IMARA JONES: In tegenstelling tot Chase ben ik helemaal geen muziektheatermens. Wanneer iemand het mij vraagt, verbaast het veel mensen, maar ik denk dat er veel in muziektheater zit.
SJ: (lacht) Imara zei: “In tegenstelling tot Chase heb ik smaak.”
CS: Ja. Ik begrijp het punt.
ik J: Het is niet per se mijn kopje thee. Wat eigenlijk nog verrassender is, is dat ik het eigenlijk wel leuk vind Slechtomdat het niet mijn genre is. Maar ja, ik ben gefascineerd vanwege de rol die het verhaal speelt – en de manier waarop we verhalen framen, en verhalen betekenis geven, en de mensen die betrokken zijn bij die verhalen weten dat ze met een doel zijn gemaakt – en dat er iets is dat altijd ontbreekt. En ook een zeer openlijke politieke boodschap die op het juiste moment wordt overgebracht over de soorten mensen, plaatsen en gezindheden die nodig zijn om het autoritarisme te bestrijden.
SJ: Ik weet nog dat ik het boek las toen het voor het eerst verscheen. Ik hou ervan. Destijds denk ik dat het eigenlijk een openbaring was, Imara, om veel van de redenen die je zegt – vreemdheid, ras, autoritarisme – dat ik destijds niet begreep dat ik een opleiding nodig had, maar het resoneerde.
CS: Ik zit hier eigenlijk alleen maar te zeggen: “Wauw, ik ben zo ongekunsteld.” Imara komt met politieke analyses, zoals Saeed, ‘het boek’. De mijne is: “Ik ben geobsedeerd door Huren toen ik jong was en toen Idina Menzel moest volgen Slecht Dan…”
Maar ik denk dat ik me aanvankelijk aangetrokken voelde tot ‘het meeste’ ervan. Dat is wat ik zo leuk vind aan muziektheater. En pas tijdens de film besefte ik de diepe politieke weerklank van het verhaal en verbond ik het met de manier waarop het fascisme gedijt op angst, manipulatie en leugens. En omdat ik het zag in de periode tussen de verkiezingen van 2024 en de inauguratie, terwijl ik me ook verzette tegen het anti-transverhaal dat al een half miljard dollar had gekost toen de film uitkwam, voelde het als het politieke verhaal dat ik nodig had – ook al dacht ik op mijn bescheiden manier: “Ooh, ik hou van het zingen van Kristin Chenoweth en Idina Menzel” als mijn uitgangspunt.
ik J: Omdat Elphaba Black is, verandert de film – het verhaal – ook op minder voor de hand liggende manieren. En ik denk dat dit de impact en resonantie verdiept van wie hij is als persoon.
