Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Jack Cabot, een 22-jarige student aan het Ithaca College. Het volgende is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Op 22 maart keerde ik terug naar New York van een korte voorjaarsvakantie naar Calgary. Mijn aansluitende vlucht terug ging via Montreal.
Er waren een paar momenten van behoorlijk zware turbulentie in de lucht, maar tot dan toe gebeurde er niets geks landing. Toen werd het echt rommelig. Het vliegtuig landde behoorlijk hard, en twee of drie seconden later hoorde ik een zeer luide explosie.
Iedereen was bang toen het vliegtuig de controle verloor
Iedereen leek erg overstuur toen we aan boord gingen vlucht naar New York Omdat het is uitgesteld meerdere keren. We vertrokken ongeveer twee uur na onze oorspronkelijke vertrektijd.
Toen we landden, begon het vliegtuig heel snel naar rechts te draaien. Het voelde als een compleet verlies van controle. Ik boog mijn hoofd, hurkte tussen mijn armen en bad. Er werd veel geschreeuwd; Iedereen was in paniek, en ik was echt in paniek.
Toen we eindelijk stopten, dacht ik: “Oké, op de een of andere manier leven we nog.” Toen ik om me heen keek, bloedden zoveel mensen. Het hele gezicht van een man was getekend. Het is duidelijk dat veel mensen diep gekwetst zijn.
Ik zat in het midden van het vliegtuig, één rij vooraan NOODUITGANG DEUR. Toen ik naar de voorkant van het vliegtuig keek, leek het alsof de binnenkant volledig was ingestort, als een muur gemaakt van fragmenten.
Een vrouw achter mij stelde voor om via de nooduitgang naar buiten te gaan. Ik dacht niet dat vliegtuigen een goede plek waren om te bezoeken, dus stonden we allemaal in de rij en gingen we een voor een. Het vliegtuig was niet erg groot, dus sprongen we op de vleugel en lieten vervolgens nog eens 1,20 tot 1,20 meter op de grond vallen.
Ik voel me dankbaar en gelukkig
Het duurde twee tot drie minuten voordat medische hulp arriveerde. Ik raakte slechts licht gekneusd, maar de anderen raakten ernstiger gewond. Ik voel me erg dankbaar en gelukkig.
Nadat we uit het vliegtuig waren gestapt, zaten we drie tot vier uur in de bus en wachtten daarna in de wachtkamer. Ze telden het aantal mensen daar. Ik koos ervoor om met de politie te praten over wat ik zag, en ik verliet het vliegveld rond 04.30 uur, ook al landden we rond 23.30 uur. Mijn zus, die ik een sms stuurde nadat we waren geland, kwam me ophalen van het vliegveld. Ongeveer een uur later kwam ik thuis en ging meteen slapen.
Ik ben nog steeds van plan om te vliegen
De volgende keer dat ik het moet doen, zal ik een beetje terughoudend zijn aan boord van een vliegtuigmaar ik moet er mee omgaan. Het zou heel verrassend zijn als zoiets twee keer zou gebeuren.
Om te herstellen van wat er is gebeurd, denk ik dat ik een paar dagen ontspanning en wat exposure-therapie nodig heb. Ik denk eigenlijk dat meer vliegen me hier doorheen zal helpen.
