Als mensen mij vragen wie ik ben doe het voor de feestdagenIk antwoordde te duizelig: ‘Ik heb het alleen doorgebracht.’ Hun ogen vernauwden zich: “Wat?”
Ik vertelde hen dat ik mijn man en kinderen naar zijn familie in Massachusetts zou sturen, en dat ik zou blijven keerde terug naar Pennsylvania. Alle. Door. Ikzelf. Ik hoef aan niemand antwoord te geven of Voor wat dan ook. Geen verzoek om een tussendoortje of nog een rugmassage. Ik hoef niet stijf te zitten en me af te vragen of een van mijn drie kinderen uit een bed kruipt dat niet van hen is. Of het verdedigen van mijn opvoedingsstijl als mijn oudste schreeuwt over hoe oneerlijk het leven is en hoezeer we hem allemaal moeten haten, en waarom hij naar iemand zou moeten luisteren.
Na een tijdje zei elke alleenstaande moeder (en sommige vaders) tegen mij: “Ik ben jaloers. Dat wil ik doen. Hoe doe je dat?”
Ik had mijn breekpunt bereikt
De beslissing om alleen te zijn tijdens de feestdagen Het kwam eerst langzaam en daarna allemaal tegelijk. Ik had een breekpunt bereikt waar de meeste ouders, vooral moeders, van weten. Maar toen ik het idee overwoog om thuis te blijven – in een rustig, schoon, leeg huis – gebeurde dat. Dat is het enige waar ik aan kan denken.
De partner van de auteur ondersteunt haar bij het nemen van vrije tijd. Met toestemming van de auteur
Ik besprak dit onderwerp zachtjes met mijn man, die mij zeer steunde en standvastig was. “Jij zou moeten neem nog een paar dagen!” Maar dat wilde ik niet Ver. Ik wil thuis zijn Alleen. Dat is de sleutel.
Naarmate de dag dichter bij het Grote Vertrek kwam, vroegen mensen mij wanneer Jeff en de kinderen zouden vertrekken. “Woensdag, maar ik kan niet precies vragen wanneer”, lachte ik.
Ik legde de kinderen uit dat ik wat tijd voor mezelf nodig had; Ik moet rusten. Degenen van 8, 5 en 3 jaar waren relatief onaangetast. Mijn middelste, grootmoedige dochter liet me beloven haar elke twee minuten te bellen. Ik wil dat ze weten dat het oké is dat mama (of papa) afstandelijk en alleen is. Dat betekent niet dat ik minder van ze hou. Iets, iets met afstand doet het hart groter worden.
Zelfzorg is erg belangrijk
Experts op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg zijn het erover eens. Eenzaamheid kan heel belangrijk zijn vorm van zelfzorg (tenzij je daardoor echt ongemakkelijk alleen). “Wanneer je opzettelijke eenzaamheid zoekt en de eisen aan je aandacht en focus worden weggenomen, kun je een niveau van bewustzijn bereiken dat genezing en groei kan ondersteunen.” Emily Moriarty, M.Ed.een erkende professionele adviseur en directeur van klinische diensten bij Buiten resettenaldus Business Insider.
Eindelijk vertrokken ze. En ik weet niet wat ik met mezelf aan moet. Alles voelde vreemd stil. Schoon. Leeg. Ik vind het geweldig. Ik heb enkele eenvoudige plannen voor de komende dagen, maar mijn doel is om te genieten van de stilte en het gebrek aan schema.
De auteur geniet echt van zijn tijd alleen. Met toestemming van de auteur
Toen het de eerste avond om 17.00 uur was, begon ik met het bereiden van het avondeten terwijl ik naar muziek luisterde. Ik danste een beetje. Ik eet terwijl ik een boek lees. Niemand ruziede met mij dat ze niet genoten van wat er werd geserveerd. Schoonmaken is eenvoudig. Ik zette mijn bord weg. Ik hoef niet te vegen… I mors geen dingen op de vloer.
Ik zette mijn telefoon uit; Ik heb geen wekker nodig. Niemand hoeft contact met mij op te nemen, en als ze dat wel doen, kunnen ze wachten. Papa is meer dan capabel. Ik slaap. Ik drink koffie op de bank voor het vuur in mijn pyjama. Ik dwong mezelf om de dingen langzaam te laten gaan – iets wat ik moeilijk vond om te doen, met of zonder kinderen.
“Eenzaamheid betekent niet dat je alleen op kantoor moet werken”, zegt Moriarty. “Het zou tijd moeten zijn die geen werk is, geen zorgverlening.”
Als het tijd is voor het Grote Diner, denk ik dat ik me een beetje eenzaam zal voelen. Maar dat deed ik niet, en ik besefte dat dat komt omdat het van mij is keuze. Ik weet dat mijn familie het naar haar zin heeft met familieleden die ze niet vaak zien en die op korte vakantie zijn. En ik weet dat ze allemaal thuis zullen zijn voordat ik het weet.
Ik heb een beetje mama-schuldgevoel
Aan het eind van de vierde dag werd de sfeer nog dikker van verwachting dat de kinderen en Jeff naar huis zouden terugkeren. Ik heb het gevoel dat ik niet snel genoeg tv kan kijken. Ik kan niet snel genoeg in een stil, leeg huis zitten. Ik kan niet snel genoeg koffie drinken. Maar toen ik om 17.00 uur begon met koken, wachtend op hun aankomst om 20.00 uur, besefte ik dat als ik dit moest blijven doen, ik me misschien een beetje zou vervelen?
Ik weet zeker dat het meer te maken had met het enorme verschil tussen het grootbrengen van drie kinderen, het samen runnen van een huishouden en het hebben van een (redelijk succesvolle) carrière, en vier dagen plotselinge, bijna totale eenzaamheid. Als ik helemaal geen kinderen had, zou ik me zeker niet om 19.00 uur vervelen
Sindsdien hebben mensen mij gevraagd of dit mijn nieuwe vakantietraditie wordt. Ik vind het leuk, misschien een beetje te veel, maar het voelt verkeerd om de feestdag voor onbepaalde tijd te vieren zonder mijn familieleden. Het leek alsof vier dagen niet genoeg waren om mama’s schuldgevoel te verzachten.
