Lachen of huilen? Het is een vraag die tegenwoordig een beetje bekend aanvoelt – een vraag die vaak wordt gesteld tijdens het kijken naar ‘Maddie’s Secret’, het schrijver-regisseurdebuut van de cabaretier en performer. Johannes Vroeg.
Early speelt de titelrol met angstaanjagende oprechtheid en een verrassend gevoel van kwetsbaarheid en schittert als Maddie Ralph, een jonge vrouw die door de gelederen stijgt als voedselbeïnvloeder uit Los Angeles terwijl ze stilletjes haar worsteling met boulimia verbergt.
Early’s optreden is echt een geweldige stunt, vooral vanwege de pruik, maandverband en protheses die hij draagt om het personage te spelen. Gemaakt in de stijl van een wekelijkse televisiefilm, zonder ooit in ironie te vervallen, is deze film zowel grappig als teder.
“Voor mij is dat het echte geheim van Maddie,” zei Early, 38, in een recent video-interview vanuit het appartement dat ze huurt in New York City terwijl ze op het podium verscheen in Wallace Shawns nieuwe off-Broadway-toneelstuk: “What We Did Before Our Moth Days.”
“Het geheim van de film – de echte draai van de film – is geen figuurlijke onthulling”, zei Early. “De twist is eigenlijk een tonale twist, waar ik later op hoopte Dat om grappig te zijn: de pure toewijding aan de inzet.
“Je kunt het op elk moment oprecht ervaren, je kunt het oprecht in je opnemen en erdoor geraakt worden,” vervolgde Early, “of je kunt een pauze nemen en eruit komen en het zo grappig vinden dat we dit überhaupt doen.”
John Early, frontman, en Eric Rahill in de film ‘Maddie’s Secret’.
(Magnolia-afbeelding)
Early’s vakkundig vervaardigde psychodrama, dat afgelopen herfst in première ging op het Toronto International Film Festival, is nu de openingsavondselectie van dit jaar. Filmfestival van Los Angelesdonderdag vertoond in Eagle Rock’s Vidiots met de cast aanwezig voor een vraag- en antwoordsessie, en vervolgens vrijdag opnieuw vertoond in 2220 Arts + Archives in Historic Filipinotown.
“Maddie’s Secret”, dat op 12 juni in de bioscoop te zien is, is een passend begin van het evenement van dit jaar. Hoewel het programma films van over de hele wereld bevatte, neigden de organisatoren uiteindelijk meer naar films gemaakt in Los Angeles.
“Dit jaar voelt het echt als een lokaal festival”, zegt Sarah Winshall, medeoprichter en festivaldirecteur van LAFM. “Het resultaat is dat we L.A. als een kleine stad beschouwen.”
“Ik denk dat deze film een geweldige prestatie is”, zegt Micah Gottlieb, medeoprichter en artistiek directeur van LAFM. “Deze film is gemaakt door iemand die niet alleen een geweldige cabaretier is, maar ook een cameraman, de geschiedenis van de cinema kent, iets probeert te maken dat bij dat genre past, en ook een film maakt die echt vermakelijk is.”
“Maddie’s Secret” is opgenomen in de creatieve klasomgeving waar LAFM actief is. (Maddie’s huis in de film is Early’s eigen huis.) De acteur en filmmaker beschrijft het als “een zeer Echo Park, Silver Lake, Eagle Rock, Frogtown, Glassell Park, Highland Park, Los Feliz-film.”
Het verhaal is ook geworteld in Early’s ingewikkelde gevoelens over de culinaire scene van LA.
“Het kwam echt voort uit mijn tijd in LA en mijn eerste schok toen ik werd geconfronteerd met de ontwikkeling van restaurants”, zegt Early, die opgroeide in Nashville en in 2016 vanuit New York naar LA verhuisde.
“Het gaat niet noodzakelijkerwijs over de millennial-generatie, maar het lijkt op mijn generatie”, zei hij, “vooral de restaurants waar het eten erg duur is, maar je op melkkratten zit en veel Midden-Oosters eten eet, gemaakt door blanke mensen. Ik vond dat allemaal iets heel grappigs, ook al vond ik het oprecht geweldig en doe ik dat nog steeds.”
De ondersteunende cast van de film komt grotendeels uit Early’s vriendenkring, waaronder zijn meest frequente medewerkers, cabaretiers en schrijvers. Kate Berlantmet Conner O’Malley, Claudia O’Doherty, Eric Rahill en Vanessa Bayer. De productieontwerper van de film, Gordon Landenberger, is haar ex-vriend en Early was blij dat een aantal andere belangrijke medewerkers, waaronder kostuumontwerpers Kimme Aaberg en Izzy Heller en cameraman Max Lakner, voor het eerst aan een speelfilm werkten, net zoals hij dat deed als schrijver-regisseur.
“Ik denk dat ik mezelf onder schot in een plaats van onschuld en naïviteit wilde dwingen”, zei Early. “Ik denk dat deze film een vreemde mutatie is van de kamptraditie.”
(Justin Jun Lee / For Time)
Berlant speelt Maddie’s beste vriend in de film. Hij en Early hebben samengewerkt aan korte films, liveoptredens en hun Peacock-special uit 2022 “Would It Kill You to Laugh?” De twee deelden altijd wat ze aan het ontwikkelen waren en Berlant hoorde voor het eerst over “Maddie’s Secret” toen het nog maar als een idee doorsijpelde.
