Op 38-jarige leeftijd stond ik voor de moeilijkste beslissing uit mijn carrière: of ik wilde blijven werken.
Ik werk al sinds mijn tienerjaren en heb er nooit over nagedacht om het niet te doen.
Toen mijn man en ik trouwden, bespraken we onze toekomst met onze kinderen, en ik dacht naïef dat alles goed zou verlopen. Dat ik de mijne in evenwicht zal brengen carrière en moederschap gemakkelijk.
Toen sloeg de realiteit toe.
Ik besloot thuis te blijven
Als eerste keer oudershet werd al snel duidelijk dat de evenwichtsoefening een illusie was. We besloten dat ik de eerste jaren bij onze zoon thuis zou blijven, een beslissing waardoor ik met een last worstelde die ik nooit had zien aankomen.
Dat slapeloze nacht en eindeloze luiers, die onderwerpen kwamen aan bod. Wat mij verblindde was de onzichtbare strijd.
De auteur stopte op 38-jarige leeftijd met zijn baan om thuis te blijven. Met toestemming van de auteur
Op papier kunnen we alleen geld verdienen met het inkomen van onze man, maar het leven is niet zo soepel als een stuk papier. Ik wist dat onze levensstijl zou veranderen en een één autofamiliemeer sparen en minder uit eten gaan, maar wat ik niet had verwacht, was hoe mijn relatie met geld zou veranderen.
Ik voel me schuldig als ik geld uitgeef
Na twintig jaar werken was ik eraan gewend mijn eigen geld te verdienen en uit te geven. Ik heb nooit een slecht gevoel over mezelf maandelijkse manicureeten met vrienden, of een verjaardagscadeau voor mijn man kopen.
Nu spoelt er elke keer dat ik iets wil kopen een golf van schuldgevoelens over me heen en heb ik het gevoel dat ik andermans geld heb verspild.
Hoewel mijn man me voortdurend verzekerde dat het ons geld was, achtervolgden de herinneringen aan mijn moeder en stiefvader die ruzie maakten over wie meer verdiende en wie meer ‘de moeite waard’ was.
Eindelijk heb ik een manier gevonden om buiten mijn tijd van 9.00 tot 17.00 uur een klein inkomen te verdienen freelance schrijven tot mystery shopping, tot het aannemen van een parttime baan vanuit huis, wat mij een gevoel van financiële autonomie geeft.
Mijn CV doet er niet meer toe
Gedurende mijn carrière heb ik een indrukwekkend cv opgebouwd met ervaring, branchecertificeringen en gespecialiseerde kennis. Toen ik huisvrouw was, deed dat er allemaal niet toe.
Mijn dagen zijn gevuld met het verschonen van luiers, het opruimen van spuug van de vreemdste plekken en alle andere dagelijkse verantwoordelijkheden die bij het ouderschap horen. Ik vroeg me af of ik alles verspilde waar ik zo hard voor had gewerkt.
Wat ik toen graag tegen mezelf had willen zeggen, is dat mijn tijd in de professionele wereld, gecombineerd met mijn tijd als eerstelijnszorgverlener, mij het inzicht en de kansen zou hebben gegeven die ik nu heb.
Maar tegen die tijd was ik te somber en had ik het gevoel dat ik mezelf in de steek had gelaten. En het verlies dat ik voel reikt verder dan mijn carrière. Het gaat om wie ik zal worden.
Mijn identiteit veranderde
Toen ik moeder werd, wist ik dat mijn identiteit zou veranderen, maar ik realiseerde me niet volledig hoeveel impact dit op mij zou hebben en hoe anderen mij zouden zien.
Ik word niet langer begroet met: ‘Hoe gaat het, Laura?’ Nu is de vraag: “Hoe gaat het, mama?”
Mijn identiteit als moeder overschaduwt alle andere componenten van mijn wezen.
Wie ben ik nu ik geen officiële titel heb, nu ik geen erkenning ontvang voor mijn bijdragen, en nu mijn grootste prestatie het einde van de dag is in hetzelfde t-shirt dat ik begon te dragen?
Ik voel me ongebonden. De oude ik bestaat niet meer, de nieuwe ik bevindt zich in de overlevingsmodus en de toekomstige ik wordt nog steeds gevormd.
Ik voel me erg schuldig
Tijdens mijn loopbaanonderbrekingen had ik een constante metgezel aan mijn zijde: schuldgevoel.
Schuldgevoelens nemen verschillende vormen aan, van schuldgevoelens omdat je niet van elk moment geniet, tot schuldgevoelens omdat je graag buitenshuis zou willen werken.
Ik worstelde alleen totdat ik een groep vrouwen vond die het begrepen. Sommigen nemen loopbaanonderbreking omdat ze dat altijd al wilden; anderen omdat het financieel zinvol is.
Toen ik mijn gevoelens eindelijk hardop uitte, voelde ik me begrepen, gesteund en vooral gezien. Hoewel het mijn schuldgevoel of worstelingen niet wegneemt, word ik eraan herinnerd dat ik niet de enige ben.
Tegenwoordig heb ik het voorrecht om met vrouwen te werken die met dezelfde emoties worstelen.
Het blijkt dat de reis die ooit voelde alsof ik mezelf verloor, een pad werd naar het vinden van mijn doel.
