Jennette McCurdy, auteur van ‘I’m Glad My Mom Died’, staat klaar om je te verrassen

De telefoon van Jennette McCurdy kan niet worden uitgeschakeld.

Na de release van haar memoires in 2022, “Ik ben blij dat mijn moeder stierf”, de actrice die schrijfster werd, ontving een non-stop spervuur ​​van berichten en telefoontjes van vrienden, familie, verre kennissen, mensen die ze had ontmoet toen ze twaalf jaar oud was.

‘Ik hoorde het van iedereen die ik ooit heb ontmoet. Iedereen is uit de problemen gekomen’, zei McCurdy. Hoewel de meeste berichten positief waren, voegde hij eraan toe: “Ik heb sindsdien een paar keer mijn telefoonnummer gewijzigd. Ik wil mijn innerlijke cirkel nu dichtbij houden.”

Haar memoires zijn een rauwe en onverschrokken blik op haar kindertijd met een mishandelende moeder, haar persoonlijke strijd met eetstoornissen en alcoholisme, haar tumultueuze tienerjaren als Nickelodeon-ster in de sitcoms ‘iCarly’ en ‘Sam & Cat’ en haar herijking na de dood van haar moeder aan kanker toen McCurdy 21 was.

Zijn lezerspubliek overtrof ruimschoots de telefonische contacten van McCurdy. ‘Ik ben blij dat mijn moeder stierf’ is een bonafide fenomeen. Er werden meer dan 3 miljoen exemplaren van verkocht en het stond meer dan 80 weken op de bestsellerlijst van de New York Times. En momenteel is het in wording aangepast werd een Apple TV+-serie met Jennifer Aniston als McCurdy’s moeder.

Nu probeert McCurdy, die 33 is, een nieuw verhaal te vertellen met de release van zijn debuutroman in januari ‘De helft van zijn leeftijd.” Dit kortzichtige en diepgaande verhaal volgt Waldo, een tienermeisje in Alaska dat een seksuele relatie heeft met haar getrouwde leraar Engels van middelbare leeftijd.

Als sommige lezers verrast zijn door de titel van McCurdy’s memoires of de inhoud ervan, zullen ze vrijwel zeker bezwaar maken tegen ‘Half His Age’, een complexe verkenning van macht, lust, schaamte en woede, geschreven in McCurdy’s nu kenmerkende wrange stijl. Op de omslag van het boek staat een close-up van een jonge vrouw (niet McCurdy) die op haar middelvinger zuigt, en de seksscènes erin zijn onverbloemd, ongemakkelijk en overvloedig.

“Ik heb nog nooit iets opzettelijk provocerend geschreven, en ik heb zeker nooit iets geschreven dat schokkend is”, zei McCurdy. “Ik probeer echt voor de waarheid te schrijven, en ik kan er niets aan doen als het schokkend is. Ik kan er niets aan doen als het luidruchtig of alarmerend is. Sterker nog, als het om een ​​van die dingen gaat, is dat waarschijnlijk een indicatie dat er waarheid zit en dat er een gesprek gevoerd moet worden.”

Toen we elkaar in december ontmoetten voor een interview in een restaurant in Pasadena, zag McCurdy er bijna hetzelfde uit als toen ik dat deed geïnterviewd ze is daar in 2022, voordat haar memoires worden uitgebracht: donkerblond, warrige krullen met een tenger frame en een grote glimlach. Maar er lijken grote veranderingen te hebben plaatsgevonden. Het nerveuze gelach had plaatsgemaakt voor een rustiger gevoel van vertrouwen. Zijn ogen fonkelden iets helderder.

Het succes van McCurdy’s memoires bevestigde zijn status als schrijver, een titel die hij ver boven ‘voormalig kindacteur’ of ’tv-ster’ waardeerde. Schrijvers die hij lange tijd bewonderde, zoals Maria Semple en Tom Perrotta, lezen en prijzen nu zijn schrijven. McCurdy bracht vorig jaar zelfs Thanksgiving door met Semple.

“Dit gevoel ergens bij te horen is wat ik altijd al heb gewild en nooit heb gevoeld”, zei hij. “Toen ik twintig was, dacht ik: ‘Ik ben zojuist mijn stam kwijtgeraakt. Ik weet niet waar mijn mensen zijn.’ De afgelopen drie jaar heb ik mijn mensen gevonden door te schrijven.”

