Toen ik aankwam lange COVID-19Ik ben weer bij mijn ouders gaan wonen. Ik begon langzaamaan voor het eerst in acht jaar weer thuis te leven en ging ’s avonds regelmatig met mijn ouders eten en tv kijken, en in het weekend af en toe koffie drinken met een vriend.
De tijd verstrijkt en ik kan me niet voorstellen wat de volgende stap in mijn leven zal zijn. Ik weet niet zeker of ik zal herstellen, weer aan het werk zal gaan, of… alleen wonen Opnieuw.
Na een jaar werd ik steeds angstiger naarmate mijn symptomen verbeterden, en ik wilde doorgaan met de volgende stap. Toch worstelde ik nog elke dag en mijn zelfvertrouwen nam af. Ik weet niet wat ik moet doen.
Een andere persoon die zijn onafhankelijkheid verloor was mijn grootvader. Hij kan niet meer autorijden, dus zit hij thuis op het platteland, met alleen zichzelf als gezelschap. Mijn grootmoeder was het jaar daarvoor overleden, kort daarna gevolgd door haar hond, waardoor ze eenzaam en afhankelijk van onze hulp achterbleef.
Toen kreeg ik het idee om te verhuizen naar een camper net buiten zijn plaats.
Ik verhuisde naar mijn ongewone woonsituatie en vond het geweldig
Toen ik voorstelde om in een camper in de tuin van opa te overnachten, vonden mensen mij belachelijk. Tot op zekere hoogte is dat ook zo. Ik had het geluk dat ik ouders had die bij mij in een warm en comfortabel huis konden wonen.
Maar in plaats daarvan heb ik ervoor gekozen om naar een klein huis in het vroege najaar, want wat ik op dat moment echt nodig had, was vrijheid. Ik moest weten of ik gescheiden kon leven van mijn ouders, die er altijd waren om mij te steunen toen ik op een dag slechte symptomen kreeg. Ik moet ook weten of ik niet te eenzaam ben als ik alleen ben, zonder ’s avonds bij hen te kunnen zitten, maar niet altijd naar buiten kan gaan en wandelen. socialiseren met vrienden als ik me niet lekker voel.
In de camper van de auteur. Met dank aan Kate Benson
Dus toen mijn opa een vriend en steun nodig had, en we niet zeker wisten wat we moesten doen, leek dit de perfecte gelegenheid.
Ik heb de caravan een beetje ingericht zodat het een thuis voelt, heb wat spullen gepakt en ben verhuisd.
Dit is niet zonder complicaties; het onvermogen om het gas aan te zetten betekent dat ik gebruik verwarmde deken en elektrische kachels (risico’s zijn zeker aanwezig), maar ik ben erg blij. Het leven voelde weer als het mijne.
Ik kreeg mijn zelfvertrouwen terug en mijn grootvader voelde zich minder eenzaam
Het was geweldig om mijn grootvader regelmatig te zien. Ik weet dat hij niet meer eenzaam zal zijn als ik in de buurt ben. Elke ochtend komt hij naar buiten en klopt op de caravandeur om hallo te zeggen en te controleren of alles goed met me gaat. Hij vertelde mijn vader dat hij het gevoel had dat we goede vrienden werden.
Ondertussen vond ik de moed om weer te daten. Ik was daarvoor nog maar twee jaar aan het daten, vanwege een combinatie van angst, ziekte en gewoon omdat ik er geen energie in wilde stoppen. Maar ik voelde een nieuw leven zonder mijn ouders aan de andere kant. Ik ben weer actief dating-app en praatte snel met mensen, dankzij mijn hervonden zelfvertrouwen.
Een probleem dat ik niet had verwacht, was het gebrek aan privacy dat het kamperen in de voortuin biedt. Vlak voordat ik er kwam wonen, had mijn familie een Ring-camera geïnstalleerd die rechtstreeks op het busje gericht was. Mijn hele gezin is ingelogd (voor de veiligheid van opa).
Op de een of andere manier vergat ik dat als ik de datum langs de camera bracht, dit het hele gezin zou waarschuwen. Ik wist dat ze zichzelf er niet van zouden kunnen weerhouden boos te worden en mij in verlegenheid te brengen. Na enige paniek slaagde ik erin de camera uit te schakelen, maar een date meenemen naar mijn nieuwe huis is nooit gemakkelijk.
Hoewel er een zekere mate van onafhankelijkheid bestaat, is dit geen gebruikelijke ervaring. Maar die drie maanden op kamp brachten me dichter bij opa en hielpen me mijn draai weer te vinden.
