Dit gesproken essay is gebaseerd op een gesprek met Dom Jones, 39, een leraar en ondernemer die in de herfst van 2025 van de VS naar Taipei, Taiwan verhuisde. Het gesprek is geredigeerd voor lengte en duidelijkheid.
Azië heeft mij altijd geïnteresseerd. Ik ben opgegroeid in de omgeving van Los Angeles, en een van de steden waar ik woonde was Long Beach, Californië.
Long Beach heeft waarschijnlijk een van de grootste Cambodjaanse bevolking ter wereld, buiten Cambodja zelf. Ik ging met veel Aziatische klasgenoten naar school in een zeer diverse gemeenschap. Dus dat is mijn leven.
Ik zal het nooit vergeten: mijn buren waren een Cambodjaans gezin en ze hadden een dochter, en ik was ongeveer zeven tot negen jaar oud.
Ze waren altijd bezig met het koken van voedsel, en het voedsel dat ze kookten, rook heel anders dan de Amerikaanse smaak. Iedereen loopt door te zeggen: “Oh mijn God, dit is zo gek.” Maar als kind intrigeerde het mij al.
Ik herinner me het kleine meisje dat buiten met me speelde en op een dag zei ze dat ze ging eten en haar moeder zei dat ik binnen moest komen om met hen te eten. Ik ging aan hun tafel zitten en lag vlak voor mij een hele vis met oogbollen.
Binnenin de kleine ik dacht ik: “Oh, wat is dit?” De moeder sneed de maag af, legde die op mijn bord en zei: ‘Eet.’
Ik zei: “Ik denk dat ik dit leuk vind.” En na een minuut begon ik veel te eten.
Jones is altijd geïnteresseerd geweest in de Aziatische cultuur. Met dank aan Dom Jones.
Naarmate de tijd verstreek, klopte ik letterlijk elke dag bij deze familie aan om te vragen om funky eten. En dat was het begin van een liefdesrelatie met de Aziatische diaspora – en niet alleen in Cambodja.
Ik was jarenlang een christelijke missionaris en werd geroepen om in de Vietnamese gemeenschap te werken. Op de universiteit ging ik voor het J-semester naar Vietnam en het veranderde mijn leven. Ik heb ook Vietnamees en Tagalog gestudeerd. Later in mijn leven, eind twintig, had ik de eer om voor de eerste keer naar Japan te reizen. En Japan, natuurlijk worden veel Amerikanen verliefd op Japan.
Elke Aziatische gemeenschap heeft altijd deel uitgemaakt van mijn reis.
Nadat ik tijdens mijn studie voor het eerst naar het buitenland ging, wist ik dat ik voorbestemd was om buiten de Verenigde Staten te gaan wonen.
Tijdens mijn tussenstop werd ik verliefd op Taiwan
Azië is mijn favoriete plek ter wereld geworden – en ik ben overal geweest.
Ik dacht dat mijn laatste migratie naar Vietnam zou zijn als onderdeel van mijn levensdoel, maar toen het leven veranderde, werd Taiwan aan mij gepresenteerd op een manier die ik niet had verwacht.
Jones reisde de afgelopen zes jaar naar Taiwan. Met dank aan Dom Jones.
Ik kwam voor het eerst naar Taiwan als tussenstop tijdens Kerstmis 2019 – de tussenstop was behoorlijk lang, in feite 24 uur.
Ik verliet het vliegveld de stad in en probeerde zoveel mogelijk te doen, en ik voelde echt een verbinding met de energie van Taiwan op een manier die ik nergens anders had gevoeld.
Ik keerde terug naar huis. Toen kwam ik meteen terug en zei: “Ik blijf daar een maand en probeer er echt van te genieten.”
Ik begon de gemeenschap te verkennen en besefte dat dit een onontdekte en misschien ondergewaardeerde parel was van een eiland in Azië met veel cultuur, veel schoonheid en veel vrede.
De focus ligt niet, toch? digitaal nomadennest? De focus ligt niet: kan ik daar Engels spreken?
Er was een onmetelijk niveau van vrede dat mijn ziel voelde. Dat is de uitslag van de loting.
