In Temple moedigen Bella Hadid, Pedro Pascal en Chappell Roan humanitaire hulp aan in Gaza en Soedan

Als u ooit wordt uitgenodigd in een Palestijns huis, zult u nooit zonder dessert vertrekken.

“Je wordt begroet met zoveel verschillende soorten koekjes en thee”, zei Bella Hadid, een Palestijns-Amerikaans model, activist en medepresentator van het liefdadigheidsevenement Artists For Aid zaterdagavond in het Shrine Auditorium. “Maar ook liefde, knuffels en genegenheid. Palestina is een van de mooiste plekken ter wereld. Mijn vader heeft me nooit geleerd iemand te haten – het ging altijd over liefde en begrip dat de geschiedenis van elke persoon precies is zoals die is.”

Het weerspiegelt de sfeer die Hadid en een groot aantal medewerkers en muzikanten proberen te bevorderen tijdens het derde jaarlijkse liefdadigheidsevenement, geproduceerd door de Canadese Soedanese kunstenaar Mustafa. Begeleid door co-presentator Pedro Pascal en een groot aantal muzikanten, waaronder verrassingsgast Chappell Roan, samen met Shawn Mendes, Omar Apollo, Raphael Saadiq, Clairo en vele anderen, gaan ze door een periode van diepe droefheid en woede over de ernst van de huidige wereldcrisis en proberen ze zich opnieuw te concentreren op onmiddellijke hulp voor kinderen en medische zorg in de door oorlog verscheurde Palestijnse gebieden en Soedan.

“Ik heb altijd geweten dat de kracht van een artiest niet voortkomt uit zijn muzikale kennis”, zei Mustafa ter inleiding van de avond. “Ik heb altijd geweten dat de kracht van een kunstenaar voortkomt uit het vergroten van zijn empathie.” De spelers die avond probeerden die morele connectie te gebruiken om te helpen verbeteren wat ze konden.

Mustafa – de megarijke singer-songwriter uit Toronto wiens LP ‘Dunya’ uit 2024 lovende kritieken kreeg – is een prominent figuur op het gebied van volksmuziek en mondiaal activisme. Zijn songwriting geeft op aangrijpende wijze uitdrukking aan het verlangen van kinderen uit de derde cultuur naar intiem akoestisch gitaarwerk, zoals op ‘Name of God’.

Maar hij erkende zaterdag op het podium dat hij zich misschien meer op zijn gemak voelt als organisator dan als artiest. Haar humanitaire werk met Artists For Aid is net zo nauwkeurig en breed toegankelijk; het evenement van zaterdag heeft $ 5,4 miljoen opgeleverd Palestina Kinderhulpfonds en het Soedanees-Amerikaanse artsen Assn. In een tijd waarin zelfs het humanitaire werk in deze regio’s kan worden ondermijnd door slechtbedoelde politieke agenda’s, was Mustafa’s formulering van het doel van de show van zaterdag scherpzinnig en afgemeten. Ik kan me niet herinneren dat de woorden ‘Israël’ of ‘Trump’ ooit op het podium werden uitgesproken.

In plaats daarvan speelde Mustafa meer dan vier uur muziek van een verscheidenheid aan artiesten, variërend van pop, folk, rock, R&B en meer. Er zijn weinig redenen die de rauwe rockmuziek van Geese op hetzelfde podium kunnen brengen als Mendes met zijn pophit ‘Stitches’, maar dat is Mustafa’s bereik als artiest en zijn aantrekkingskracht als activist.

In plaats van rechtstreeks te spreken over de verontwaardiging over de mondiale humanitaire catastrofe – of over de recente moord op een jonge moeder door ICE en de Amerikaanse invasie en omverwerping van de Venezolaanse president – ​​was de muziek de hele lange avond meer ontspannen en zachtaardig. Vanaf de eerste noten van de sombere pianoballad van Cameron Winter, ‘If You Turn Back Now’, waarin hij ‘The devil will love you to death if you let hem’ zingt, ging het optreden van zaterdag over het aanboren van een gemeenschappelijk gevoel en niet over een opruiende daad.

Mustafa treedt op op het podium tijdens het Artists for Aid benefietconcert in het Shrine Auditorium en Expo Hall op zaterdag 10 januari 2026 in Los Angeles, CA.

(Ronaldo Bolanos/Los Angeles Times)

Veel sets zijn gewoon een welkome afwisseling van de dagelijkse slachting van slecht nieuws. Omar Apollo vergeet liefdevol de tekst van zijn hit “Evergreen (You Didn’t Deserve Me At All)” en zingt ze vanaf zijn mobiele telefoon; Ravyn Lenae’s ‘Love Me Not’ glinstert zorgeloos. Terwijl Shawn Mendes Maggie Rogers uitbracht voor het serieuze en stoere ‘Youth’-duet, splitsten Blood Orange en Daniel Caesar hun grote producties elk op in muzikale terzijdes. Raphael Saadiq’s ‘Sinners Prayer’ grijpt terug op zijn tientallen jaren van R&B morele zoektocht, terwijl Jazmine Sullivan’s versie van Nina Simone’s ‘I Wish I Knew How It Could Feel To Be Free’ is geïnspireerd door Simone’s erfenis van het gebruik van muziek om de waarheid te spreken tegen macht en om de diepten van puur gevoel te verwoorden. De meest uitgesproken optredens van de avond over de huidige crisis waren afkomstig van de Palestijns-Amerikaanse en Soedanees-Amerikaanse dichters Noor Hindi en Safia Elhillo.

Het sentiment is hoopvoller dan verwacht, als je bedenkt hoe gemakkelijk we tegenwoordig aan wanhoop bezwijken. ICE nam vorige week mijn buren mee. Toen ik thuiskwam van zaken, zag ik dat mijn straat vol stond met borden waarop stond dat hier een man was ontvoerd. Duizenden Angelenos en Amerikanen hebben het afgelopen jaar elke dag soortgelijke en ergere verliezen geleden. De burgers van Gaza en Soedan voelen de impact al jaren, op veel brutaler schaal.

Maar te midden van dit alles, onder Mustafa’s aspiraties bij de Shrine, zitten er pareltjes van zwaarbevochten genegenheid in de muziek, zoals wanneer Lucy Dacus van Boygenius, een van de slimste rockmuzikanten van onze tijd, haar vriend Chappell Roan naar adem haalt bij het publiek.

Roan voelt zich somber over zijn gedachten over de presidentiële race van 2024, maar in plaats van zich in het uitdagende terrein hier te storten, zingen de twee in plaats daarvan ‘The Book of Love’ van Magnetic Fields, een lied over kleine cadeautjes en ongemakkelijke gebaren die relaties veilig houden.

Ze combineren prachtig met een stevige standaard van wederzijdse zoetheid – een lied op de schaal van een traktatie in het huis van een vluchteling.