Wanneer we besluiten om te rangschikken beste Los Angeles-filmswij denken dat 101 titels genoeg zijn: genoeg ruimte voor onbetwiste klassiekers, persoonlijke obsessies en zelfs een schuldig genoegen of twee. Natuurlijk niet. U vertelt het ons en steunt veel van onze keuzes, maar benadrukt dat we er enkele missen.
Bij het doorzoeken van uw reacties kwamen veertien films met de meest gepassioneerde belangenbehartiging naar voren. Je vindt ze hieronder in alfabetische volgorde. Samen vormen ze een werkelijk geldige lijst van alternatieven, een lijst die ook de glamour en romantiek van L.A. weerspiegelt – en de aantrekkelijke plasticiteit ervan.
‘Amerikaanse gigolo’ (1980)
Richard Gere en Lauren Hutton in de film ‘American Gigolo’.
(Hoofdafbeelding)
Lezer Cindy Simon van Pacific Palisades deelde een anekdote: “Ik was net vanuit New Jersey naar LA verhuisd. Mijn vrienden en ik – jonge moeders – ontsnapten aan ons op baby’s gerichte leven om ‘American Gigolo’ te zien. De eerste scène is een prachtige Richard Gere die soepel buiten een strandhuis in Malibu loopt. Mijn vriend en ik snakten letterlijk naar adem!”
Er valt veel aan te bevelen voor deze film: uitstekende keuzes en betreurenswaardige omissies van onze kant. Niet alleen verantwoordelijk voor het introduceren van Blondie’s “Call Me” aan de wereld, maar ook door openingsscène met krediet de Pacific Coast Highway-cruise die het hedonisme van LA van de jaren ’70 tot de jaren ’80 definieerde.
‘Verjaardagsfeestje’ (2001)
Jennifer Beals, Alan Cumming en Jennifer Jason Leigh in de film ‘The Anniversary Party’.
(Peter Sorel / Fine Line-functies)
“Een disfunctionele showbizzbruiloft in de Hollywood Hills, een feest met een verdwaalde hond, waar moet je niet van houden?” vroeg lezer Jim Ehlers uit Pasadena. “Het is zo iconisch in LA: een sexy modern huis uit het midden van de eeuw. Wanneer krijg je Parker Posey, Gwyneth Paltrow en John C. Reilly in dezelfde cast?”
Een spectaculair huis met glazen wanden in de Hollywood Hills is dat wel Schaarmanhuisontworpen door architect Richard Neutra. Maar fans kennen de film om een andere reden: Phoebe Cates kwam met pensioen om samen met haar co-ster van “Fast Times at Ridgemont High”, Jennifer Jason Leigh, te schitteren. Het hedendaagse publiek kijkt naar de jonge Alan Cumming.
‘Stad van Goud’ (2015)
Jonathan Gold in de documentaire ‘City of Gold’.
(Sundance-selectie)
Junko Garrett van Eagle Rock zei dat de documentaire “de essentie van LA weergeeft: de diversiteit en levendigheid, het geweldige eten en de mensen. Ik ben een grote fan van de artikelen van Jonathan Gold en kijk er elke week naar uit.”
Wij ook. Gold’s enthousiasme voor alleseters blijft een leidraad voor veel Angeleno’s en zijn Pulitzer-winnende voedselschrijven gemakkelijk te vinden. We bezochten nog enkele van de aanbevolen restaurants uit deze film: Jitlada, Chengdu Taste, Guelaguetza.
‘Ongeval’ (2004)
Thandiwe Newton en Matt Dillon in de film ‘Crash’.
(Lorey Sebastian / Lions Gate-films)
Veel van onze lezers klaagden over de uitsluiting van Oscarwinnende beste films zoals ‘Crash’. Jim Rodriguez van Torrance zei: ‘Dit beeld weerspiegelt de klassieke realiteit dat in LA alle niveaus van sociale lagen ooit naast elkaar hebben bestaan op snelwegen, gescheiden door meters metaal en glas. Toch nog steeds geïsoleerd van elkaar.’
En Ian Barnard van DTLA noemde de film “een prachtig tegengif voor de onrealistische, glamoureuze afbeeldingen van LA in Hollywood.” De film toont de stad “in al haar diversiteit, vooroordelen, tegenstrijdigheden, onrecht en vrijgevigheid.”
