Opgroeien, dus opa en oma die mij hebben opgevoed waren een generatie van mij verwijderd, en daarom had ik nooit het gevoel dat ik met echte problemen of problemen bij hen terecht kon.
Ik verborg diepe, donkere dingen omdat kinderen gezien en niet gehoord moesten worden. We hebben het niet over iets groots gehad dingen als seks of medicijnen. In plaats daarvan zijn de waarschuwingen direct en vaak beangstigend. Ze zeggen dingen als: “Gebruik geen drugs, anders ga je dood.” De zwangerschapsmantra is vergelijkbaar: “Heb geen seks, anders word je zwanger.”
Naast het gebrek aan communicatie is er ook sprake van grote angst en bedreigingen. Ik denk dat hun eigen ouders slechte nakomelingen hebben geërfd communicatieve vaardigheden en het gebruik van bedreigingen in een poging om te beschermen.
Ik ben bang voor mijn grootouders
Ik weet nog dat ik thuiskwam nadat ik wat had gegeten drinken op de middelbare school feest. “Je kunt dit stap voor stap doen. Zeg hallo en loop (in een rechte lijn) naar je kamer”, fluisterde ik tegen mezelf terwijl ik de steile trap beklom naar ons appartement op de tweede verdieping. Niemand werd gepakt, anders zou ik sterven, of op zijn minst een eindeloze straf ondergaan die me ervan weerhield naar die feesten te gaan totdat ik volwassen was en mijn eigen beslissingen kon nemen.
Ik wist niet alleen niet hoe ik met mijn grootouders moest praten, maar ik was ook bang voor ze.
Soms dit gebrek aan communicatie tot onverstandige beslissingen leiden. Ik heb niet het gevoel dat ik een volwassene heb die ik kan bellen als ik iets doe wat niet mag. Als ik iets stoms doe, sta ik er alleen voor. Het is niet veilig, en ik heb meer dan één vriend ernstig gewond zien raken (zowel fysiek als mentaal) toen ze tienerkeuzes maakten en het gevoel hadden dat ze geen volwassenen hadden die ze konden vertrouwen om hen te helpen.
Ik wil dat mijn kinderen mij vertrouwen
Met mijn eigen kinderen wil ik dat zo houden open communicatielijnenwat vooral belangrijk werd toen mijn kinderen naar de middelbare school gingen. Deze tienerjaren omvatten slechte besluitvorming en een wanhopige strijd tussen de kindertijd en pogingen om volwassen te worden.
Ik sprak openlijk met hen over drugs, seks en drinken. Geen enkel onderwerp is verboden terrein. Ze weten dat ze mij alles kunnen vertellen. Door onze communicatie open en eerlijk te houden, tonen ze een niveau van vertrouwen dat voor andere ouders moeilijk te begrijpen is. Ik laat de vrienden van mijn kinderen vaak dingen vertellen die ze niet aan hun ouders kunnen vertellen. Ik probeer zonder oordeel te luisteren. Ik weet dat het een dunne lijn is tussen discipline en acceptatie. Ik weet ook dat, wat er ook gebeurt, de veiligheid van mijn kinderen mijn eerste en belangrijkste plicht als ouder is.
Toen mijn tweede kind naar de middelbare school ging, kwamen deze discussies weer op de voorgrond. “Als je drinkt, zal ik meer van streek zijn als je in de auto stapt met iemand die gedronken heeft of als je besluit te rijden dan ik vanwege het drinken”, zei ik onlangs tegen mijn middelbare schooldochter. Hoewel ik het drinken door minderjarigen niet openlijk goedkeur, weet ik realistisch gezien dat het vaak deel uitmaakt van de adolescentie. ‘Bel me,’ zei ik, ‘dan kom ik je ophalen.
Ik probeer een open geest te houden
Ook al zijn er veel dingen die ik niet accepteer, ik doe ook mijn best om open te blijven staan. Soms is het moeilijk om op deze manier ouder te worden. Mijn kinderen deden en doen nog steeds dingen die ik vaak afkeur. Ik zie dit als een leermoment, niet als een moment om te straffen. Door de dingen op deze manier te zien, heb ik een zeer hechte band met mijn kinderen kunnen opbouwen en onderhouden. Dit werd ook opgemerkt door anderen, waaronder een maatschappelijk werker die ik met mijn zoon bezocht. ‘Wat er ook gebeurt,’ zei hij, ‘jullie lijken een hechte, open relatie te hebben.’ Het blijft een van de mooiste complimenten die ik als ouder heb gekregen.
Er zit echter ook een andere kant aan deze opmerkingen. Ouderschap is vaak gevuld met oordeel en kritiek. Toen mijn zoon niet naar school ging en mijn tienerzoon worstelde met typische tienerzaken zoals drinken, drugsgebruik en seks, herinner ik me dat ik een buurman mij een onverschillige ouder hoorde noemen. De buurvrouw in kwestie begrijpt mijn relatie met mijn kinderen niet. Ze delen mijn opvoedingsfilosofie niet. Echt, dat is niet nodig. Hoewel ik aanvankelijk last had van de opmerking, wist ik dat ik de enige manier was waarop ik kon opvoeden. Ik geef ouderschap op een manier die ik niet doe, maar ik zou willen dat ik dat wel was.
Terwijl mijn twee oudste kinderen opgroeien en mijn twee jongste tieners worden, heb ik er geen spijt van dat ik te eng ben. Ik zou het opnieuw op dezelfde manier doen. In feite is dat zo. Ik heb er geen spijt van. Ik hoop dat de buren die mij beoordelen er hetzelfde over denken als hun kinderen de moeilijke tienerjaren doormaken.
