De wasstraat is nog niet open voor vandaag, maar de eigenaar maakt zich nu al zorgen.
Hij speurde de straat af naar politievoertuigen en ververste een crowdsourced-kaart waarop recente immigratiecontroles te zien waren.
“Gisteren waren ze druk bezig in onze omgeving”, waarschuwde hij zijn medewerkers. “Wees voorzichtig.”
Maar afgezien van thuis blijven, zijn er weinig voorzorgsmaatregelen die de arbeiders, voornamelijk mannen uit Mexico, kunnen nemen.
Het bedrijf is gevestigd langs een van de drukste snelwegen van LA. Werknemers worden blootgesteld aan de straat terwijl ze de parade van voertuigen schrobben, polijsten en polijsten die tussen 7.00 en 16.00 uur voorbij stroomt, zeven dagen per week.
Immigratieagenten bezochten het bedrijf deze zomer verschillende keren als onderdeel van een bredere campagne tegen autowasstraten in LA. Gemaskerde mannen sleepten een tiental arbeiders weg, van wie de meesten snel werden gedeporteerd. The Times heeft het bedrijf, de eigenaren of werknemers niet geïdentificeerd.
De invallen hebben de overgebleven werknemers bang gemaakt – en velen hebben hun baan opgezegd. De vervangers die de eigenaar inhuurde, waren meestal andere immigranten die hem socialezekerheidskaarten lieten zien waarvan hij hoopte dat ze geldig waren.
Het is echter algemeen bekend dat de autowasindustrie, die lage lonen biedt voor hardwerkende werknemers, vooral mensen zonder legale status aantrekt.
“Amerikanen willen dit werk niet doen”, zei de eigenaar.
Na de inval werd hij gedwongen te sluiten voor de normaal winstgevende zomermaanden. Nu functioneert hij weer normaal, maar de omzet is gedaald, zijn creditcards zijn op en hij weet niet zeker of zijn bedrijf zal overleven. Klanten – bang voor de invallen – bleven weg.
“Mijn doel is om de huur te betalen, de verzekering te betalen en de werknemers te betalen”, zei de eigenaar tegen zijn manager terwijl hij op een koele ochtend in november koffie dronk en wachtte op hun eerste klant. “Alleen dat.”
De manager, eveneens een immigrant uit Mexico, knikte. Hij leidt de zorgen van zijn baas af met persoonlijke zaken. Hij en zijn team hebben vrienden, familieleden en collega’s zien verdwijnen bij immigratie-invallen. Ze verliet elke ochtend het huis en vroeg zich af of hij ’s avonds terug zou komen.
Vroeger was de sfeer bij de wasstraat luchtig, waarbij medewerkers grapjes maakten terwijl ze auto’s spuiten en ramen poetsten. Nu kijkt iedereen, inclusief de manager, naar de weg terwijl ze werken. “We zeiden dat het goed met ons ging”, zei hij. “Maar we zijn allemaal bang.”
Een paar minuten voor zeven uur ’s ochtends stopte er een BMW-sedan om zich te wassen. De manager zette de stofzuiger aan en bad.
“Bescherm mij. Bescherm mijn collega’s. En bescherm de plek waar ik werk.”
De eigenaar is in het buitenland geboren, maar verhuisde naar Los Angeles nadat hij de Amerikaanse Green Card-loterij had gewonnen.
Hij gebruikte zijn spaargeld om een autowasplaats te kopen, wat destijds een goede investering leek. Er zijn ongeveer 36 miljoen voertuigen in Californië. En in Los Angeles kunnen mensen, tenminste het hele jaar door, niet vertrouwen op regen om de boel schoon te houden.
Zijn bedrijf heeft dit jaar grote financiële verliezen geleden als gevolg van de bosbranden in LA, die de lucht vulden met rook en as. Klanten willen geen moeite doen om een auto schoon te maken waarvan ze weten dat deze weer vies zal worden.
Toen kwam president Trump, die beloofde migranten in grote aantallen te deporteren.
Ik durf niet. Ik heb die baan nodig
— Carwash medewerker
Vorige regeringen concentreerden zich op het uitzetten van immigranten die misdaden begingen. Maar federale agenten hebben, onder druk om aan de arrestatiequota te voldoen, hun net verbreed en richten zich op laagbetaalde openbare werkplekken.
Carwashmedewerkers zijn – samen met straatverkopers, dagloners, landarbeiders en tuinmannen – makkelijke winnaars geworden. Volgens het CLEAN Car Wash Worker Center, dat opkomt voor werknemers in de sector, zijn sinds juni minstens 340 mensen gearresteerd bij invallen in honderd autowasstraten in Zuid-Californië.
De eigenaar was geschokt toen agenten met geweren en kogelvrije vesten voor het eerst zijn bedrijf bestormden, de uitgangen blokkeerden met hun voertuigen en werknemers handboeien omdraaiden zonder ooit een huiszoekingsbevel te overleggen.
‘Het was een ontvoering,’ zei hij. “Het voelde alsof we in Afghanistan of Irak waren, en niet midden in Los Angeles.”
