Ik heb genoeg gezien. Het is tijd om onze verwachtingen over de tussentijdse verkiezingen te herzien.
Al meer dan een jaar is de conventionele wijsheid dat de Democraten bij de tussentijdse verkiezingen van november het Huis van Afgevaardigden – maar niet de Senaat – zullen terugnemen.
Dit komt omdat de Senaatskaart van dit jaar vereist dat de Democratische Partij veel zetels in de rode staten wint.
Als je het mij een paar maanden geleden had gevraagd, had ik je gezegd dat de Democraten inderdaad een kans hadden in de Senaat, maar dat mijn tienerzoon op een dag ook de kans had om met Sydney Sweeney te daten. Dat wil zeggen: technisch mogelijk, maar kosmisch onmogelijk.
Recente ontwikkelingen (bijv De dalende waardering van president Trump voor de economie) heeft mij ertoe aangezet mijn denkwijze te herzien.
Ik ben niet de enige. Onafhankelijk journalist Chris Cillizza merkte dit onlangs op dat voorspellingsmarkten zoals Polymarket en Kalshi voor het eerst een lichte voorsprong lieten zien voor de Democratische Partij.
Momenteel zijn voorspellingsmarkten niet wetenschappelijk. In dit geval kan geen van beiden er iets aan doen – maar beiden hebben de afgelopen jaren verschillende keren bovenaan de politieke opiniepeilingen gestaan.
Het verschil is dat mensen op voorspellingsmarkten met echt geld wedden, wat de neiging heeft de geest te scherpen op een manier die het beantwoorden van de oproepen van opiniepeilers tijdens het diner niet doet.
Natuurlijk hebt u waarschijnlijk niet veel gehoord over deze herziening van politieke opvattingen. Dat komt omdat niemand enige reden heeft om het van de daken te schreeuwen.
Democraten willen de verwachtingen niet overschatten en riskeren dat een solide overwinning in een teleurstelling verandert. Ondertussen willen de Republikeinen niet adverteren dat hun meerderheid in de Senaat wankelt als een winkelwagentje met een kapot wiel. En wij experts, berispt omdat we verbrand zijn, zijn terughoudend om te ver te skiën.
Zelfs Cillizza vertrouwt nog steeds op het evenwicht van de Republikeinse Partij. Maar als ik vandaag zou moeten wedden – en ik definieer weddenschappen vaak als ‘er later spijt van krijgen’ – zou ik op de Democratische Partij wedden. Niet omdat het zo zeker is, maar omdat bijna elke politieke en economische ontwikkeling in die richting lijkt te gaan.
Geschiedenis helpt. Het ‘coming out’-feest tijdens de midterms verloopt meestal goed. Actuele gebeurtenissen helpen. Beleid, incl oorlog in Iran en stijgende gasprijzenHet heeft de neiging om kiezers zuur te maken over degene die aan de macht is. En de kwaliteit van de kandidaat helpt mee. Kiezers letten soms op wie er daadwerkelijk op het stembiljet staat, en de Democraten doen een enigszins respectabel aanbod.
Laten we even stilstaan om te beseffen wat er op het spel staat. Controle van de Senaat gaat niet alleen over wie mooier kantoormeubilair krijgt. Dit bepaalt de rechterlijke bevestigingen, inclusief de mogelijkheid dat Trump een vierde vacature bij het Hooggerechtshof zou kunnen vervullen (als de vacature in 2027 of 2028 opengaat).
Het zou onverantwoord van mij zijn om dit idee zomaar naar buiten te brengen zonder in de logistieke details te duiken.
Als de Democraten de Senaat willen omdraaien, moeten ze vier zetels winnen. Dat betekent dat ze alles behouden wat ze al hebben, terwijl ze nog vier wedstrijden winnen. Het bemoedigende nieuws (als je de Democratische Partij steunt) is dat er minstens acht redelijke kansen zijn dat dat zal gebeuren.
In North Carolina wordt verwacht dat de zittende gouverneur Roy Cooper, een Democraat, zal winnen. In Maine is de Republikeinse senator Susan Collins opnieuw verwikkeld in een politieke strijd – haar natuurlijke habitat, hoewel misschien niet haar favoriete habitat. Hij zou het opnemen tegen de huidige gouverneur van Maine of tegen een flamboyante en controversiële oesterman. Ik weet niet zeker wie de sterkste tegenstander is.
In Ohio profiteert voormalig senator Sherrod Brown van zeldzame politieke vaardigheden als democraat die zich nog steeds thuis voelt in Ohio.
De Democraat die in Alaska actief is, is een voormalig lid van het Congres (en de eerste inwoner van Alaska die in het Congres is gekozen). En voor een open zetel in Iowa lijken de Democraten waarschijnlijk een tweevoudig gouden medaillewinnaar op de Paralympische Spelen te nomineren, die de roodste zetel in het Huis van Afgevaardigden van de staat vertegenwoordigt, die in handen is van een Democraat.
Dan is er Texas, de eeuwige luchtspiegeling van de Democratische Partij – die altijd aan de horizon schijnt. Maar dit jaar wordt het wellicht duidelijker. James Talarico is verschenen voor de Democratische Partijterwijl de Republikeinen vastzitten in de keuze tussen het door schandalen geteisterde Atty. Generaal Ken Paxton en de zittende senator John Cornyn – een proces dat momenteel lijkt op een familievete die wordt gevoerd met gemene aanvalsadvertenties.
Ondertussen doen de Democraten in Nebraska en Montana niet eens alsof ze competitief zijn. In plaats daarvan vertrouwen ze op onafhankelijke figuren die – zoals senatoren Bernie Sanders en Angus King – waarschijnlijk met hen zullen overleggen.
In Nebraska heeft de onafhankelijke Dan Osborn bewezen dat hij tot succes in staat is: hij verloor in 2024 – een slecht jaar om het op te nemen tegen een Republikeinse kandidaat. En in Montana heeft de plotselinge pensioneringsaankondiging van senator Steve Daines een opening gecreëerd die vijf minuten geleden (in politieke termen) nog niet bestond.
Laat je niet meeslepen. Het idee dat de Democraten al deze verkiezingen zouden kunnen winnen, is nog steeds iets dat je zegt na je derde drankje. Maar de helft ervan winnen? Het is niet langer een fantasie. Dat… is logisch. Het is zelfs waarschijnlijker dan niet dat het gebeurt.
Dit is geen veilige gok. Het is niet eens iets comfortabels. Maar voor het eerst lijkt het erop dat het slimme geld niet langer lacht om het idee: het slimme geld schuift stilletjes chips over de tafel.
Matt K. Lewis is de auteur van “Vuile rijke politici” En “Te dom om te falen.”
