De makers van “Jury Duty” verrichtten een wonder toen ze er een paar jaar geleden in slaagden een reality-komedie-hoax-serie te lanceren en te produceren die vrijwel geen verkoopbare kwaliteiten bevatte – geen garantie voor een lange levensduur, geen op IP gebaseerde inhoud, geen low-budget structuur. In feite riskeert het project, waarvan het uitgangspunt afhangt van het handhaven van een valse realiteit voor één onwetende ster, in essentie zelfvernietiging.
“Dit is de enige televisieshow die ooit groen licht heeft gegeven, en de kans is groot dat deze het einde niet haalt”, aldus mede-maker Lee Eisenberg.
Eisenberg en zijn team haalden opgelucht adem toen Ronald Blijde gewone mensen in het middelpunt van ‘Jury Duty’ halen de laatste onthulling, geschreven in een mockumentary in de rechtszaal: er was geen proces, alle collega ‘juryleden’ waren eigenlijk acteurs en de documentaire die Gladden geloofde dat werd gefilmd over het gerechtelijke proces was eigenlijk een tv-experiment in ‘Truman Show’-stijl. (Maak je geen zorgen, Gladdens geldprijs van $ 100.000 heeft de klap opgevangen James Marsdens bedrog.)
Toen sloegen ze weer door de bliksem.
“Jury Duty Presents: Company Retreat”, die vrijdag in première ging met drie afleveringen, neemt het geënsceneerde reality-uitgangspunt van de originele show naar een nieuwe setting: de jaarlijkse retraite van een familiebedrijf in hete sausen. Na een onwetende uitzendkracht die dit versplinterde kleine bedrijf probeert samen te brengen, biedt de nieuwe film alle humor van “Jury Duty” – Eisenberg en zijn mede-maker Gene Stupnitsky schrijven credits voor een paar cultfavoriete “The Office”-afleveringen, “Dinner Party” en “Scott’s Tots”, helpen de komedie van de bovenste plank te definiëren – maar verhoogt de lat met sets die tien keer groter zijn dan zijn voorganger, een gerechtsgebouw en een ensemble-cast belast met het overtuigen van oude collega’s.
“We wilden echt dat het filmischer zou aanvoelen, en daarnaast moesten we zoveel achtergrondverhaal creëren”, zei Eisenberg. “Mensen moeten elkaars geschiedenis kennen. Ze moeten weten wie promotie krijgt, niet deze persoon, en wat iemand in het weekend doet, terwijl je bij ‘Jury Duty’ een stel vreemden ontmoet. Het is dus een ander soort vooruitgang.”
Omdat er zoveel aan het toeval en improvisatie wordt overgelaten, “kan het elke dag uit elkaar vallen”, zei Eisenberg.
Maar het is ook een dwingende reden voor producer Todd Schulman, die zegt dat na het werken aan deze sterk geïmproviseerde show: “Het voelde als vals spelen als beide acteurs wisten wat ze gingen zeggen in een scène.”
Hieronder beantwoorden Eisenberg en Schulman enkele van de grootste vragen rond ‘Corporate Retreat’.
Waarom is dit seizoen niet de ‘Jury Duty’ die we ons herinneren?
Het voor de hand liggende antwoord op deze vraag is dat als de makers van ‘Jury Duty’ het uitgangspunt van de rechtszaal zouden herhalen, het veel waarschijnlijker zou zijn dat hun ‘helden’ de list zouden uithalen. Maar Schulman zegt dat het creëren van nieuwe scenario’s niet betekent dat ze hun bewegingen moeten afdekken, maar eerder dat ze iets nieuws moeten creëren – en de inzet moeten verhogen.
“We voelen ons creatief, we hebben dat terrein verkend”, aldus Schulman. “Dat was interessanter, het idee om dezelfde verwaandheid van echte mensen in een sitcom-achtige setting te nemen en die in een andere wereld te plaatsen.”
Wie zijn de ‘helden’, degenen die zich niet inlaten met bedrog?
Degenen die dat eerder waren gefascineerd door Gladden in “Jury Duty” zal onvermijdelijk vallen voor de held van “Company Retreat”, Anthony Norman uit Nashville.
Norman, die 25 was op het moment van filmen, was een van de 10.000 mensen die zich aanmeldden voor wat volgens hen een documentaireproject over kleine bedrijven zou zijn. Het selecteren van helden uit zo’n grote steekproef is ‘echt een kunst, geen wetenschap’, zegt Schulman, maar Norman heeft, net als Gladden, ‘een buitengewoon fatsoen en menselijkheid waardoor je echt voor hen kiest’.
“Je kon zien dat er warmte in hem zat en dat hij echt comfort bood in de schoen zelf”, zei Schulman. “Hij weet wie hij is, en hij zal op geen enkele manier van zijn stuk gebracht worden door de dingen die we hem gaan aandoen.”
Eisenberg en Schulman zijn het erover eens dat als je te veel over Norman vertelt voordat mensen de show kunnen zien, alle leuke verrassingen die hij biedt, zouden bederven. Maar Eisenberg zegt dat zijn loyaliteit aan Rockin’ Grandma’s en zijn medewerkers verbazingwekkend is: “Je kunt het niet zo schrijven.”
Hoe kunnen ze een bedrijfsretraite als nieuw uitgangspunt nemen?
In vroege gesprekken over een tweede seizoen zei Eisenberg dat producenten en schrijvers nadachten over een aantal ideeën die een omgeving boden die leek op een afgezonderd juryproces, plus de potentie voor verhalenboekdrama. Het enige idee dat steeds weer opduikt, zei hij, is de teloorgang van het bedrijf.
“Creatief gezien houden we erg van het idee van David versus Goliath”, aldus de producer. “We bleven praten over de stijlfiguur uit films uit de jaren 80, over slobs versus snobs”, en hoe dat de dynamiek weerspiegelt van grote bedrijven versus kleine winkels.
Tegelijkertijd wilde het ‘Company Retreat’-team dat de show het gevoel zou krijgen ‘alsof deze bestond in de wereld van ‘Jury Duty’’, maar ze wilden ook ‘dat het voelde als zijn eigen ding’, zei Eisenberg.
Waarom een hetesausbedrijf in de show gebruiken?
Eisenberg zei dat het productieteam zich altijd wilde concentreren op consumentengerichte merken, idealiter familiemerken, om het ‘David versus Goliath’-verhaal te ontwikkelen dat ten grondslag ligt aan de show.
Bovendien zijn de schrijvers dol op het fenomeen van hetesausbedrijven met absurde namen – denk er eens over na “Klap, mama.”
Waarin verschilt Norman als held van Gladden?
Norman kreeg een veel grotere verantwoordelijkheid dan Gladden, voegde Eisenberg eraan toe, maar hij kon elke uitdaging aan die ze hem stelden. Soms slaat hij het verhaal ter plekke uit het park en neemt hij beslissingen waarvan de producenten verwachtten dat ze veel later zouden gebeuren dan zij deden.
‘Heeft hij een script dat ik niet heb gezien?’ Eisenberg herinnerde zich zijn gedachten op de set.
Bovendien zei Schulman, hoewel hij weigerde te specificeren hoe, dat ze stappen hadden ondernomen om ervoor te zorgen dat Norman nooit naar ‘Jury Duty’ had gekeken.
“We hebben gewoon geluk gehad”, zei hij over de toekomstige ster.
