Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Sandy Adam, 69, die in 2025 van Pittsburgh naar Chatou, een buitenwijk van Parijs, verhuisde. Het essay, dat ook fragmenten bevat uit e-mails tussen Adam en Business Insider, is geredigeerd voor lengte en duidelijkheid.
Mijn verbinding met Europa gedurende een leven ontwikkeld. Zoals de meeste Amerikanen begon het met het leren van Frans op de middelbare school. Ik had penvrienden in Frankrijk en Engeland, en toen mijn kinderen klein waren, ontvingen we zes weken lang een Franse student bij ons thuis. Europa heeft altijd een vertrouwd en ambitieus gevoel gehad.
Op professioneel vlak heb ik het grootste deel van mijn carrière bij internationale bedrijven gewerkt. Maar in 2013 nam ik mijn eerste privéreis naar Parijs en werd helemaal verliefd op de architectuur en kunst. Terwijl ik daar was, volgde ik een kookles om macarons te leren maken en bezocht ik Giverny en Versailles.
De ervaring gaf een nieuwe vorm aan de manier waarop ik mijn toekomst voorstelde.
Stadhuis van Versailles. Diego Martin Lopez/Getty Images
Ik ben een beetje gedwongen met pensioen gaan in 2025. Ik werd ontslagen van mijn baan in de techniek en ging op zoek naar wat ik nu moest doen. Maar het is moeilijk om in de VS een baan te vinden als je ouder bent dan 50 – vooral op mijn leeftijd – dus besloot ik met pensioen te gaan.
Rond die tijd, verhuizen naar Europa begin praktischer te worden. Ik woon buiten Pittsburgh, in een welvarend belastingdistrict, en mijn onroerendgoedbelasting blijft stijgen. Ik bezit een koloniaal huis met drie slaapkamers en 1.700 vierkante meter op een perceel van een kwart hectare dat ik in 2017 voor ongeveer $ 224.500 heb gekocht. In 2025 zal mijn onroerendgoedbelasting ongeveer $ 6.900 bedragen.
Ik vroeg mezelf af: als ik zou proberen van de sociale zekerheid te leven, zou ik het me dan kunnen veroorloven om in dat huis te wonen? Dat zou ik waarschijnlijk wel kunnen, maar het zou erg krap zijn. Op de lange termijn voelt de financiële voorspelbaarheid echter steeds onzekerder aan: ook mijn dagelijkse kosten voor levensonderhoud, zoals boodschappen, stijgen. Ik wil mijn leven eenvoudiger maken, met minder vaste kosten en minder verrassingen.
Ik wil ook een zinvoller leven. Voor mij, naar Frankrijk verhuisd betekent dat we meer kunnen doen en meer kunnen leren over de geschiedenis, architectuur en manier van leven van een samenleving die anders is dan de manier waarop we in de VS zijn opgegroeid.
Verhuizen naar Europa is geen luxe vlucht
Ik was in Frankrijk niet op zoek naar luxe of escapisme, maar eerder naar een meer gegrond en doelgericht leven, rijk aan ervaringen in plaats van gericht op consumptie.
Ik was ook geïntrigeerd door het Europese model van het dagelijks leven: wandelen als standaard, treinen gebruiken om te verkennen en gemakkelijke toegang hebben tot verschillende landen en culturen.
Parijs. Alexander Spatari/Getty Images
Voordat ik naar Europa verhuisde, verkocht ik mijn huis voor $ 365.000. Ik heb een deel van het eigen vermogen uit de verkoop gebruikt om de verhuizing te financieren. Ik zit nu ook in de sociale zekerheid en toen ik verhuisde, bedroeg mijn maandelijkse uitkering $ 3.608.
Ik besefte dit nog niet zo lang geleden: het niet krijgen van een salaris is een groot probleem. Het duurde een tijdje voordat ik dat volledig accepteerde Sociale zekerheid is nu mijn salaris, en mijn 401 (k) en beleggingsportefeuille stabiliseren alles.
Adam is op zijn vlucht naar Parijs. Met dank aan Sandy Adam
Ik ben in september met mijn hond Phoenix in Parijs geland en woon in de westelijke buitenwijken, in een stad genaamd Chatou.
Chatou voelt als iets uit een Hallmark-film. Dit is een schattig en charmant stadje met prachtige geplaveide straatjes. Je kunt onder de hoge bomen lopen die boven je hoofd een bladerdak vormen, en ik zou de trein kunnen nemen en naar binnen gaan centrum van Parijs in ongeveer 20 minuten.
De gemeenschap is een mix van jonge en oude bewoners, hoewel ik zou zeggen dat de gemeenschap wat ouder is. Dit gebied is ook een zeer rijk gebied; de huizen hier zijn adembenemend, tenminste van buitenaf.
Het appartement waarin ik woon is ongeveer 548 vierkante meter. Het is één slaapkamer en voldoende ruimte voor mij en mijn hond. Ik betaal $ 1.679 per maand, en hoewel het voor mij een beetje prijzig is, geeft het me gemak terwijl ik uitzoek waar ik me uiteindelijk wil vestigen.
