Mijn middelbare schoolzoon, Jack, was overweldigd angst op de universiteit – SAT-voorbereiding, AP-lessen, acceptatiepercentages en alle stress die gepaard gaat met het studeren in New York.
Het is moeilijk om het lawaai te overstemmen, dus besloot ik een radicale en onconventionele beslissing te nemen: I haalde hem van school en nam hem tijdens de winterstop voor drie weken mee naar Antarctica.
Iedereen zegt dat het een slecht idee is, maar ik denk dat dit is wat hij nodig heeft.
We reizen al sinds hij een baby was
Jack en ik reizen samen sinds hij 3 maanden oud was. Ik ben een grote reiziger, en wanneer Ik kreeg mijn eerste zoonIk besloot hem mee te nemen voor de rit.
In de basisschoolIk heb er niet lang over nagedacht om ermee de wereld te verkennen (Costa Rica, Mexico, Nevis, Finland). In tegenstelling tot wat sommige ouders (en sommige schoolfunctionarissen) denken, denk ik dat het belangrijk is om hem mee te nemen op reis – verschillende culturen, verschillende manieren om dingen te doen, verschillende manieren van denken. Hij werd al snel mijn favoriete reisgenoot, en ik denk vaak dat Jacks reizen de beste versie van hem zijn.
De auteur en zijn zoon reizen al sinds hij een baby was. Met toestemming van de auteur
Het wordt moeilijker om het eruit te trekken middelbare school (maar ik deed het toch – hij miste zijn eindexamen van de achtste klas – om naar Sri Lanka te reizen). Toen hij eenmaal naar de middelbare school ging (waar hij zei dat cijfers belangrijk waren), werd het erg moeilijk om werk gedaan te krijgen als ik hem eruit haalde.
Toen kwam het eerste jaar en alle stress die gepaard gaat met de voorbereiding op de universiteit raakte ons. Hij brengt niet alleen de zaken in evenwicht AP-lessenmaar hij studeerde ook voor de SAT’s en deed al het voorbereidende werk voor de universiteit. Kortom, hij (en dus ik) raakte een beetje losgeslagen.
Ik heb een cruise van 3 weken naar Antarctica geboekt
Dus toen ik het idee opperde om op reis te gaan – alleen wij tweeën – stemde Jack er meteen mee in, maar ik kreeg veel weerstand van alle anderen. Het eerste jaar is het belangrijkste jaar voor voorbereiding op de universiteit; hij zit in een AP-klas en het is erg moeilijk om zijn werk gedaan te krijgen. Zijn mijn prioriteiten juist? Dit is het moment om te vergrendelen, niet om te reizen.
Maar ik negeerde het lawaai en boekte ons voor drie weken varen naar Antarctica — hij had twee weken vrij vanwege de vakantie en zou een week school missen. Ik liet hem met al zijn leraren praten over het ontbreken van werk en make-up, en verrassend genoeg steunden de leraren deze eenmalige reis, ook al dachten veel ouders dat ik gek was.
De auteur zei dat mensen hem vertelden zijn zoon niet van school te halen terwijl hij zich voorbereidde op de universiteit. Met toestemming van de auteur
En toen gingen we drie weken op reis naar Antarctica, Zuid-Georgië en de Falklandeilanden. Ik heb bewust voor deze cruiseroute gekozen omdat deze Zuid-Georgië omvatte, wat volgens iedereen een must is als je naar het witte continent gaat. De reis duurde lang (een week), maar South Georgia bleek Jack en mijn favoriete onderdeel van de cruise te zijn (we zagen duizenden koningspinguïns met prachtige oranje veren, naast hun kuikens, die eruit zagen alsof ze dikke bontjassen droegen).
Zijn perspectief begon tijdens de reis te veranderen
Elke dag is een ander avontuur: het beklimmen van met sneeuw bedekte toppen; kajak tussen ijsbergen op zoek naar walvissen en zeehonden; kwamen oog in oog te staan met verschillende soorten pinguïns (we leerden al snel het verschil tussen de varianten rockhopper, macaroni, ezels, Adelie en kinband).
Ver weg van de GPA en het geklets op de universiteit, in plaats daarvan omringd door pinguïns, zeeolifanten en eindeloos ijs, begint Jacks perspectief te veranderen. College voelt niet langer als de hele wereld – en begint slechts één hoofdstuk te lijken.
Op een avond hadden we een diner met Rich Pagen, een natuuronderzoeker, en Kristen Wornson, gids voor Young Explorers. Toen Jack hen vroeg hoe ze wisten wat ze in het leven wilden doen, deelden ze hun ervaringen met het proberen de juiste universiteit te vinden en vervolgens door te stromen naar verschillende carrièreomgevingen. Het is geweldig voor Jack om te horen dat hun pad niet altijd gemakkelijk is geweest, maar dat ze eindelijk werk hebben gevonden waar ze van houden.
Voor Jack was het zien van mensen die van hun werk hielden – en het besef dat niemand dacht dat ze zo zouden eindigen als zij een expeditie op Antarctica zouden leiden – een krachtige wake-up call.
Omdat dit een familievakantiecruise was, waren er bovendien verschillende andere gezinnen met tieners aan boord. Het was leuk voor Jack om uit zijn comfortzone te komen en met tieners van over de hele wereld te praten. Een van hen nam een tussenjaar voordat hij ging studeren, en het deed hem echt beseffen dat er zoveel paden zijn.
De reis heeft ons dichter bij elkaar gebracht
De reis bracht Jack en ik ook dichter bij elkaar; weg van de afleidingen van het dagelijks leven, maakten we verbinding op een manier die zeldzaam is in de adolescentie.
Op deze reizen gingen Jack en ik altijd samen op excursie, en we aten elke avond samen. Maar op zeedagen woon ik elke lezing bij, en hij kiest ervoor om naar de sportschool te gaan of te slapen. Door elkaar de ruimte te geven, genieten we echt van de tijd die we samen doorbrengen. Ik zeurde hem niet, en hij gaf mij op zijn beurt geen houding.
Het was een van onze favoriete uitstapjes samen.