“Het was een behoorlijk wild voorstel”, herinnert hij zich lachend terwijl hij over Beverly Boulevard in LA reed. ‘Ze zei: ‘Ik ga een vrouw spelen die worstelt met boulimia.’ Ik dacht: ‘Veel succes.’ Ik was verrast dat het hem daadwerkelijk lukte en dat hij een echte filmmaker is. Het was echt magisch.”
Berlant beschrijft hun gedeelde gevoeligheid, het vermogen om tegelijkertijd komedie en pathos te spelen, als een soort vrijheid. “Alleen de onderliggende absurditeit of grap die je echt de mogelijkheid geeft om naar echt intense emotionele plaatsen te gaan”, zei hij. “Het geeft je toestemming om naar plaatsen te gaan die anders te zoet zouden zijn.”
Voor Early is het ook een kans om een lang gekoesterde wens te vervullen om een oldtimer te spelen.
“Ik denk dat ik mezelf onder schot in een plaats van onschuld en naïviteit wilde dwingen”, zei Early. “Ik denk dat deze film een vreemde mutatie is van de kamptraditie.”
“Ik was verrast dat hij het daadwerkelijk maakte en dat hij een echte filmmaker was”, zegt Kate Berlant, al jarenlang medewerker van Early. “Het was echt magisch.”
(Justin Jun Lee / For Time)
Hij verwees Susan SontagZijn beroemde essay ‘Notes on Camp’ betoogde dat er twee soorten kamphumor zijn: de ene van het onbekende en de andere van de wetende. Tegenwoordig is het bijna onmogelijk om het eerste echt te creëren, maar het proces van het creëren van “Maddie’s Secret” was om het laatste te zijn en naar het eerste te streven.
“In het tijdperk van internet en in de gebroken, trieste wereld waarin we leven, is het bijna onmogelijk om in het eerste kamp te zitten”, zegt Early, “om je onschuldig, naïef en verdraaid te voelen. Maar er is duidelijk een deel van mij, er is een deel van ons allemaal, dat heel kinderlijk, onschuldig en hoopvol is. Dus ik denk dat deze film weet dat het een kamp is, maar het is erg pijnlijk om als het eerste kamp te zijn. Het is erg pijnlijk om als het eerste kamp te zijn. puur en naïef.”
Hoewel het misschien gemakkelijk is om wat Early doet in de traditie van dragdansers te plaatsen, zoals Divine’s werk met filmmaker John Waters, valt Early’s optreden in ‘Maddie’s Secret’ buiten die traditie.
“Drag gaat vaak zeker over een zekere glamour en extravagantie en Maddie is heel nuchter”, zegt hij. “Dus ik zie het niet echt als een obstakel. Ik heb niet het gevoel dat ik een obstakel ben, wat dat ook mag betekenen. Het voelt voor mij eerlijk gezegd gewoon als een daad.”
Terwijl hij het serieuze onderwerp boulimia aanpakt, zorgt Early ervoor dat de eetstoornis niet in een grap verandert. Hij wijst naar een drietal tv-films: ‘Kate’s Secret’ uit 1986, met Meredith Baxter Birney in de hoofdrol; “Perfect Body” uit 1997 met Amy Jo Johnson in de hoofdrol; en ‘Het beste kleine meisje ter wereld’ uit 1981. Jennifer Jason Leigh – samen met de documentaire “Thin” van Lauren Greenfield uit 2006 als belangrijke invloeden in haar benadering van de weergave van ziekte in de film. (Andere niet-boulimische invloeden zijn onder meer ‘Marnie’ van Alfred Hitchcock, de rommelige muziek van Paul Verhoeven “Showgirl” en die van Adrian Lyne “Bliksemdans.”)
“Ik denk niet dat boulimia op zichzelf grappig is,” zei Early. “Dat genres van deze films – dat is wat grappig is. Het is de emotionele toon van de films en de manier waarop ze gemaakt zijn en de acteerstijl en het soort moralistische kwaliteit, terwijl ze ook erg schunnig zijn. Ik vind het allemaal grappig. En dan ook nog eens het hedendaagse leven – de jonge, gentrificeerde L.A. food content influencer-cultuur – door een melodrama-achtig filter laten gaan, dat vind ik hilarisch.”
Tijdens het schrijven van het scenario zei Early dat hij vaak huilde, overweldigd door de emotie van wat hij creëerde. “Ik denk dat ik helemaal niet boven het genre sta”, geeft hij toe.
Maar het spelen van de rol was een andere zaak, omdat iedereen die bij de productie betrokken was, op een heel specifieke toonhoogte en opvatting van wat ze samen gingen doen, werd verkocht.
“Ik dacht: ‘Ik ben zo stom, ik kan niet geloven dat ik mezelf in deze positie heb gebracht'”, zei Early lachend bij de herinnering. “Ik had mezelf voorbereid om iets te doen waar ik geen bewijs voor had, namelijk het spelen van een personage als Juliet die deze extreme dingen meemaakt. En ik was degene die iedereen beloofde dat we het serieus zouden nemen. En toen dacht ik plotseling: ‘Oké, je moet het doen. Je moet het echt doen.'”
Ook al was Early er op dat moment niet zeker van, het resultaat valt niet te ontkennen: een duizelingwekkende, ontwapenende mix van humor en emotie – en een van de dapperste optredens van het jaar.
