Jim McBride, de Grammy-genomineerde country-songwriter die samenwerkte met zanger Alan Jackson aan nummers als ‘Chattahoochee’ en ‘Chasin’ That Neon Rainbow’, is dinsdag overleden. Hij is 78 jaar oud.
“Jim was een goede man en een geweldige, oprechte songwriter”, schreef Jackson donderdag in een Instagram-verhalen. “Hij begreep countrymuziek en raakte zoveel mensen met zijn liedjes. Jim en ik schreven samen een aantal van mijn favoriete liedjes en ik weet niet of mijn carrière op dezelfde manier zou zijn geëindigd zonder zijn hulp, inspiratie en aanmoediging in mijn vroege jaren. Bedankt Jim, rust zacht.”
Jackson’s foto toont hem en McBride als jongere mannen, glimlachend en met ASCAP-certificaten in de hand. In 1994 won “Chattahoochee” de Country Music Assn. voor nummer van het jaar en werden ze genomineerd voor een Grammy countrynummer van het jaar ook.
“Ik ben in shock. Ik ben zo verdrietig. Mijn telefoon rinkelt en rinkelt de hele dag, dus ik hoop dat mijn vrienden begrijpen dat ik nu niet kan praten”, schreef songwriter en goede vriend Jerry Salley woensdag. Facebookmerkte op dat McBride maandag stierf na een val. McBride sms’te Salley enkele uren voor de crash, zei Salley.
“Ik heb nooit geweten waarom hij de kans greep om met mij te schrijven” toen ze elkaar begin jaren tachtig in Nashville ontmoetten, schreef Salley, “maar man, het klikte, we werden meteen vrienden en het was een genot om samen in de schrijfkamer te zijn. Hij bracht altijd het beste in mij naar boven.”
Hoewel ze het best herinnerd worden vanwege zijn samenwerkingen met Jackson, werden de liedjes van McBride ook opgenomen door artiesten als Conway Twitty, Johnny Lee, Johnny Cash, George Jones, Reba McEntire, Alabama, Willie Nelson, Charley Pride, Kris Kristofferson, Randy Travis, Toby Keith en Dwight Yoakam.
“We zullen de heer McBride enorm missen – moge zijn nalatenschap voor altijd voortleven”, zei de Alabama Music Hall of Fame woensdag op Instagram. De zaal herinnerde zich de songwriter als een “geliefde Alabamian, songwriter, vriend, mentor en meer.”
Jimmy Ray McBride, geboren op 28 april 1947 in Huntsville, Alabama, begon als kind met het schrijven van liedjes, maar geen daarvan werd pas veel later opgenomen.
“De nummers begonnen in mijn hoofd te verschijnen en na een tijdje besloot ik het eens te proberen”, zei hij in een interview gepubliceerd door Amerikaanse liedjesschrijver eind 1997. “Ik dacht gewoon dat ik een paar liedjes zou schrijven en ze mee zou nemen naar Nashville om te zien wat er gebeurde.”
Hij zei dat hij altijd geïnteresseerd was in alles wat muzikaal was en al vroeg leerde dat “de kleine naam onder het nummer de persoon is die het nummer heeft geschreven.”
McBride’s eerste poging om het nummer naar Nashville te sturen resulteerde niet meteen in succes. Hij kende slechts één man in de stad, songwriter Curly Putman, die als mentor diende.
“Curly gaf me goed advies en hij was altijd heel eerlijk. Hij zei tegen me: ‘Tenzij ik eerlijk ben, kan ik je niet helpen'”, vertelde McBride aan American Songwriter. “Ik speelde een liedje voor hem en hij vertelde me wat er mis mee was en hij had altijd gelijk. Maar als er iets was, zou hij zelfverzekerd zijn en me vertellen dat ik iets goed had gedaan. En hij moedigde me altijd aan om een andere mening te vragen, maar dat heb ik nooit gedaan; zijn mening was altijd goed genoeg voor mij.”