Zelfs als je er klaar voor bent, zal het moeilijk zijn om je aan te passen aan een nieuwe plek
Voordat ik naar Frankrijk verhuisde, nam ik Franse klasse via het online programma van Carnegie Mellon. Ik heb ook veel webinars bijgewoond om mezelf te helpen opbouwen. Maar ik zal dit zeggen: zelfs als je voorbereid bent, gebeuren er nog steeds onverwachte dingen.
Toen ik hier aankwam, was mijn eerste ervaring het zoeken naar een arts om een recept bij te vullen. Ik heb me aangemeld voor DoctolibVraag een verwijzing aan bij een plaatselijke apotheek en maak een afspraak. De mensen bij de apotheek spraken geen Engels, maar gelukkig was mijn Frans niet goed genoeg om te overleven.
De eerste paar maanden dat je in een nieuw land woont, kunnen overweldigend zijn. Er is altijd iets nieuws dat u moet doen, een ander formulier dat u moet indienen of een ander proces dat u moet starten.
Adam’s hond Phoenix op de luchthaven. Met dank aan Sandy Adam
Ik heb bijvoorbeeld een aanvraag ingediend voor het omwisselen van mijn rijbewijs vanwege Pennsylvania heeft een overeenkomst met Frankrijk die je dat toestaat, maar er zijn veel documenten voor nodig, zoals geboorteakten, en er zijn veel formulieren, en ik heb vertalingen nodig.
Er zijn veel dingen die je erg druk maken als je actief bent.
Toch denk ik dat ik geluk had dat het alleen mijn hond en ik waren. Als ik een gezin en kinderen had, kan ik me alleen maar voorstellen hoe moeilijk het zou zijn.
Je moet jezelf inzetten om vrienden te maken
Ik vraag me af hoe ik vrienden kan maken in Frankrijk.
Ik zei tegen mezelf dat ik me bij de organisatie zou aansluiten, maar dat deed ik niet meteen. Op een dag was ik in de supermarkt en hoorde ik twee vrouwen Engels spreken. Ik zei hardop: “Oh, ik hoor Engels, het klinkt als muziek in mijn oren.” Ze kwamen en het bleken au pairs te zijn bij Chatou.
Een van hen en ik werden vrienden; Hij is 22 en we doen veel dingen samen, zoals boodschappen doen en winkelen. Hij heeft zijn eigen sociale leven met andere jongeren, maar we proberen nog steeds één keer per week samen te komen.
Adam en de neef van zijn beste vriend, die ook in Parijs wonen. Met dank aan Sandy Adam
Ik postte ook in lokale Facebook-groepen op zoek naar mensen om hondenafspraken mee te maken, omdat ik vond dat de handeling voor mijn honden moeilijker was dan voor mij. Daardoor ontmoette ik een leuk stel uit Engeland dat hier al drie jaar woont, en nu hangen we samen en doen we dingen samen.
Ook leerde ik mezelf stadsschetsen maken. Ik hoorde onlangs van een Urban Sketchers-groep die precies dat doet ontmoetten elkaar in Versailles een keer per maand, en ik ben van plan om te gaan. Ik weet zeker dat ik op die manier meer mensen zal ontmoeten.
Ik kan me niet voorstellen dat ik terugkeer naar de VS
In de VS voelde ik me vastbesloten, maar niet per se opgewonden, over hoe ik dacht dat mijn leven eruit zou zien.
Mijn levensstijl draait om geld in dingen stoppen. Ik zal denken: “Oh, ik koop een nieuwe tv”, of “Oh, ik koop een nieuwe bank.” Hier gebruik ik mijn geld anders: ik koop eenjarigen gaat naar het LouvreIk kocht kunstbenodigdheden terwijl ik leerde schilderen, en ik kocht net een nieuwe gitaar.
In Frankrijk word ik elke dag blij wakker. Met pensioen gaan in het buitenland voelt als een natuurlijk verlengstuk van de interesses en waarden die ik de afgelopen decennia heb gevormd, en het is de manier waarop ik het volgende hoofdstuk van mijn leven wil doorbrengen.
Adams eerste voltooide schilderij. Met dank aan Sandy Adam
Soms vraag ik me af hoe lang ik het me kan veroorloven om in Frankrijk te blijven. Ik stelde me ook voor hoe het zou zijn om terug te keren naar de VS. Ik heb daar een zoon en ik denk erover na hoe ik zijn erfenis aan hem kan doorgeven.
Maar eerlijk gezegd zie ik mezelf niet teruggaan. In de VS voelt mijn leven reactiever. Het gebeurt rond werk en verplichtingen. Hoewel ik mijn banden met mijn land en zijn bevolking nog steeds koester, voel ik niet hetzelfde verlangen om terug te keren naar dat standaardritme.