Het heeft lang geduurd. Nadat ze afstand had genomen van acteren – een carrière die haar moeder haar op zesjarige leeftijd had opgedrongen – begon McCurdy zich halverwege de jaren 2010 te wijden aan schrijven. Aanvankelijk verdiepte hij zich in verschillende lessen in LA. Hij probeerde schetsen te schrijven, tv-schrijven op de late avond, spec-schrijven, maar hij besefte al snel dat hij niet echt nachtelijke sketches of monologen wilde schrijven. In plaats daarvan begon hij zich te concentreren op langere verhalen door middel van essays, memoires, romans en scenario’s.

De afgelopen tien jaar, zo zei McCurdy, heeft hij de afgelopen tien dagen minstens zes dagen per week op een laptop in zijn huis in Pasadena geschreven, waarbij hij van zijn bureau naar de keukentafel, naar de bank, naar de eettafel, naar de veranda draaide en weer terug.

“Ik schrijf totdat ik moe ben. Soms om vier uur ’s middags en soms om acht uur ’s avonds”, zei hij. “Vooral dit jaar had ik de langste dagen van mijn leven. Ik had veel dagen tot 02.00 uur. Het was echt intens.”

“Half His Age” werd voor het eerst populair toen McCurdy 24 jaar oud was en in een hogesnelheidstrein reed tijdens zijn soloreis naar Japan. Hij had op dat moment nog nooit een boek geschreven, maar het idee van een roman met een 17-jarige hoofdpersoon die verwikkeld was in een relatie met een leeftijdsverschil zat stevig in zijn hoofd. Jaren later, nadat haar memoires waren vrijgegeven, voelde ze zich gedwongen het af te maken.

“Dit drong zich aan mij op. Weet je, als schrijvers dingen zeggen als: ‘Er was geen andere keuze dan dit te schrijven’, denk ik altijd dat dat een beetje overdreven klinkt,” zei hij. “Nu weet ik echt wat het betekent. Waldo, deze hoofdpersoon, zijn stem – ik lig midden in de nacht wakker en denk aan deze personages.”

Hoewel McCurdy zegt dat hij zichzelf als een emotionele schrijver beschouwt, vereisen sommige elementen van ‘Half His Age’ nader onderzoek. Het was een uitdaging om het verhaal op een openbare middelbare school te vertellen terwijl hij zelf alleen thuisonderwijs kreeg en bijles kreeg op de set.

“Ik vraag me echt af: ‘Hebben ze nog steeds kluisjes op middelbare scholen? Hoe is de indeling van een typische middelbare school?'” zei hij.

Elders doordrenkt hij het verhaal met elementen van bekendheid: Waldo heeft krullend haar dat lijkt op dat van McCurdy; Waldo’s beste vrienden zijn de Mormonen, de religie waarin McCurdy is opgegroeid; en Waldo woonden in Anchorage, waar McCurdy’s partner van negen jaar vandaan kwam, en waar McCurdy zei dat hij maanden had doorgebracht.

Ze geeft Waldo ook een gecompliceerde en afwezige moederfiguur die Waldo verlaat om de huishoudelijke verantwoordelijkheden op zich te nemen met haar salaris van een parttime baan bij Victoria’s Secret. (Op een andere schaal was McCurdy de kostwinner voor zijn eigen gezin toen hij een tiener was.)

“Ik denk dat ik de moeder-dochterdynamiek, en elke gezinsdynamiek, altijd op een ingewikkelde, rommelige manier zal schrijven. Ik heb geprobeerd andere soorten dynamiek te schrijven, en mijn lichaam zal bevriezen”, zei ze. “Als ik zou proberen een liefdevolle, ondersteunende, bevestigende ouderfiguur te schrijven, zou dat niet mijn ervaring zijn. Ik zou niet weten hoe ik dat moest beginnen te schrijven.”

“Ik probeer echt voor de waarheid te schrijven, en ik kan er niets aan doen als het schokkend is. Ik kan er niets aan doen als het luidruchtig of alarmerend is”, zegt schrijfster Jennette McCurdy.