Voor ons zal “Crash” altijd de film zijn die de glorie van “Brokeback Mountain” heeft gestolen. Maar laten we genereus zijn en het noteren Carney’s Restaurant in Ventura had een geweldig moment.
‘Dag van de Sprinkhaan’ (1975)
William Atherton, links, en Donald Sutherland in de film ‘The Day of the Locust’.
(Paramount-foto’s / Getty-afbeeldingen)
De romans van Nathanael West, natuurlijk, belangrijkdus waar is de film? Lezer Andrea Hales, een inwoner van San Diego die al vijftien jaar in Los Angeles woont, noemde de filmversie ‘griezelig en betoverend, en geeft de essentie van Los Angeles weer: een stad van hoop en dromen, branden en rellen. De setting is het Hollywood van de jaren dertig, maar het zou ook vandaag de dag kunnen zijn.’
Eén ding is zeker: als one-stop-shop voor klassieke L.A.-locaties wordt het niet beter dan ‘The Day of the Locust’, dat ons meeneemt naar het Ennis House, de iconische Bronson Gate van Paramount en Grauman’s Chinese Theatre.
‘Aardbeving’ (1974)
Een scène uit de film ‘Earthquake’.
(Verenigde archieven / Hulton-archieven / Getty Images)
Lezer Dina Schweim, die schrijft vanuit Winston-Salem, N.C. (oké, we laten het perspectief van een buitenstaander in dit geval), uitte haar teleurstelling over het niet vinden van “Earthquake” op onze lijst: “Er zijn weinig dingen die ik leuker vind dan een goede rampenfilm die L.A. uitwist om het waanvoorstellingen en het corrupte in evenwicht te brengen – en ja, ik ben blij om te zien dat ‘Volcano’ de lijst haalt, maar ‘Earthquake’ geeft echt de rauwe essentie van de verwoesting waar L.A. op lijkt.”
De film is grotendeels opgenomen op de achtergrond van Universal en we zouden willen dat deze een authentieker LA-gevoel had. Als je echter tevreden bent met de verwoesting van de stad (en wie niet?), zullen wij dat niet in de weg staan.
‘(500) Zomerdagen’ (2009)
Joseph Gordon-Levitt en Zooey Deschanel in de film “(500) Days of Summer.”
(Chuck Zlotnick/Fox zoeklichtafbeeldingen)
Je vindt deze leuk. Echt vind het leuk. “Deze film viert en verfraait de stad op een manier die maar weinig andere films hebben,” zei Anthony Cavalluzzi van Yorba Linda, en voegde eraan toe: “De afwezigheid van de film maakt de lijst echt ongeldig.” En Michael Backauskas van Beverlywood schreef: “Ik heb het vijf keer bekeken en nooit gedaan.”
Elke film over een aspirant-architect zal het beste uit zijn locatie halen. Als je rouwt minnaarsbankje in Angel’s Knoll Parkweet dat het door deze film onsterfelijk werd.
‘Kort gaan (1995)’
John Travolta en Rene Russo in de film ‘Get Shorty’.
(MMM)
Deze komische dialoog wordt tweemaal in onze commentaren geciteerd. Voor lezer Sean Dickerson van Beverly Grove gaf de film ons “misschien wel de beste zin over onze stad: ‘Wat heeft het voor zin om in L.A. te wonen als je niet in de filmwereld zit?'” En voor David Hughes van Sierra Madre kwam het moment waarop John Travolta’s gangster die hoopvol Hollywood werd, werd gevraagd wat hij wist over de filmwereld: “Ik denk niet dat producenten veel hoeven te weten.”
Er zit een ongedwongen charme in de manier waarop Travolta’s personage verliefd wordt op Hollywood: hij is al een filmliefhebber, maar er is nog een element dat bij hem past. Oplettende kijkers zullen de Aero- en Vista-theaters herkennen.
‘Grand Canyon’ (1991)
Kevin Kline en Danny Glover in de film ‘Grand Canyon’.
(Vos uit de 20e eeuw)
Paul Krekorian van Encino noemde de studie ‘een briljante en onderschatte studie van het leven in Los Angeles. Op persoonlijk vlak onthult het zoveel van de sociale uitdagingen waarmee Los Angeles altijd te maken heeft gehad: economische segregatie, raciale verdeeldheid en onrecht, geweld, de kloof tussen de façade van de Hollywood-creatie en de realiteit van het dagelijks leven, en de strijd om betekenis en inhoud te vinden.’
