madeline gaat over een naïef vrouwelijk personage”, zei Kemp. “Voor de hoofdpersoon van mijn roman, een heel naïeve jonge vrouw, was het volkomen logisch als de boekomslag paste bij de stijl die ik creëerde.”
Terwijl hij in de marketing werkte, herinnerde Cash zich een andere trend in boekomslagen die hij ‘boekenproppen’ noemde. De klodder had een aardse kleur en was jarenlang een best verkochte cover. “Bij elke virale esthetiek: een van die boeken deed het heel goed, dus ontwierpen ze elke omslag om dat na te bootsen, omdat mensen erdoor aangetrokken werden”, zei Cash. “Het lijkt alsof de inhoud allemaal hetzelfde is en overal aanwezig is. Dit is een slechte dienst voor veel van de boeken.”
“Ik wilde echt dat het opviel”, zei Cash over de omslag zelf.
Connors is een schrijver die in Los Angeles woont. Hij organiseert literaire leesevenementen Onbetrouwbare verteller elke maand bij Nico’s Wines in Atwater Village.