(Victoria Stevens)

Maar afgezien van deze details heeft McCurdy een diepe band met de hoofdverhaallijn van het boek: McCurdy’s eerste serieuze relatie, beschreven in haar memoires, vond plaats toen ze een naïeve 18-jarige was met een lid van midden dertig van de ‘iCarly’-crew.

“Er is zeker sprake van overlap”, zegt hij. “Daar is zeker sprake van invloed. Schrijven is voor mij een manier om afsluiting te vinden die ik misschien nog niet eerder heb ervaren. Het is een manier om betekenis en empowerment te vinden op plaatsen waar ik misschien niet zo sterk voor voelde. Het is een manier om dingen te onderzoeken die ik op eigen kracht misschien niet volledig heb verwerkt.”

Hij voegde eraan toe: “Ik bleef maar denken: ‘Waarom gebeurt dit? Waarom is dit het boek dat ik heb geschreven?’ Nadat er een paar conceptversies waren binnengekomen, realiseerde ik me: ‘O, dat komt omdat ik hier veel onverwerkte woede over heb.’ Natuurlijk is dit fictie en er zijn veel afwijkingen, maar uiteindelijk heb ik er een heel persoonlijke band mee, en daar kom ik zelf ook vandaan.”

Hij hoopt dat veel vrouwelijke lezers woede zullen voelen als ze Waldo’s reis in ‘Half His Age’ volgen.

‘We hebben geleerd beleefd en vriendelijk te zijn en ervoor te zorgen dat iedereen om ons heen zich op zijn gemak voelt en het juiste pad bewandelt,’ zei McCurdy met heldere stem. “Mijn ervaring met woede is dat hoe meer ik me ermee verbind, hoe meer het me op een effectief levenspad leidt, hoe meer het me leidt naar keuzes die ik al heel lang heb moeten maken.”

Deze keuzes hebben McCurdy niet alleen tot een vooraanstaand schrijver gemaakt, maar ook tot een persoon die voor het eerst de volledige controle over zijn carrière heeft. Hij werkt momenteel aan zijn volgende boek en hij heeft het script geschreven voor een verfilming van ‘Half His Age’, die hij ook zal regisseren ‘als alle onderdelen op hun plaats vallen’, zei hij.

De komende serieaanpassing van “I’m Glad My Mom Died” is ook iets waar McCurdy zich prettig bij voelt als hij aan het roer kan blijven. Hij en Ari Katcher zullen als co-showrunners dienen. Hij schreef alle tien afleveringen, zei hij, en zal ook enkele afleveringen regisseren.

‘Ik ben er niet in geïnteresseerd dat mijn verhaal in de handen van anderen wordt gelegd’, zei hij. “Dat zou mij beledigen.”

Maar McCurdy zal niet op het scherm verschijnen, en hij zei dat het te vroeg was om te bespreken wie de jongere versie van hemzelf zou spelen. Ondertussen Anistons relatie met haar materiaal: de ervaren actrice heeft gezegd dat zij en McCurdy “zeer vergelijkbare moeders hebben” – was de sleutel om haar in de rol van matriarch te plaatsen.

“Ze kent de stof echt”, zei McCurdy over Aniston. ‘Het zou een slechte dienst zijn voor het hart en de ziel van dit boek, en een slechte dienst voor de diepe band die miljoenen mensen hebben met dit boek, als iemand om welke reden dan ook deel zou uitmaken van dit boek. Ik bescherm dit boek fel.’

Terwijl we klaar waren met onze lunch – een mix van pittige tonijnreepjes en aspergesfriet gecombineerd met een mocktail van guave en bessen – dacht McCurdy na over het bureau dat hij eindelijk kon aanwerven.

“Ik had in geen enkel aspect van mijn leven het gevoel dat ik een stem had toen ik opgroeide. Ik had het gevoel dat ik geen stem had”, zei ze. “Schrijven is waar ik mijn stem heb gevonden, en ik denk dat ik daardoor mijn kracht heb gevonden.”

Spencer is een schrijver en cultuurverslaggever gevestigd in LA. Haar non-fictieboek, “Disney High: The Untold Story of the Rise and Fall of Disney Channel’s Tween Empire”, is nu uit.