Lactaid, tandenstokers in videokunst? De experimentele show van Sarah Sze in LA

Interiority is een concept waar multimediakunstenaar Sarah Sze de afgelopen tijd aan heeft gewerkt.

“Veel van wat we ervaren is eigenlijk innerlijk”, zei Sze in een recent video-interview. “We raken zo gefocust op externe dingen. We kijken zo naar buiten.”

In een tijd waarin het zo gemakkelijk is om op sociale media van eindeloze beelden te genieten, is deze beroemde kunstenaar uit New York meer geïnteresseerd in het verkennen van de beelden die in zijn eigen geest zijn opgeslagen.

Zijn nieuwe show, ‘Feel Free’, verdedigt het geestesoog, in al zijn willekeurige, gefragmenteerde glorie. Het brengt een verzameling nieuwe schilderijen en twee meeslepende video-installaties naar Gagosian Beverly Hills.

Sze staat bekend om zijn onconventionele sculpturen en grootschalige schilderijen, die hij toonde op locaties als het Museum of Modern Art, LACMA en het Amerikaanse paviljoen op verschillende Biënnales van Venetië. In 2023 drukte hij zijn stempel op de binnenhal en buitenmuren Guggenheim-museumen zijn publieke beelden hebben a. getransformeerd met gras begroeide heuvel evenals een dennenbos en een internationale luchthaven.

Tijdens de show van Gagosian leunt Sze naar het intieme en kwetsbare, terwijl hij zijn kenmerkende experimentele stijl voortzet.

In een van zijn nieuwste werken, ‘Once in a Lifetime’ – deels sculptuur, deels videodisplay – vormt een verzameling gevaarlijke materialen een mechanisch wonder dat de zwaartekracht lijkt te trotseren.

Een stapel kleine projectoren is gehuisvest in een fantastische toren gemaakt van gekruiste statieven, metalen palen en ladders versierd met een verzameling tandenstokerstructuren, lege kartonnen containers waarin ooit kleurpotloden en Lactaid zaten, bungelende prisma’s, kunst- en handwerkstukken en papieruitsnijdingen van herten en wolven (figuren die tijdens de hele show verschijnen).

De lege galerijmuren rondom het monument schitteren van roterende projecties van bouwplaatsen waar gebouwen worden op- en afgebouwd, wolken langs de serene blauwe lucht drijven en stadslichten fonkelen om vervolgens langzaam op te lossen in zwevende fractals. Het dadaïstische werk is net zo pakkend en boeiend als het Talking Heads-nummer dat de titel inspireerde.

‘Once in a Lifetime’ is deels een videodisplay en deels een sculptuur, gemaakt van een statief, tandenstokers, lampen, kartonnen dozen en een projector die afbeeldingen op een galeriewand weergeeft. (Ariana Drehsler/For the Times)

“Het belangrijkste aan mijn show is dat ik hoop dat het echt uitdagend en interessant is en jonge kunstenaars toestemming geeft om te doen wat ze willen doen”, zei Sze.

“Toen ze binnenkwamen en zeiden: ‘Wacht… ik wist niet dat je tandenstokers in het plafond kon steken en er een video doorheen kon afspelen en er een film van kon maken. Ik wist niet dat je een stapel spullen op de grond voor een schilderij kon leggen.’ Het was zoiets van: ‘Oké! Ja dat kan!’”

Ondertussen zijn grote doeken in de grote galerieruimte bedekt met olie- en acrylverf en gedrukte achtergronden versierd met verschillende afbeeldingen: de figuur van een slapende vrouw; handen wijzen, tekenen en knipperen vredestekens; de zon in verschillende stadia van zijn ondergang; vogels vliegen; wolven en herten in hun natuurlijke habitat. Bovenop zitten vlekken en vegen verf, en er is papier en perkament op geplakt, waardoor de picturale collage eronder steeds meer wordt verduisterd.

‘Escape Artist’, links, ‘White Night’ en ‘Feel Free’ zijn nieuwe schilderijen van Sarah Sze in Gagosian Beverly Hills.

(Ariana Drehsler/For the Times)

‘Een van de dingen waar ik aan denk is dat wanneer we dromen en dan wakker worden, er een extreem, kort moment is waarop je de droom probeert te begrijpen,’ zei Sze. “Tegelijkertijd verdwijnt de droom en probeer je dat beeld opnieuw te creëren.”

Hij beschrijft verder “het tafereel verandert in een ander landschap, dan val je, dan draai je rond, en dan verschijnt er iemand van wie je niet had verwacht dat hij daar zou zijn.”

Naast zijn onderbewustzijn biedt de kunstenaar ook een inkijkje in zijn creatieve proces. Op de grond onder het canvas (en zelfs hangend aan het plafond erboven) bevinden zich verschillende gereedschappen van zijn vak – van meetlinten tot verfkrabbers. Penselen, pennen en potloden lagen naast de gescheurde manchetten van een katoenen T-shirt, en blauwe en witte verfdruppels spatten over de vloer, waardoor de kunst tot buiten de muren reikte.

Sze bracht vijf dagen door met het installeren van de tentoonstelling in de galerie en de gebruikelijke armaturen die in de werken zijn verwerkt, zijn wat hij ‘restjes van de werkruimte’ noemt.

‘Sleepers’, de video-installatie van Sze die in 2024 debuteerde, speelt met licht dat door de galerijramen naar binnen valt. Beelden van slapende hoofden en bosdieren die spelen te midden van het geluid van cellonoten en diepe ademhaling.

(Ariana Drehsler/For the Times)

Als die schilderijen fungeren als portretten van droomlandschappen, animeert ‘Sleepers’, een video-installatie die hij in 2024 debuteerde, die beelden. Tientallen met de hand gescheurde papierscherven, verbonden door rijen touwtjes, worden miniatuurprojectieschermen, die elk hetzelfde beeld tonen van een slapend hoofd, bezige handen en bosdieren. Dit wordt onderbroken door flitsen van statische televisie- en oceaangolven, allemaal begeleid door het geluid van zoemend, onderbroken cellonoten en diepe ademhaling.

Precies in het midden verlicht een slank verticaal raam – onderdeel van de architectuur van de galerie – de verder donkere ruimte met een pilaar van natuurlijk licht, wat verder bijdraagt ​​aan het etherische karakter van het werk.

Vanuit de juiste hoek bekeken lijkt het stuk op een gigantisch oog. Het is het perfecte visuele signaal om bezoekers te laten nadenken over wat we zien en hoe we het zien.