‘Kun je een geheim bewaren?’ review: Verzekeringsfraude onderschatten

In 2002 peddelde John Darwin, een voormalige wiskunde- en natuurkundeleraar en gevangenisbewaker, vanuit zijn huis in Seaton Carew, Engeland, met een kajak de Noordzee op en verdween. Vervolgens werd hij dood verklaard en ontving zijn vrouw, Anne, een levensverzekeringsuitkering van £ 250.000. Overigens leefde hij nog steeds en leefde hij rustig thuis en bij de buren, terwijl hij niet met een vals paspoort naar het buitenland reisde – een feit dat zelfs voor de twee zonen van het echtpaar verborgen bleef. Het verhaal is twee keer gedramatiseerd (‘Canoe Man’ in 2010, met Bernard Hill en Saskia Reeves, en ‘The Thief, His Wife and the Canoe’, met Eddie Marsan en Monica Dolan, in 2022 – ‘kano’ is blijkbaar wat de Britten een kajak noemen) en heeft nu de inspiratie geleverd voor de slechte komedie ‘Can You Keep a Secret?’, die donderdag in première gaat op Paramount+.

Gemaakt en geschreven door Simon Mayhew-Archer (“Our Country”, dat de basis werd voor Amerika “Welkom bij Flatch”), “The Secret” neemt de basisprincipes van Darwins verhaal en verandert ze in iets minder sociopathisch. Als we beginnen, komt Harry Fendon (Craig Roberts), nerveus en depressief, op bezoek bij zijn moeder, Debbie (Dawn French); hij had de indruk dat zijn vader, William (Mark Heap), twee maanden eerder was overleden. Debbie vertelt hem dat het geld uit de levensverzekering is binnengekomen en geeft hem £ 10.000 uit een zak vol rekeningen, waardoor hij nog depressiever wordt. ‘We hebben mijn vader gereduceerd tot een zak geld,’ zei Harry. ‘Nou, ik was onder de indruk van hoeveel we hem gaven,’ zei Debbie. En in de hoop zijn zoon op te vrolijken, nam hij William mee de keuken uit.

Zoals verteld in een flashback, vond Debbie William, die de ziekte van Parkinson had, niet ademend en niet reagerend. Voordat hij weer tot leven kwam – hij nam per ongeluk een overdosis van zijn Parkinson-medicijnen, als gevolg van een combinatie van vergeetachtigheid en slecht nadenken – werd hij dood verklaard door een neurotische arts die een veiligheidsuitrusting droeg. (Er is een reden – gek, maar er is een reden.) Een onoplettende begrafenisondernemer, in de veronderstelling dat een ander lijk van William was, leverde per ongeluk het lichaam; Toen hij het over verzekeringen had, plantte hij een idee in Debbie’s hoofd – dat het winstgevend en onpraktisch zou kunnen zijn om William in de ogen van de wereld te laten sterven. “Wie zijn wij om ruzie te maken met de NHS?” vroeg hij. Over William, die zelden het huis verliet en een onbekende persoon in de samenleving was, merkte hij op: ‘Het verbazingwekkende aan jou is dat je waarschijnlijk al dertig jaar dood bent.’

Natuurlijk zullen de zaken ingewikkelder worden. Harry zal zich zorgen maken of hij zijn vrouw, Neha (Mandip Gill), een politieagent, moet vertellen dat zijn vader nog leeft. (Debbie was er tegen, ter wille van Neha.) William, verslaafd aan suiker, sloop naar buiten op zoek naar snacks die Debbie weigerde. En ze zullen ontdekken dat hun geheim niet helemaal veilig is als de chantagebrieven binnenkomen – en dat is wanneer de serie een mysterie wordt.

De humor kan rustig zijn (geen kritiek); De verwijzingen naar de popcultuur, waarvan er veel zijn, zijn niet noodzakelijkerwijs logisch voor het Amerikaanse publiek. Er zijn niet veel grappen, qua opzet en punchlines, maar er gebeuren altijd echt grappige dingen. Elk personage lijkt de anderen vaag te begrijpen, alsof het een taalbarrière is; elk trilt op zijn eigen frequentie. Gesprekken zijn gebaseerd op onenigheid; het schakelbare brein springt van de ene nauwelijks verwante gedachte naar de andere. Terwijl ze ruzie maken over de naam van een grote treinrover, raken Debbie en William te midden van serieuzere zaken in conflict. Abbott en Costello-routine. Ze zullen in cirkels rondgaan over de dag waarop het afval is weggegooid en welke dag het is.

