“Zoek nu niet naar antwoorden, die je niet gegeven kunnen worden omdat je ze niet kunt leven. En het punt is: leef alles. Leef nu de vragen. Misschien leef je dan geleidelijk, zonder het te beseffen, de lange dagen richting het antwoord.” ―Rainer Maria Rilke
Dit jaar is het moeilijk te begrijpen. Het voelt alsof 2025 veel waarheden zal uitwissen die we als vanzelfsprekend hebben beschouwd. Hoe ouder ik word, hoe minder ik kan zeggen dat ik het zeker weet. Wij mensen willen geloven dat we de antwoorden hebben op de meest prangende vragen van het leven. Maar de zekerheid vervaagt naarmate de tijd verstrijkt, en vervaagt totdat de onderliggende aannames worden onthuld. In het tijdperk van desinformatie en kunstmatige intelligentie wordt kennis zelf steeds verdachter. Dus waar gaan we heen vanaf hier?
We kunnen beginnen met het accepteren van vrijheid van onwetendheid. Deze nieuwsbrief markeert de 300ste editie Algemene beschrijving. De afgelopen vijf jaar is het een praktijk van overgave geweest: toegeven dat ik de antwoorden niet heb, en leren ze elders te zoeken. Toen ik met de transitie begon, richtte ik me op insecten, die geen onbekenden zijn met metamorfose. Als ik verdriet moet verwerken, zoek ik naar ontleders. Als ik me moe voel, vind ik troost in het weidse uitzicht op de vulkaan. Vaak ontmoet de wereld van het leven mij waar menselijke kennis faalt.
Na verloop van tijd begon ik dit als een praktijk te begrijpen leer van, niet van de natuur. Dit is mijn basis gesprek met Robin Wall Kimmerer voor Aard van podcast deze week. We spraken over de nederigheid die nodig is om ons open te stellen voor de meer dan menselijke wijsheid van de wereld, en wat mogelijk is als we het idee loslaten dat mensen de enige beheerders van intelligentie zijn. Wanneer we iedereen als een leraar gaan zien, zijn de antwoorden – of, zoals Robin zegt, de wegen naar die antwoorden – plotseling overal.
Dit perspectief vormt ook de kern van biomimicry, een manier waarop de leringen van de natuur kunnen worden geïntegreerd in de manier waarop we leven. Het is een ontwerpraamwerk dat elk ander levend wezen als voorbeeld neemt het leven heeft het goed gedaan. De lessen van Janine Benyus en het Biomimicry Instituut dit jaar belichten de filosofie die ik via deze nieuwsbrief heb geleerd – een filosofie die andere soorten erkent als gidsen en mentoren.
Een paar jaar na deze reis schreef ik voor een reguliere publicatie over de lancering Algemene beschrijving boek toen mijn redacteur mijn gebruik van de uitdrukking ‘niet-menselijke dieren’ als buitensporig bestempelde. Ik moest hem daar zachtjes aan herinneren man is een dier. Dit is een veel voorkomend verschijnsel. We gebruiken uitdrukkingen als ‘dierlijk’ en ‘dierlijk’ alleen pejoratief voor mensen, wat het geloof uit het Verlichtingstijdperk weerspiegelt dat kennis en rationeel denken ons boven andere levende wezens op aarde zouden verheffen.
Welke impact heeft het op ons? De top van de piramide is een eenzame plek. In een ander gesprek dat ik dit jaar had, auteur Robert Macfarlane biedt het idee van fanfare als metgezel– of misschien wel het tegengif – voor verlichting. Voorbij de rationele geest, voorbij de fantasie van alwetendheid, wacht de wereld van de levenden op ons om opnieuw te investeren. Door onze trouw aan menselijke kennis en exceptionisme over te geven, oneindig wijsheid gaat voor ons open.
Als u zich onzeker voelt over de toekomst, zelfs als u niet weet welke vragen u moet stellen, bent u niet de enige. Zeker aan het einde van het jaar op deze manier. Het zicht van het innerlijke oog is echter altijd goudkleurig als het naar de grond kijkt. Als je je verloren voelt, ga dan wandelen. Let op wie er komt opdagen. Lees de antwoorden die op de veren en schubben, wortels en sporen staan geschreven. Vind je mentor. Laat je verlevendigen. De wereld is een bibliotheek en een kaart, begeleid ons naar huis.