De afgelopen zes jaar heb ik heen en weer gereisd naar Taiwan. Ik heb zojuist mijn laatste migratie hier afgelopen september gemaakt.
De vrede die ik voel in Taiwan is ongeëvenaard
Ik heb er wel over nagedacht om erin te gaan wonen Japan, ThailandVietnam en Cambodja. Maar Taiwan biedt mij een combinatie die hier volgens mij uniek is, namelijk veiligheid, infrastructuur, betaalbaarheid en culturele diepgang die echt aansluit bij mijn leven en de plek die ik wil bouwen.
Voor mij is veiligheid een van de eerste dingen waar ik op let als ik naar Azië kom. Voor mij gaat het niet alleen om misdaad, maar om de beleving van veiligheid.
Jones zei dat hij zich op elk moment van de dag veilig door de stad voelt. Met dank aan Dom Jones.
Ik kan op elk moment van de dag en de nacht tussen steden hier in Taiwan reizen – ik heb het van 22.00 uur tot zonsopgang. Ik kan heel gemakkelijk gebruik maken van het openbaar vervoer.
En als we het hebben over comfort en de manier waarop de infrastructuur voor de mensen is gebouwd, is dat gewoon verbazingwekkend. Ik kan hier elke dag mijn leven leiden zonder voortdurend alert te zijn: “Is dit gebied in orde, waar is mijn tas, waar is mijn portemonnee?”
En luister, geen enkele regering is perfect. Maar de veiligheid, het comfort en de manier waarop iemand leeft, wordt opgebouwd door de instellingen die hier bestaan. Het voelt zoals we allemaal willen dat onze regering zich voelt: dat we ons verzorgd en gesteund voelen.
Ook, gezondheidsdiensten zijn zeer gemakkelijk toegankelijk. Als ik zeg dat deze diensten toegankelijk zijn, bedoel ik niet dat ze u alleen basisgezondheidsdiensten bieden. Nee, u krijgt hier premium gezondheidszorg.
Dit kwam voor mij als een verrassing toen ik hierheen verhuisde, mijn visum kreeg, en ze vertelden me dat mijn visum gepaard ging met dezelfde gratis landelijke gezondheidszorg als alle andere inwoners van Taiwan. Ik ben verrast. Dat had ik niet verwacht.
Vooral Taipei en Taiwan lijken op het New York van Azië. Het was erg duur – zeker duur volgens Taiwanese inkomensnormen.
De gemiddelde Taiwanees betaalt minder dan NT$ 25.000 aan huur. Dat komt neer op het betalen van minder dan $ 800 per maand. Ze betalen bij lange na niet wat wij betalen voor een mooi, comfortabel appartement.
Ik wilde heel graag in een gebied wonen dat erg handig en beloopbaar was, dus de prijs ging drastisch omhoog.
De stijging is echter nog steeds mogelijk voor degenen onder ons met Amerikaanse portemonnee, omdat onze dollars hier verspreid zijn. Dus voor mij was ik in staat om wat als een zeer wenselijk Taiwanees appartement werd beschouwd, midden in Taipei, Taiwan, te krijgen en ik betaalde minder dan $ 2.000 voor een appartement met drie slaapkamers en twee badkamers.
Ik zou nalatig zijn als ik niet zou zeggen dat ik een zeer verhelderend en verhelderend perspectief heb op waarom iemand de Verenigde Staten verlaat. Maar voor mij zal dit altijd op de een of andere manier gebeuren. Ik loop dus niet ergens voor weg, ik ga op weg naar een andere manier van leven.
Jones wist altijd dat hij voorbestemd was om buiten de VS te leven. Met dank aan Dom Jones.
Om eerlijk te zijn: het verlaten van de VS is een logistieke kwestie, maar de motivatie is doelbewuste expansie en niet de afwijzing van de VS. Ik voel me nog steeds professioneel en cultureel verbonden met Amerika.
Misschien ben ik opgevoed om te geloven – misschien worden we in Amerika allemaal opgevoed om te geloven – dat kansen maar op één plek bestaan, namelijk Amerika.
Maar door te verhuizen ben ik gaan beseffen dat je kunt houden van waar je vandaan komt en toch voor iets anders kunt kiezen. Voor mij is Taiwan geen uitgang, maar eerder een aankomst.
