Mijn bureau is een ramp. Koud drankje van vanochtend, nu op kamertemperatuur. Sinds de vakantie lag er een stapel ongeopende post. Buiten mijn raam: regen. Niet het romantische type. De regen was deze keer heviger Mary J. Blige en Ja Rule vergeleken met Echte ziel. Toen ik inlogde op mijn eerste videogesprek van de dag, merkte ik dezelfde somberheid op de achtergrond van alle anderen.
Ja, iedereen behalve Sam.
In tegenstelling tot de meeste mensen bij de in Seattle gevestigde organisatie heeft Sam, een contentstrateeg, het gedaan op afstand werken uit Mexico gedurende de afgelopen vier maanden. Haar Zoom-achtergrond het ziet er bijna virtueel uit. Door de schittering van de zon op zijn voorhoofd leken vragen over het weer retorisch. De kamerhoge ramen – met wuivende palmbomen aan de andere kant – schreeuwen: ‘Ik leef mijn beste leven met 28.000 pesos per maand.’
Toen Sam onlangs tijdens een telefoongesprek terloops sprak over een lunch in een restaurant aan het strand, voelde ik het. Dat kleine, lelijke gevoel van jaloezie.
Mase en 112 hebben dat gedaan grappig liedje over een jaloerse man. Ik heb het nooit kunnen begrijpen… tot nu toe. Dat werken op afstand de revolutie heeft mijn emotionele grenzen op de proef gesteld. Zoomvergaderingen houden vanuit Zanzibar. E-mail verzenden vanuit Barcelona. Slack-berichten worden aan het zwembad verzonden. Dat digitale nomadenlevensstijl verkoop ons een fantasie: Waarom zou je je ellendig voelen in Maryland als je dezelfde baan in Marokko kunt krijgen?
Vorige maand waren Sam en zijn tropische decor een dag afwezig. De volgende dag ging hij ook offline. Zijn Slack-status luidde ‘reizen’. Iedereen die belde, wist wat er was gebeurd.
Nadat de Mexicaanse autoriteiten in februari een topkartelleider hadden vermoord – naar verluidt met hulp van de VS – lanceerden delen van Jalisco vergeldingsmaatregelen die leidden tot wegblokkades, voertuigverbrandingen en waarschuwingen aan Amerikanen in Puerto Vallarta om binnen te blijven. Sam was in Mexico-Stad, zo’n 800 kilometer verderop, maar hij besloot geen enkel risico te nemen en waagde de sprong. Het blijkt dat ‘overal werken’ een andere impact heeft als ‘overal’ onder het reisadvies valt.
Ik begrijp de oproep die het voorbij de staatsgrenzen brengt. Op een keer draaide ik een wereldbol op mijn bureau en dacht ik aan mijn eigen expatavonturen.
Ik was vele jaren geleden in Dubai geweest en vond het geweldig: de energie, de luxe, de kunstmatige eilanden. Toen ik thuiskwam, begon ik me een versie van mijn leven voor te stellen met beter weer en een beter zicht op de skyline. Ik heb wat vluchtig onderzoek gedaan naar verhuizen daarheen. Kijk naar de omgeving. Tel de cijfers. Toen nam ik een baan op een kantoor hier, en het idee verdween als shisha-rook in de lucht.
Die oude fantasie kwam onlangs na dat incident weer in mijn gedachten op De VS vallen Iran aanWelke reageerde met raket- en drone-aanvallen in het hele Midden-Oosten. Luchthavens in Doha, Abu Dhabi en Dubai – belangrijke reisknooppunten voor iedereen, inclusief thuiswerkers – hebben te maken gehad met sluitingen en vertragingen als gevolg van regionale instabiliteit. Ik kwam steeds verhalen tegen over Amerikaanse burgers die daar vastzaten en voortdurend de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken bijwerkten, in een poging erachter te komen of ze op de een of andere manier moesten ontsnappen.
Ik ken zwarte mensen die Amerika volledig hebben verlaten – moe van de politiek, de anti-zwartheid, alledaagse micro-agressies. Ze gaan op zoek naar een bestemming waar ze makkelijker kunnen ademen. Accra. Lissabon. Bangkok. Het digitale nomadenleven biedt een ontsnapping aan de onderdrukking van Uncle Sam.
Maar er is één ding om op te merken: het Amerikaanse buitenlandse beleid heeft een groot bereik. Toen de VS luchtaanvallen begonnen te lanceren, maakte het niet uit of je in Atlanta of Abu Dhabi was; je bent nog steeds een Amerikaan. En ineens voelde dat kleine blauwe boekje niet meer als een gouden kaartje.
Natuurlijk is niet elke plaats gevaarlijk. Ik zou nooit iemand ontmoedigen om zijn digitale nomadendroom na te streven. Als je de mogelijkheid en de middelen hebt, doe het dan. Zie de wereld. Ontvang uw telefonische vergadering vanuit Costa Rica. Het enige wat ik wil zeggen is dat de recente gebeurtenissen mij een ander perspectief hebben laten zien. Het recente nieuws deed me beseffen hoe snel het paradijs kan omslaan in paniek en het controleren van Skyscanner op vluchten elders.
Sam is opnieuw verschenen in onze teamoproep. Hij is nu in Londen en logeert bij een vriend totdat hij zijn volgende stap bedenkt. Haar Zoom-achtergrond was de eerste dag grijs. Bewolkt. Het lijkt erg op de mijne.
“Hoe is het weer daar?” vroeg iemand.
‘Het regent,’ zei Sam. “Maar dat vind ik prima.”
Misschien projecteerde ik veel op Sam. Misschien is hij gewoon iemand met goede wifi, een goed uitzicht, een gescheurd paspoort en kwartaaldoelen zoals ik. Maar in mijn hoofd is hij de belichaming van de digitale nomadenervaring.
Ik keek uit het raam naar de stromende regen en besefte iets: ik stond nog steeds open voor werken vanuit het buitenland.
Ik romantiseer niet langer mensen die het hebben gedaan.
