De kleindochter van John F. Kennedy, Tatiana Schlossberg, heeft onthuld dat bij haar terminale kanker is vastgesteld en dat ze nog minder dan een jaar te leven heeft. De 35-jarige journalist en milieuschrijver deelde het nieuws in een persoonlijk essay gepubliceerd in The New Yorker, waarin hij zijn strijd tegen acute myeloïde leukemie en de verwoestende tijdlijn die zijn artsen hem gaven, gedetailleerd beschrijft.
Tatiana Schlossberg vertelt hoe ze haar zeldzame en agressieve vorm van kanker ontdekte
In haar essay vertelt Schlossberg hoe ze in mei 2024 van haar diagnose hoorde, toen artsen een abnormale piek in het aantal witte bloedcellen opmerkten na de geboorte van haar dochter. Wat aanvankelijk een zwangerschapsgerelateerde aandoening leek, bleek acute myeloïde leukemie te zijn, gekoppeld aan een zeldzame mutatie genaamd Inversion 3.Artsen vertelden Schlossberg dat hij niet genezen kon worden met een standaardbehandeling. Hij kreeg te horen dat hij maanden chemotherapie nodig zou hebben, gevolgd door een beenmergtransplantatie. Hoewel hij zich gezond en actief voelde, kreeg hij plotseling te maken met een levensbedreigende aandoening.Schlossberg bracht vijf weken door in het Columbia-Presbyterian Hospital voordat hij werd overgebracht naar Memorial Sloan Kettering, waar hij uitgebreide chemotherapie onderging. Eerder dit jaar deed hij mee aan een klinische proef met CAR-T-celtherapie, een geavanceerde vorm van immunotherapie. Later hoorde hij van zijn arts dat hij nog minder dan een jaar te leven had.Schlossberg schreef over de buitengewone steun die ze kreeg van haar man, George Moran, en van haar ouders en broers en zussen. Haar man verzorgde de communicatie met artsen en verzekeringsmaatschappijen en sliep op de ziekenhuisvloer om haar gezelschap te houden.Haar ouders, Caroline Kennedy en Edwin Schlossberg, en broers en zussen Rose en Jack, hebben voor haar jonge kinderen gezorgd en haar vergezeld tijdens talloze ziekenhuisverblijven. Schlossberg beschreef hun niet aflatende toewijding als een diepgaand geschenk, zelfs toen hij de emotionele last van hun pijn voelde.Schlossberg denkt na over de moeilijkheid om haar diagnose als actieve jonge moeder met twee jonge kinderen te accepteren. Hij schreef dat hij probeerde bij hen aanwezig te blijven, maar dat hij vaak heen en weer werd geslingerd tussen herinneringen en de harde realiteit van zijn ziekte.Haar essay eindigt met een bitterzoete reflectie op familie, kwetsbaarheid en de strijd om vrede te vinden met een lot dat ze niet kan veranderen.