Hij zag een aantal van zijn liedjes begin jaren zeventig optreden in de show ‘Hee Haw’, maar halverwege de jaren zeventig realiseerde hij eindelijk zijn droom en bleef hij in dienst bij de U.S. Postal Service. Toch bleef hij liedjes schrijven met Roger Murrah, die begin jaren negentig een Grammy-genomineerde was voor ‘Don’t Rock the Jukebox’, dat Jackson opnam.
Hij beloofde Murrah en de anderen dat hij naar Nashville zou terugkeren als hij ‘zo’n grote lik zou krijgen’. Toen kwam Conway Twitty, die ‘A Bridge That Just Won’t Burn’ wilde.
“Roger belde me op een avond en zei: ‘Ik denk dat je je koffers moet pakken, we hebben de volgende Conway-single'”, vertelde McBride aan American Songwriter. ‘Ik verliet het postkantoor de dag na Kerstmis 1980 en begon op 1 januari te werken met Bill Rice en Jerry Foster. De enige schrijver die ze hadden was Roger Murrah.’
De gebeurtenissen van die tijd waren bitterzoet voor McBride, wiens moeder – zijn grootste muzikale invloed toen hij opgroeide – in 1981 aan kanker stierf. Ze werd begraven op dezelfde dag dat McBride zijn eerste muziekprijs zou ontvangen, voor ‘A Bridge That Just Won’t Burn’.
In september had hij een nummer 1-hit. Zijn eerste nummer was ‘Bet Your Heart On Me’, met zanger Johnny Lee. En hij perfectioneerde zijn songwriting.
“Ik denk niet dat ik ooit een brug in een nummer heb gehad totdat ik hierheen verhuisde”, vertelde hij aan American Songwriter. “Een ander ding dat ik heb moeten vergeten is dat ik Kristofferson niet ben. Ik verzacht dingen die poëtisch zijn. Ik schrijf veel dingen waarbij elke regel briljant moet zijn. Door de jaren heen heb ik geleerd conversatieregels te schrijven.”
McBride had zes jaar lang geen nieuwe hitsingle, totdat Waylon Jennings ‘Rose in Paradise’, zijn nummer 1-nummer, opnam. Zijn laatste 1, in 1987.
“Ik had nummers op veertien albums en kon er geen krijgen”, vertelde McBride aan Huntsville’s Nieuws19 in 2023. “Randy Travis schopte de deur een beetje open en Waylon.” Daarna zei McBride: “Het begon beter te gaan.”
Toen ontmoette ze Alan Jackson, met wie ze vier nummer 1-hits had. 1, “Chattahoochee” was de grootste van het stel.
‘Hij zei: ‘Wil je mij schrijven?’ En ik zei: ‘Ja, laten we samenkomen’”, vertelde McBride aan News19. “Dus we kwamen samen en het klikte gewoon. Het was eigenlijk alsof ik met mezelf schreef.”
McBride werd in 2017 opgenomen in de Nashville Songwriters Hall of Fame en de Alabama Music Hall of Fame en is voormalig president van de Nashville Songwriters Assn. Internationale.
Maar meer dan dertig jaar lang was die hit ‘Chattahoochee’ een deel van zijn leven – vooral een regel aan het begin die vertelt dat het nummer ‘heter dan een hoochie coochie’ was aan de Chattahoochee River, die grenst aan Alabama en Georgia. Het lijkt erop dat iedereen wil weten wat het betekent.
“Alan was het beu dat iedereen hem vragen stelde”, vertelde McBride aan News19. “Hij zei tegen iedereen dat ze me moesten bellen, en dat deden ze. Als de kermis door de stad komt, is er altijd een sideshow met de hoochie coochie-meisjes. Dus dat dacht ik. En de afspraak was dat als je jong was, je zou proberen daar binnen te komen voordat je 18 was.”
En waarom, vertel het alstublieft?
‘Ze zullen je wat laten zien,’ zei hij, ‘maar als je er nog meer ziet, moet je betalen.’
McBride laat zijn tweede vrouw, Jeanne Ivey, en zonen Brent en Wes uit een eerder huwelijk achter.
