De avond voordat ze in 1956 voor het eerst naar de Clinton High School ging, straalde Jo Ann Allen in haar jurk met de opwinding van elke tiener die in de negende klas begon.
Haar grootmoeder had de jurk genaaid: hij was wit met zorgvuldige snitten, plooien en een brede kraag. Met haar beste vriendin Gail Ann Epps Upton bespreekt ze kleding, lessen en het maken van nieuwe vrienden.
Allen was altijd opgewekt en had geen idee dat zijn dagelijkse wandeling over Foley Hill binnenkort zou worden begroet door menigten segregationisten en troepen van de Nationale Garde. Op 14-jarige leeftijd was hij een van de Clinton 12, de eerste zwarte studenten die de openbare scholen in het Zuiden desegregeerden na de historische uitspraak van het Hooggerechtshof in de zaak Brown v. Wade.
“Deze kinderen deden volwassenenbaantjes en stonden feitelijk elke dag voor vuurpelotons”, zei haar schoondochter, Libby Boyce, in een interview. “Jo Ann is door dit alles heen zo positief en sterk geweest. Het is een bewijs van haar en haar opvoeding.”
Omringd door familie in haar huis in Wilshire Vista, stierf Jo Ann woensdag aan alvleesklierkanker. Hij is 84 jaar oud.
“Ze belichaamde positiviteit en kracht”, zegt Kamlyn Young, de dochter van Allen. “Hij hield van mensen. Hij hield van het leven en probeerde altijd het goede in mensen te zien, ondanks alle ontberingen.”
Allen, die later trouwde en haar achternaam veranderde in Boyce, droeg die passie in elk hoofdstuk van haar leven met zich mee – als kinderverpleegkundige, lid van de familiemuziekgroep The Debs en co-auteur van ‘This Promise of Change: One Girl’s Story in the Fight for School Equality’, dat ze deelde met studenten in het hele land.
“We hebben een zorgzame en nederige ziel verloren. Jo Ann was iemand die zo genereus was met haar eigen verhaal en het deelde met mensen in het hele land … Ze inspireerde iedereen die ze ontmoette”, zegt het Green McAdoo Cultural Center, een museum dat de erfenis van de Clinton 12 bewaart, in een verklaring.
Jo Ann Crozier Allen Boyce werd op 15 september 1941 geboren in het kleine stadje Clinton in het oosten van Tennessee. Ze was de oudste van drie kinderen van Alice Josephine Hopper Allen en Herbert Allen.
Hij groeide op in een eenvoudig huis met een grote keuken en twee slaapkamers. Boyce deelde een slaapkamer met zijn zus Mamie, die hun moeder versierde met roodborstjebehang en een kleine kaptafel.
Boyce was al op jonge leeftijd een enthousiaste leerling en las al op 5-jarige leeftijd toen hij naar de eerste klas van de Green McAdoo School ging. Ze dankt haar ouders en haar eerste lerares, Teresa Blair, voor het koesteren van haar academische nieuwsgierigheid ondanks de beperkte middelen van de school.
Het leven van de familie Allen draaide om de kerk. Jo Ann zal tijdens de dienst een duet vormen met Mamie en kijkt uit naar de visfrituur van vrijdagavond.
Nadat hij was afgestudeerd aan Green McAdoo, nam hij met zijn klasgenoten een schoolbus naar een school in Knoxville, dertig kilometer van huis.
“Er waren momenten dat we niet naar school kwamen vanwege slecht weer of andere ongewenste gebeurtenissen”, schreef hij in een biografische post op het McAdoo Center. website.
In 1956 vaardigde rechter Robert Taylor een bevel uit om Clinton High School te integreren na de beslissing Brown v. Wade. Jo Ann en elf anderen zouden de eerste zwarte studenten zijn die aanwezig zouden zijn.
“Toen we naar school gingen, waren er heel weinig mensen in de buurt. En ik dacht waarschijnlijk: ‘Nou, ze zijn hier gewoon uit nieuwsgierigheid'”, herinnerde Boyce zich in een televisie-interview uit 1956.
Maar de volgende dag verdrongen segregationisten – opgehitst door Ku Klux Klan-lid John Kasper – de ingang van Clinton High School.
Op Clinton High zijn de meeste mensen vriendelijk en nieuwsgierig, zei Boyce. Maar anderen mishandelden de twaalf kinderen binnen: ze duwden ze door het gangpad, stampten op hun hielen, lieten dreigbriefjes achter en stopten zelfs punaises in Boyce’s stoel.
“Ik begon te denken: ‘Misschien accepteren ze ons niet zoveel als ik dacht'”, herinnerde Boyce zich in het interview. ‘Ze zagen er zo wreed uit. Het leek alsof ze ons wilden vangen en wegjagen. Ze wilden ons helemaal niet. Ik kon alleen maar de haat in hun hart zien.’
