Dit overgeleverde essay is gebaseerd op een gesprek met Kunal Trehan, a luxe binnenhuisarchitect. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Wij aangekomen in Dubai op 20 februarie om onze activiteiten uit te breiden naar de VAE, met de hoop op 28 februari naar huis te vliegen naar Groot-Brittanniëe om 22.20 uur lokale tijd.
Op zaterdag, de dag dat we wilden vertrekken, besloten we even te relaxen op het strand naast ons hotel. Rond het middaguur hoorden we wat het klonk als een explosie – een heel zwakke maar diepe stem. Mijn partner en ik gingen ervan uit dat het om een sloop ging, tot een uur later mensen mij via WhatsApp berichten begonnen te sturen met de vraag of alles in orde was. Ik begrijp niet waar ze zich zorgen over maken.
Kunal Trehan en zijn partner zitten vast in Dubai nadat de luchthaven is gesloten. Met dank aan Kunal Trehan
Ik opende het onmiddellijk Qatar Airways aanvraag ingediend en zag dat onze vlucht was geannuleerd. Ik raakte een beetje in paniek en vroeg me af of er iets aan de hand was en hoe we konden ontsnappen.
We hoorden meer explosies
Terwijl we op het strand zaten en nog steeds probeerden uit te vinden wat er was gebeurd en wat we vervolgens moesten doen, konden we dat wel nog meer explosies gehoord en zag in de verte een rookwolk. We renden naar binnen en ik zei tegen mijn pragmatische zelf dat ik kalm moest blijven en niet in paniek moest raken.
In de avond waren er nog meer explosies te horen. We konden de oranje gloed van de raket door de lucht zien schieten. We weten niet waar het vandaan komt of wie het heeft gelanceerd.
Ik werd steeds zenuwachtiger nadat ik het nieuws en de sociale media online had gezien. Het hotelpersoneel vertelde de gasten dat ze vanaf hun balkon naar binnen moesten komen en de gordijnen van hun kamer moesten sluiten. Iedereen voldoet.
Op dat moment was de lucht een enorme rookwolk geworden Fairmont Hotel. In de lobby waren de mensen erg in paniek. Het voelt heel strak, verontrustend.
We kregen een noodmelding op onze telefoon
Om middernacht maakten mijn partner en ik ons klaar om naar bed te gaan toen we opnieuw een explosie hoorden. We deden het gordijn open en het leek alsof er een raket recht op ons afkwam. Onze telefoons beginnen zich zorgen te maken noodbericht van de overheid dekking zoeken. “Wat moeten we doen?” Ik vroeg het aan mijn partner.
Kunal Trehan ontving een noodwaarschuwing op zijn telefoon. Met dank aan Kunal Trehan
Het hotelpersoneel klopte op de deur en zei dat we onze paspoorten en waardevolle spullen moesten meenemen en vervolgens naar de kelder moesten gaan. De kelder is een ruimte met een betonnen vloer. Mensen zaten op de grond, oude mensen op stoelen. Het personeel doet wat ze kunnen om mensen te kalmeren en het hen zo comfortabel mogelijk te maken, door kussens en dekens ter beschikking te stellen.
Zelfs het personeel, onder wie veel buurtbewoners, maakt zich zorgen. Ze vertelden ons dat ze dit nog nooit eerder hadden meegemaakt. We hebben geprobeerd alle anderen te kalmeren, om er zeker van te zijn dat alles goed met hen gaat.
Drie uur lang bleven we in de kelder, maar keerden uiteindelijk terug naar onze kamer omdat mijn ischias was opgelaaid. We sliepen twee uur in onze kamer voordat we zondag rond 9.00 uur wakker werden door een nieuwe explosie.
We kregen het advies om in het hotel te blijven
Het hotel blijft mensen adviseren om binnen te blijven, ook al weten we dat we niet rechtstreeks zijn aangevallen, maar dat is wel zo geweest. gevangen in het kruisvuur oorlog, en wie weet wat er uit de lucht valt. Wij hebben de ons gegeven adviezen opgevolgd en gedaan wat we konden om veilig te blijven.
Kunal Trehan moest schuilen in de kelder van het hotel. Met dank aan Kunal Trehan
Wij hebben verzocht om de hotelkamer te verhuizen naar een kamer op de eerste verdieping. Als ons hotel wordt getroffen, kunnen we beter onmiddellijk vertrekken. Mijn partner en ik blijven elkaar eraan herinneren dat we voorlopig relatief veilig zijn.
Maar terwijl ik gisteren een gevoel van doel had bij het helpen van anderen, voel ik me vandaag erg vlak. We hadden veel geluk, maar waren totaal uit de hand gelopen en wisten niet wanneer we naar huis zouden kunnen.
Wij betaalden $670 per nacht in het hotel
Gelukkig hadden we het geld om te blijven betalen voor onze hotelkamer, wat ongeveer $670 per nacht kostte, en om te eten en de benodigdheden te kopen. Onze maaltijd vanavond – alleen elektriciteit en water – bedroeg ongeveer $ 120. Wij hebben niet vernomen dat dit door onze reisverzekering vergoed zal worden.
Kunal Trehan en zijn partner verhuisden naar een kamer op de eerste verdieping voor het geval ze moesten evacueren. Met dank aan Kunal Trehan
Keer op keer praten mijn partner en ik over hoe gelukkig we zijn. Gelukkig hebben we het overleefd. Gelukkig hebben we het geld om hier te blijven. Gelukkig hebben we niet geprobeerd om naar het vliegveld te gaan. Wij maken ons echter nog steeds grote zorgen. Zoveel emoties – van angst tot dankbaarheid.
Onze vrienden en familie maakten zich grote zorgen om ons; we ontvingen honderden berichten met de vraag hoe het met ons ging. Hoe vaak we ze ook vertellen dat we veilig zijn, hun zorgen blijven bestaan, en we kunnen het horen in hun berichten en gesproken notities.
Donderdag hopen we te vliegen, maar nog niets is zeker. Nog iets waar we op dit moment geen controle over hebben.
