‘Kim’s Convenience’-recensie: keert terug naar het podium met de warmte van de sitcom intact

‘Kim’s Convenience’ mag dan geen punten opleveren voor originaliteit, maar originaliteit is niet de essentie van een immigrantenfamiliedrama dat bedoeld is om onmiddellijk, je zou kunnen zeggen universeel, herkenbaar te zijn.

Het stuk, dat dinsdag in het Ahmanson Theatre in première ging, was een grote hit op het Toronto Fringe Festival 2011. Het succes leidde tot een grotere productie in het Soulpepper Theatre in Toronto, waardoor de show meer onder de aandacht kwam en de weg werd vrijgemaakt voor optredens buiten Broadway, in het Londense West End en Washington, D.C.

Maar de bekendheid van de show heeft een andere bron. ‘Kim’s Convenience’, dat werd omgezet in een sitcom voor de Canadese CBC, vond een internationaal publiek op Netflix.

Het verhaal speelt zich af in Toronto en de familie Kim (eigenaren van supermarkten) heeft een Koreaanse achtergrond. Maar immigranten uit Ierland, Italië, Latijns-Amerika, India en Oost-Europa en hun meer geassimileerde kinderen zullen er geen probleem mee hebben om om te gaan met het generatieconflict dat de kern vormt van deze vriendelijke komedie.

Schrijver Ins Choi, die ooit een verloren zoon speelde, is volwassen geworden als Appa, een patriarch die Korea verlaat met zijn vrouw Umma (Esther Chung) om een ​​nieuw leven te beginnen in Canada. Hij opende een winkel in 7-Eleven-stijl, die hij ooit als een 7-12 beschouwde, en heeft met zijn gezin boven de winkel gewoond in een eenmalige operatie.

Appa brengt offers om zijn zoon en dochter een beter leven te bieden – en hij vinkt met plezier de lijst af die iedereen hem verschuldigd is. Hij is een zeer goedhartige tiran, maar zijn ondeugende kant kan lelijk worden en hij kan zijn emoties niet altijd onder controle houden. Zijn zoon Jung (Ryan Jinn) rende op 16-jarige leeftijd weg en vluchtte met geld uit een winkelkluis, nadat een van Appa’s opflakkeringen hem naar het ziekenhuis had gestuurd.

Janet (Kelly Seo), Appa’s 30-jarige ongetrouwde dochter, krijgt de dupe van het feit dat ze een volwassen kind is dat thuis blijft. Hij werkt nog steeds in de winkel, hoewel zijn echte roeping fotografie is. Zijn vader beschouwde dit slechts als een hobby, een tijdverdrijf in het weekend dat er niet toe mocht leiden dat hij op een dag de winkel zou overnemen. Maar hij had andere ideeën voor zijn toekomst.

Er komt verandering, of Appa het nu leuk vindt of niet. Er was een Walmart op weg naar het gebied, en met dit nieuws kwam er een onverwacht aanbod voor de winkel waarmee hij comfortabel met pensioen kon gaan. Maar de winkel verkopen zou hetzelfde zijn als het verhaal weggooien.

Hij legt dit uit aan Janet, in de hoop dat ze zijn nalatenschap zal voortzetten. Maar hij heeft zijn leven te lang in de wacht gezet. Haar ouders lieten haar nooit vergeten dat ze nog steeds geen echtgenoot had. Maar hoe kan ze trouwen als haar vader elke man met wie ze uitgaat tot de derde graad onderwerpt?

Alex (Brandon McKnight), de politieagent die Appa’s 911-oproep beantwoordde en Janet vertelde dat ze aangifte moest doen van een Japanse auto die illegaal in de buurt van de winkel geparkeerd stond (hij heeft de Japanners nog steeds niet vergeven voor hun invasie in Korea), blijkt Jungs jeugdvriend te zijn – en iemand die Janet vroeger leuk vond. De vonk tussen hen is voelbaar, en Appa, de tactloze ziel die hij is, kan het niet laten om zijn eigenwijze gedrag te ondermijnen.

Choi aarzelt niet om iets te doen als het resultaat het publiek hardop laat lachen. Een van de gimmicks van de strip betreft Appa’s bovenmenselijke greep die zelfs de sterkste man kan bedwingen. Een winkeldief (ook gespeeld door McKnight, die alle klanten en voorbijgangers speelt) leert op harde wijze dat Appa niet te onderschatten is.

Esther Chung, links, en Ins Choi in “Kim’s Convenience” in Ahmanson.

(Dahlia Katz)

De scène gaat over een slechte routine over hoe je een winkeldief kunt herkennen. Janet betwist Appa’s racistische veronderstellingen, maar vader weet het het beste en niets kan hem van het tegendeel overtuigen. Janet kan niet met hem winnen, maar reken Appa’s dochter niet mee.

Of zijn zoon, wat dat betreft. Jung, die ooit een afkickkliniek onderging, had geen gemakkelijk leven, maar hij bleef in contact met zijn moeder en uiteindelijk zouden hij en zijn vader met de onvermijdelijke gevolgen worden geconfronteerd. Er is iets hoopvols aan ‘Kim’s Convenience’, dat, net als de naam van de winkel, wil dat zijn klanten tevreden zijn.

De cast, onder leiding van Weyni Mengesha, verdient allemaal hoge klantbeoordelingen. Het is voor Appa Choi onmogelijk om boos te blijven, zelfs als hij iets onvergeeflijks zegt of doet. Het was niet zijn bedoeling om iemand te beledigen, ook al waren de gevoelens van anderen een luxe die hij zich nooit kon veroorloven.

Toch is zijn openhartigheid als vader niet zonder vervelende charme, zoals wanneer hij tegen zijn koppige dochter zegt: “Je moet begrijpen dat dit een wanhopige tijd voor je is. Plotseling overlijden, extra tijd, boetes. De houdbaarheidsdatum is voorbij. Overname van de winkel is de enige optie die je hebt.”

Esther Chung en Ryan Jinn in “Kim’s Convenience” bij Ahmanson.

(Dahlia Katz)

Seo’s Janet is net zo fel als haar loyaliteit, waardoor het gemakkelijk is om haar en haar snel ontwikkelende romance met McKnight’s waardige Alex te steunen. Umma Chung neemt niet veel ruimte in beslag in het drama, maar haar moederlijke aanwezigheid is nog steeds duidelijk zichtbaar. Jin geeft Jung een verborgen dimensie van pijn en spijt.

Maar het meest levendige pronkstuk is misschien wel de supermarkt zelf, die tot leven is gebracht door scenisch ontwerper Joanna Yu en lichtontwerper Wen-Ling Liao. Het videoontwerp en de projecties van Nicole Eun-Ju Bell veranderen op subtiele wijze de setting wanneer Umma bijvoorbeeld haar zoon ontmoet in de kerk. De productie lijkt zich helemaal thuis te voelen in het Ahmanson, een functie van de brede sitcom-vriendelijke stijl en het warme Koreaans-Amerikaanse welkom dat te horen was bij de opening van dinsdag.

“Kim’s Convenience” heeft een gretige tv-gevoeligheid die soms formeel lijkt. Maar vertegenwoordiging kan, vooral nu, een radicale daad zijn, en er is iets bemoedigends aan het zien van de Kims die genieten van hun rol in de mainstream spotlight.