Het geweld escaleerde in Clinton toen Kasper werd gearresteerd wegens het overtreden van een straatverbod dat bedoeld was om hem van school te houden. Zijn volgelingen, woedend, zwermden door het kleine stadje. Ze gooiden een auto omver waarvan de bestuurder zwart was, vielen een pastoor aan die predikte tegen vooroordelen en sloegen Uptons vriendin toen hij terugkeerde naar de stad van een militaire inzet. Herbert Allen werd gearresteerd en later vrijgelaten omdat hij op een avond het ouderlijk huis had verdedigd tegen het verbranden van Klansmen.
De chaos was voor de toenmalige gouverneur van Tennessee, Frank Clement, aanleiding om de Nationale Garde aan Clinton te bevelen de vrede te herstellen.
Maar genoeg is genoeg. Alice Allen besloot dat het tijd was voor haar familie om Tennessee te verlaten.
‘En wat mijn moeder zei, deden we ook’, zei Boyce een interview met CBS Los Angeles in 2023.
Op een winterochtend in 1957 interviewden lokale journalisten het gezin voordat ze in de auto stapten naar Los Angeles.
“We zullen deze plek voor niemand verlaten met haat in ons hart”, zei Herbert Allen. ‘Zelfs degenen die tegen ons waren… we realiseerden ons dat die mensen gewoon werden misleid. Ze zijn zo opgeleid en opgevoed.’
De camera staat nu op Boyce, hij praat zachtjes. Hij vertelde over de A’s en B’s die hij dat semester had behaald en zei dat hij ‘iets had bereikt’.
De voorgaande vijf maanden waren de pijnlijkste van zijn leven geweest, zei hij later.
“Hij voelde zich bedrogen”, vertelde Young aan The Times. “Hij wilde blijven en afstuderen om iedereen te laten zien dat hij het hoe dan ook kon doen. Hij dacht altijd dat liefde alles zou overwinnen. Dat is wat hem de rest van zijn leven leidde.”
Clinton High werd door bombardementen in 1958 grotendeels in puin gelegd. Niemand werd gearresteerd.
Slechts twee van de Clinton 12 studeerden af aan de school.
Allens familie kreeg gezelschap van familieleden die al in Californië woonden. Boyce ging naar de Dorsey High School in Baldwin Hills en studeerde af in 1958. Daarna ging ze naar het Los Angeles City College voordat ze zich inschreef voor de verpleegschool.
Ze werd kinderverpleegkundige en werkte tientallen jaren in het veld.
“Hij speelde altijd de underdog, en hij hield van kinderen”, zei Young.
Ook muziek trekt hem aan. In Los Angeles vormde ze een vocaal trio met haar zus Mamie en neef Sandra genaamd The Debs, als back-up voor Sam Cooke. Later speelde hij overal in de stad jazzsets, van het cabaretpodium tot het historische Hollywood Roosevelt-hotel.
In 1959 ontmoette ze Victor Boyce tijdens een dansfeest, en Victor ‘stal’ haar van de partner met wie ze danste, herinnerde de familie zich. Het stel trouwde later en overleefde 64 jaar, waarbij ze drie kinderen grootbrachten en verschillende generaties uitgebreide familie, waaronder acteur Cameron Boyce, die in 2019 stierf.
Veel van haar fans noemen haar “Nana”, een titel die haar kleinkinderen aan Boyce hebben gegeven.
Zelfs toen ze borstkanker kreeg, een zware beroerte en vervolgens alvleesklierkanker, verliet haar kenmerkende optimisme haar nooit.
‘Hij kwam binnen en verlichtte de kamer,’ zei Libby Boyce. “Hij had een schittering die niemand anders aanging.”
“Of het nu te danken is aan buitengewoon optimisme of aan een hogere macht”, zegt familielid Gregory Small, hij heeft al twaalf jaar pancreaskanker overleefd, een prestatie die zijn artsen heeft verbaasd.
Het verhaal van de Clinton 12 is niet zo algemeen bekend als de Little Rock Nine of Ruby Bridges, een andere leerling die de school na Boyce integreerde. Hij besefte dat en begon daar verandering in te brengen; zijn laatste jaren bracht hij door met het spreken met studenten in heel Amerika
Ze schreef in 2019 samen met Debbie Levy het boek ‘This Promise of Change’ en werkte samen met het Green McAdoo Cultural Center, gevestigd in het gebouw van haar basisschool, om de strijd voor bewustzijn en gelijkheid voort te zetten die begon toen ze 14 jaar oud was.
“Hij zei vaak dat racisme een ziekte van het hart was”, zei Kamlyn Boyce. ‘Hij bewoog zich naar hen toe, niet weg. Zelfs mensen met haat in zijn hart hield hij van. Dat is alles wat ik kan uitleggen.’
Boyce laat zijn drie kinderen achter – Kamlyn Young, London Boyce en Victor Boyce – zijn zus Mamie, drie kleinkinderen en de vele mensen die hem liefkozend Nana noemden.