Een deel van de mensen die bij de invallen en de daaropvolgende invallen door agenten werden opgepakt, woonden al tientallen jaren in de VS. Velen van hen zijn vaders van Amerikaanse kinderen.
De manager wordt gekweld door het schuldgevoel van de overlevende. Hij kwam uit hetzelfde stadje in Mexico als een van de mannen die werd vastgehouden en later gedeporteerd. Een andere werknemer die door het uitzendbureau was meegenomen, was dezelfde ochtend als de inval aangenomen.
Toen kwamen veel medewerkers niet meer opdagen. Een van hen bleef bijna een maand achter elkaar thuis en overleefde door boodschappen te kopen die vrienden en familie naar zijn appartement brachten.
Maar uiteindelijk keerde de medewerker – en zijn broer – terug naar de wasstraat. ‘Ik durf niet,’ zei de broer. ‘Ik heb de baan nodig.’
De broers wonen al bijna 25 jaar in het land en hebben drie in de VS geboren kinderen, van wie er één als marinier heeft gediend.
Hij werkte de klok rond hard bij de autowasplaats: hij hurkte om de banden te schrobben, strekte zich uit tot het dak droog was en kwam elke avond thuis met pijnlijke hakken en een knoop in zijn nek. Industrieën die lichtere straffen uitdelen zijn geen optie voor iemand zonder geldige werkdocumenten, zei hij, vooral in het Trump-tijdperk.
Hij was tijdens een van de invallen bij een autowasstraat en kon zijn arrestatie pas ontlopen toen de eigenaar voor hem stapte en de agent vroeg eerst met hem te spreken.
De man zei dat hij vrede had gesloten met het idee dat zijn verblijf in de VS mogelijk ten einde zou komen. ‘Mijn kinderen zijn tenminste volwassen’, zei hij.
De twee broers werken op deze zonnige novemberdag aan het met de hand drogen van klassieke Audi’s, Mercedes en Porsches. Ze verdienen net iets meer dan het minimumloon en moeten de meeste fooien behouden.
Hun superieuren vertelden hen dat als de immigratieagenten zouden terugkeren, de arbeiders zouden moeten overwegen zichzelf op te sluiten in de auto’s die ze aan het schoonmaken waren. ‘Niet wegrennen,’ zei de manager. “Ze zullen gewoon achtervolgen.”
Bij de kassa ziet de kassier een website waarop immigratie- en douanehandhavingsacties in de hele regio worden bijgehouden. Tot nu toe is er geen activiteit in de buurt.
Hij was aanwezig tijdens de immigratieactie en is nog steeds boos op zichzelf omdat hij niet meer heeft gedaan om te voorkomen dat agenten zijn collega’s meenemen. ‘Je denkt dat je met ze gaat vechten, maar het is anders als het gebeurt’, zei hij. “Ik was als een hert in de koplampen.”
Terwijl arbeiders zijn Toyota Camry schoonmaakten, wachtte een gepensioneerde geschiedenisprofessor op een bankje en las een biografie van Ulysses S. Grant. De ICE-invallen hebben sommige klanten bang gemaakt, maar anderen ertoe aangezet hun steun te betuigen. Hij zei dat hij van plan was het bedrijf te steunen omdat hij boos was over het immigratiebeleid van de regering-Trump.
“Ze krijgen niet het ergste van het ergste, ze krijgen het gemakkelijkste”, zei hij.
Hij merkte op dat zijn vriend – een in de VS geboren Latino – nu een kopie van zijn geboorteakte bij zich heeft. Voor het geval dat.
“Dat is niet het Amerika waarin ik ben opgegroeid”, zei de klant.
De carwash-eigenaar probeert ook de belofte van de Verenigde Staten gelijk te stellen aan de realiteit waarin hij leeft.
‘Ik denk dat Trump een zakenman is’, zei hij. “Maar hij terroriseerde echt de zakenwereld.”
De eigenaar had belasting betaald over het inkomen van zijn werknemers, zei hij. Dat doen zij ook. “Ze stimuleren de economie, ze betalen huur, ze betalen verzekeringen, ze kopen dingen.”
‘Oké, pak de slechteriken, pak de slechteriken,’ vervolgde hij. “Maar het zijn harde werkers. Criminelen werken niet bij autowasstraten of wachten niet bij Home Depot.”
De eigenaar heeft onlangs het Amerikaanse staatsburgerschap verkregen. Maar hij was ontsteld door de invallen, de dakloosheidscrisis in L.A. en de hoge kosten van de gezondheidszorg. Hij zei dat zijn vrouw graag de VS wilde verlaten en naar huis wilde terugkeren.
“Dit is niet de Amerikaanse droom”, zei hij. “Dit is de nachtmerrie van Amerika.”
Toen de zon onderging aan de horizon, rolde de laatste auto van de dag uit de wasstraat: een schone, glimmende Tesla.
De manager zette de stofzuiger uit, trok de slang terug en slaakte een zucht van verlichting. Hij en zijn staf overleefden nog een dag. Vanavond zouden ze – tenminste – naar huis gaan, naar hun families.