Britse humor heeft natuurlijk zijn eigen smaak, voortkomend uit de geschiedenis, de cultuur, de klasse, het weer en de speciale keuken van het land (als je dat zo mag noemen, ha ha), en het is een van de dingen die mij verslaafd hebben gehouden, tenminste sinds het eerste Monty Python-album in mijn handen viel. Over het algemeen is dit merk hoekiger, strenger, macaber, meer bereid om zijn protagonisten te laten lijden, en wantrouwiger tegenover sentiment dan onze relatief vriendelijke lokale merken. (Ja, er zijn uitzonderingen.) Je kunt het meten aan het verschil in temperament tussen echt en CBS-remakeof in de Britse en Amerikaanse versies van ‘The Office’, of van “Dokter Maarten” en de nieuwste vertaling hier als “Beste medicijn.” (Zelfs de nieuwe titel vertelt je iets over het verschil.) ‘The Black Adder’, ‘Black Books’, ‘Brass Eye’, elk door Steve Coogan Alan Patrijs serie, “Human Remains” (Rob Brydon en Julia Davis als een ongelukkig, ongelijksoortig koppel), David Mitchell’s “Upstart Crow” en “Ludwig” — Ik neem deze serie op als aanbeveling en als groet aan medefans die dit lezen.

Hoewel hij zich daar niet druk over maakte, bood Mayhew-Archer tenminste een excuus voor de fraude: de ziektekostenverzekering weigerde de medicijnen van William Parkinson te vergoeden. ‘We betalen onze belastingen, we betalen onze rekeningen’, zei Debbie. “We hebben niet veel arrestaties gehad….” Ze “namen gewoon terug wat we betaalden.” (“Plus nog een beetje meer,” merkte Harry op.) De Fendons leefden niet groots, en Debbie’s instincten waren in wezen liefdadig. En er zijn enkele toevallig trieste scènes rond de toestand van William: Mayhew-Archer’s vader, Paul Mayhew-Archer, die mede-schreef aan de populaire Franse sitcom ‘The Vicar of Dibley’, heeft al 15 jaar met Parkinson geleefd (en vecht er voortdurend tegen).

De vier hoofdpersonages zijn perfect in balans, maar het belangrijkste is dat het de cast is die voor de magie zorgt. Roberts (hier te zien als Amerikaan in ‘Red Oaks’ en als slapeloze, agorafobische journalist in de geïmporteerde film ‘Still Up’), is een bundel zenuwen waar anderen doorheen gaan. Als relatief wijze man was Gill altijd een vriend De dertiende dokter van Jodie Whittakernet als in ‘Wie’ is het verbazingwekkend omdat het verbazingwekkend of eerlijk is. Dan Heap, die vorig jaar de vader van Noel Fielding speelde ‘De compleet verzonnen avonturen van Dick Turpin’ stilletjes hilarisch als een lange, verknipte oude jongen, die zijn zoon voor de gek houdt door te doen alsof hij (opnieuw) dood is, kauwt op voedsel dat hij vindt terwijl hij zich verstopt in de keuken (“Bacon soezen, iemand? … Het was vóór 9/11, maar nog steeds aan het snuiven”) en een fictieve Duitse relatie uitspeelt, in Lederhosen en nepsnor, om zijn kleinkinderen te zien.

Frans, misschien het meest bekend hier van de PBS-show “The Vicar of Dibley” en minder misschien van zijn dubbelact met Jennifer Saunders (van “Absoluut geweldig” roem), is de motor die deze trein aandrijft, en op een manier die niets minder dan aanhankelijk is, drijft hij zijn gezin aan, vertrouwend op zijn impulsen – die bepalen niet helemaal zijn beslissingen – en ervan overtuigd dat hij weet wat het beste is voor iedereen. ‘Je bent stom,’ zei Debbie tegen William, ‘maar je bent stom.’ Dat is liefde.