Lucy Liu over ‘eng’ nieuwe rol in ‘Rosemead’

Voor Lucy Liubegint de onverwachte keuzes van haar personage in de nieuwe film “Rosemead” te begrijpen, te beginnen met taal.

Om Irene te spelen, een weduwe uit de San Gabriel Valley die voor een tienerjongen met schizofrenie zorgt, maakte Liu gebruik van de zeldzame kans om het Mandarijn te gebruiken dat ze sprak toen ze opgroeide in een Chinees huishouden in Queens, NY. Nadat hij op beroemde wijze zijn spieren had gespannen als een van Charlie’s Angels, merkte de acteur dat hij elk woord zo hard oefende als een dialectcoach – en al snel begreep hij dat de tragedie van het verhaal, gebaseerd op een Times-artikel uit 2017 door de toenmalige schrijver Frank Shyong, verscheen lang voor zijn ondergang.

Liu besefte dat Irene’s moeilijkheid om te communiceren met het Amerikaanse medische systeem en haar zoon in moeilijkheden de kern vormde van de drastische maatregelen die Irene nam toen de diagnose terminale kanker de mogelijkheid deed ontstaan ​​dat haar zoon zonder behandeling zou achterblijven.

“Er zijn andere culturen die soortgelijke problemen hebben, of het nu om een ​​psychische aandoening gaat of niet, maar ze praten erover,” zei Liu. “(En) als je dat niet doet, leidt het tot beslissingen waarbij je geen keus hebt. Wat er in dit verhaal gebeurt, is dat de moeder alleen maar probeert te overleven.”

Liu is sinds de première op het Tribeca Film Festival eerder dit jaar allerlei soorten dialogen aangegaan met ‘Rosemead’. Haar veelbesproken wending heeft aanleiding gegeven tot discussie over kwesties die haar nauw aan het hart liggen, zoals Irene’s onvermogen om om te gaan met het lijden van haar zoon in verband met zijn problemen met het spreken van Engels, haar angst om zich uit te spreken als immigrant in Amerika en de schaamte die zij denkt dat de geestesziekte van haar zoon zal veroorzaken in een gemeenschap waar psychologische kwesties zelden worden besproken.

Maar eerst moet Liu eerst zijn eigen angsten onder ogen zien – inclusief zijn zorgen, ondanks de ijzeren vastberadenheid die een kenmerk is geworden van veel van zijn meest iconische personages, dat hij de taak misschien niet aankan.

“Allereerst was het eng om te weten dat het verhaal bestond”, zei Liu. “En toen was het nog enger omdat ik deze vrouw moest belichamen en ervoor moest zorgen dat andere mensen om haar gaven. Ik wilde daar niet in falen, omdat ik denk dat als je dat aan iemand zou uitleggen, ze onmiddellijk belasterd zou worden. Dus hoe kan ik dat overwinnen door haar menselijk te maken en de liefde te tonen die ze voor haar zoon heeft, zodat hij doet wat hij doet?”

Opmerkelijk genoeg is de doordachte verfilming van schrijver Marilyn Fu en regisseur Eric Lin de eerste in Liu’s lange carrière die volledig op haar schouders rust als een dramatische hoofdrol. Maar de grotere delen laten alleen maar meer subtiliteit toe als Liu probeert iemand te bewonen die zich door zijn omstandigheden klein voelt, en die er nog steeds niet voor terugdeinst om het goede te doen door zijn zoon.

Lucy Liu.

(JSquared Photography / Voor nu)

“Taal is een heel belangrijk onderdeel van het personage dat ik wil dat het publiek in zich opneemt, waardoor hij veel dingen mist die hij zou moeten horen, inclusief zijn eigen ervaring met een bezoek aan de dokter”, zei Liu. “Het raakte een diep deel van mij waar ik een paar keer toegang toe heb gehad, maar niet in deze mate. En door de last van haar ziekte in haar lichaam te brengen, bracht het veel realiteiten naar boven over wat het leven betekent voor degenen die ouder of ziek zijn of geen systemen hebben die voor hen werken of die niet voor zichzelf kunnen opkomen.” Buiten het scherm moest Liu gedurende de zeven jaar durende draagtijd voor de film zelf vechten. Hij bleef onwrikbaar in zijn inzet om van dit moeilijke drama een producer van het project te maken en assisteerde bij de zoektocht naar een acteur die de uitdagende rol van Irene’s zoon Joe op zich zou nemen, genuanceerd gespeeld door nieuwkomer Lawrence Shou. Hoewel Liu veel te verduren kreeg, was loslaten veel moeilijker.

“Ik kan het nog steeds voelen en het trillen was erg pijnlijk”, zei hij over Irene. “Ik moest daarna echt een tijdje afstand nemen van al het andere, alleen maar om opnieuw te kalibreren en te onderscheiden wat ik hiervan ging leren voor mezelf als moeder, als mens, als iemand die naar andere mensen kijkt en zich dieper verbindt met (het idee dat) je niet echt weet wat er achter de schermen van iemand gebeurt.… Er zit altijd een verhaal achter, en dat gaf me een diepere empathie voor andere mensen.”

Liu kan troost putten uit het feit dat ‘Rosemead’ het publiek geboeid lijkt te houden terwijl hij het begeleidt op zijn reis van Philadelphia naar Locarno en nu naar Amerikaanse theaters. (De film gaat vrijdag in New York in première en op 12 december in Los Angeles.) Omdat hij wist dat de film verbinding had gemaakt met bioscoopbezoekers tot ver buiten de Aziatische diaspora, was hij ontroerd door de kwetsbaarheid van mensen die na de vertoning hun ervaringen met geestelijke gezondheid deelden, en was hij zich terdege bewust van het stigma dat nog steeds rondhangt als hij in het openbaar over zulke dingen praat. Het is een sfeer van openheid die hij voelt op filmsets en waarvan hij hoopt dat deze zal blijven groeien.

“Als je aan iets diepzinnigs werkt, leidt dat tot gesprekken, zelfs over je eigen familieleden en/of mensen die je kent die ontberingen doormaken of zijn overleden, en dat is wat leidt tot de gesprekken waar we op hopen,” zei Liu. “En ik denk dat dat is wat er niet gebeurt in de film, wat tragisch is, is het gesprek.”