In de aankomende roman van Julián Delgado Lopera Doe alsof je dood bent en ik draag je, deze bekroonde Colombiaanse schrijver confronteert queerheid niet alleen als een familievloek, maar ook als een intergenerationeel lot.
Lezers spelen zich af in het Bogotá van de jaren negentig en volgen vader en dochter Ignacio en Valentina terwijl ze verdriet, depressie, gender en een verlangen naar zelfrealisatie doorkruisen te midden van een burgeroorlog. Hun verhalen zijn met elkaar verweven en vervoeren lezers tussen decennia en herinneringen, allemaal via Spanglish proza. Ignacio zit in hun appartement vol rottende kamerplanten en verliest zichzelf vergeten of vergeten als hij nadenkt over zijn verleden in Club Aquario, een plek waar queer- en transgenders samenkomen in Bogota om hun waarheid te beseffen. Tegelijkertijd volgen we Valentina terwijl ze worstelt met de aanwezige familie, vergezeld van de hulp van Tía Mama mietje (een Latijns-Amerikaanse term die zich imperfect vertaalt naar transvrouwelijk persoon) de matriarch die tussenbeide komt om voor de tiener te zorgen terwijl Ignacio dat niet kan.
Uiteindelijk vertelt de roman het verhaal van wat er gebeurt als één persoon zijn vreemde lot afwijst – en nog belangrijker, wat er gebeurt met zijn nakomelingen die moeten worstelen met intergenerationele onderdrukking. Maar in plaats van zich te concentreren op de ontberingen van queer-individuen, maakt Lopera duidelijk dat haar personages – en misschien alle queer- en transgenders – verbonden zijn door een verenigende kracht die groter is dan welke enkele ervaring dan ook. Karakter van Doe alsof je dood bent en ik zal je dragenDeze groep staat niet op zichzelf in zijn vreemdheid, maar wordt feitelijk ondersteund door afkomst travesti voorouders Daterend van meer dan 500 jaar geleden, toen de eerste geregistreerde transgenders in Amerika door Spaanse veroveraars in de diepten van de Magdalenarivier werden gegooid, schreef Lopera.
“(Ik bracht) die voorouderlijke afstamming binnen om nadruk te leggen op het verhaal, want dat was iets dat heel belangrijk voor me was, vooral gezien het feit dat transgenders geen bloedlijnen hebben – dus hoe noemen we ze voorouderlijke afstammingslijnen,” zei Lopera. Zij. “Maar we hebben het, we hebben er een zeer sterke relatie mee.”
Hieronder spreekt de auteur met Zij over het opgroeien in Colombia wil deze studie lezers meenemen naar het queer Bogotá in de jaren negentig, en naar wat het werkelijk betekent om deel uit te maken van de travesti-lijn.
Ik wil vanaf het begin beginnen in termen van vertaling, die een grote rol speelt in de roman en de Spanglish-taal die daarin wordt gebruikt. Wat leidde tot uw beslissing om het op die manier te schrijven en de betekenis ervan?
Ik schreef mijn eerste roman in Spanglish, en dat was mijn initiatie erin. Laat me kijken hoe ver ik hiermee kan gaan en laat me zien hoeveel ik hiermee kan spelen. Ik deed het omdat ik zo Engels leerde. Ik kwam naar de VS toen ik 15 jaar oud was en ik arriveerde als eerste in Miami. Het Engels om mij heen is erg gemengd met Spaans, en dat is de taal waar ik de voorkeur aan geef. Als ik alleen in het Engels probeer te schrijven, voelt dat niet goed voor mij. Wat mij heel interessant in de oren klinkt, is het liminale taalkundige fenomeen dat zich voordoet, namelijk Spanglish, waar zoveel creativiteit en speelsheid heerst.
Nu ik met dit boek een beslissing moest nemen, omdat het allemaal in Colombia gebeurde. De andere vindt plaats in Miami, dus het is logischer, maar de manier waarop ik Spanglish behandel, is de manier waarop jij Frans of Italiaans zou behandelen. Ik dacht: “Hoe kan ik dit rechtvaardigen?” Toen dacht ik: ik hoef niets te rechtvaardigen.