De schrijver en regisseur, Lawrence Kasdan, is ook verantwoordelijk “De grote kou,” een soortgelijk portret van generatiewisseling, en er zijn rustige momenten in “Grand Canyon” die tot de beste behoren. Het begint ook met een Lakers-spel.
‘Beker Ridder’ (2015)
Christian Bale in de film ‘Knight of Cups’.
(Melinda Sue Gordon / Broad Green-afbeeldingen)
Lezer Peter Turman van Brentwood ziet diepte in Terrence Malicks scheve portret van een gestoorde scenarioschrijver (Christian Bale) die genade zoekt maar veel seks vindt, en noemt het “een koortsdroommeditatie over Los Angeles en Hollywood, met zijn beloften, fantasieën, illusies, verleidingen, nachtmerries en teleurstellingen, verteld door een geweldige filmmaker die weet waar hij het over heeft.”
Malick filmde door heel Los Angeles, maar zijn momenten op het terrein van Warner Bros., de torenhoge massa studiogebouwen, zijn misschien wel zijn mooiste.
‘Verloren snelweg’ (1997)
Patricia Arquette en Balthazar Getty in de film ‘Lost Highway’.
(oktoberfilm)
Zelfs met twee andere David Lynch-films op onze lijst was dat niet genoeg voor Clark Leazier uit West Hollywood, die de bezienswaardigheden en monumenten uit L.A. in ‘Lost Highway’ ‘degene noemde die het meest in mijn hoofd zijn gebrand – vooral de Firestone Auto Shop die nu de populaire All Season Brewing in Mid City is. De film toont ook nachtelijk autorijden in Zuid-Californië op een chaotische maar nauwkeurige manier.’
De obsessieve Lynch kent ‘Lost Highway’ als de enige verhalende film waarin je de woning van de regisseur zelf kunt zien, onderdeel van zijn complex aan Senalda Drive in de Hollywood Hills, dat gebruikt wordt als decor voor de woning van zijn hoofdpersoon.
‘Spaans’ (2004)
Paz Vega, links, Téa Leoni en Adam Sandler in de film ‘Spanglish’.
(Bob Marshak / Columbia-foto’s)
Rochelle Lapides van Ventura County zei: “Het vertelt een van de belangrijkste verhalen over de Mexicaanse immigrantenbevolking die in Los Angeles woont en de culturele uitdagingen waarmee ze worden geconfronteerd. Bovendien is dit naar mijn mening een van de beste dramatische rollen van Adam Sandler.”
Mee eens, vooral Sandler, wiens rol in ‘Punch-Drunk Love’ echt indruk op mij maakte regisseur James L. Brookshij besloot het hierheen te gooien. De romantische terrasscènes van de film werden gefilmd in een restaurant in Beverly Hills Lucht.
‘Ster 80’ (1983)
Mariel Hemingway, links, Eric Roberts en Cliff Robertson in de film “Star 80.”
(Paramount-foto’s / Getty-afbeeldingen)
‘Over sterven voor een droom gesproken’, schreef William Mariano van Escondido. “Het werd gefilmd op dezelfde plek waar hij stierf.” Hij verwees naar Playboy-model Dorothy Stratten, vermoord door haar terminaal zieke echtgenoot, Paul Snider, in het huis in Rancho Park dat de filmproductie feitelijk gebruikte tijdens het filmen van hun dramatisering van de misdaad.
“Star 80” kristalliseert echt de donkere kant van de LA-mythe, als een plek waar je aankomt, succes (en uitbuiting) vindt en daarbij vernietigd wordt. Fans van Bob Fosse moeten het zien; het was de laatste film van de regisseur “All That Jazz”.
‘Tequila-zonsopgang’ (1988)
Kurt Russell, Michelle Pfeiffer en Mel Gibson in de film ‘Tequila Sunrise’.
(Warner Bros. Afbeeldingen)
Jean Clark van Manhattan Beach prees de cast, de cinematografie en het plot van deze thriller, die ze samenvatte als “klassieke goeden versus slechteriken en de vrouw die van ze allebei houdt, tegen de achtergrond van de glamoureuze duisternis van LA en zijn gouden stranden in de jaren tachtig.”
En Jean zou het weten: de film is grotendeels opgenomen rond Manhattan Beach. Maar zoek niet naar het restaurant van Michelle Pfeiffer, Vallenari’s. Het werd volledig op een geluidspodium gebouwd.
