Mijn vroegste herinnering aan mijn grootvader is dat ik op zijn knieën zat nadat hij thuiskwam van zijn werk. Ik tel onze snijwonden, schaafwonden, korstjes en blauwe plekken bij elkaar, de zijne van de hare bouwwerkzaamhedende mijne omdat ik te enthousiast was over het klimmen op de speelplaats.
In mijn ogen was hij het toonbeeld van stoerheid, en ik streefde ernaar evenveel oppervlakkige littekens te verzamelen als de littekens die altijd zijn handen en armen bedekten als de tatoeages van een krijger.
Dit stoere kerel zou zichzelf voor mij smelten en zijn massieve lichaam gemakkelijk buigen zodat ik de nieuwste toevoeging aan de collage op zijn huid kon onderzoeken. Op zachte toon uitte hij zijn bewondering voor de lichte wond die ik hem met trots op mijn eigen kleine arm toebracht.
Kortom, dit is mijn grootvader: een man die stoer en intimiderend was voor de rest van de wereld, maar voor mij nog steeds een marshmallow. Deze vriendelijke kant van hem was de reden dat ik, op 28-jarige leeftijd, besloot een paar maanden bij hem te blijven wonen voordat ik aan een heel jaar begon. soloreis rond de wereld.
Door huisgenoten te zijn, kunnen we de verloren tijd inhalen
Mijn grootvader is altijd een onwankelbare bron van onvoorwaardelijke liefde in mijn leven geweest. Maar als jongvolwassene een gevoel van onafhankelijkheid ontwikkelen: reizen, achtervolgen romantische relatiemijn carrière ontwikkelen en in het algemeen een leven voor mezelf opbouwen – ten koste van onze relatie. De afstand ontstond door de onvermijdelijke beweging van twee levens die op verschillende paden leefden.
De schrijver en zijn grootvader maakten samen verschillende uitstapjes. Met dank aan Ashleigh N. DeLuca
Ik maak zoveel mogelijk tijd voor mijn grootvader, bel hem minstens één keer per week en bezoek hem weekendje weg het eindigt altijd te snel. Maar naarmate de tijd verstreek na de dood van mijn grootmoeder, voelde ik een groeiende drang om meer te doen met de tijd die ik bij mijn grootvader doorbracht.
De exacte tijd die ik kreeg toen ik bij hem woonde. Deze pandemie veranderde “slechts een paar maanden” in bijna twee jaar intergenerationeel leven test.
Hij ging van opa naar beste vriend
Toen ik verhuisde, ging ik ervan uit dat we het grootste deel van onze tijd thuis zouden doorbrengen. films kijkenkoken en praten. Ik dacht dat het stil zou zijn, en misschien zelfs een beetje repetitief. Ik kijk ernaar uit om voor hem te zorgen en huishoudelijke klusjes te doen terwijl hij bij me zit en met me praat.
Maar uiteindelijk zorgde hij net zo goed voor mij als ik voor hem probeerde te zorgen. Hij stond erop het avondeten voor me te koken, zodat ik kon uitrusten na een hele dag werken. Zijn enthousiasme als ik een klant of opdracht krijg is altijd oprecht en gepassioneerd. Hij liet de meeste huishoudelijke beslissingen graag aan mij over en verraste me met kleine cadeautjes als hij boodschappen deed. Ze gaat bijna altijd akkoord met mijn spontane en soms onzinnige ideeën, zoals 14 uur rijden om een babyhert de fles te geven, twee kittens adopteren toen een van haar katten onverwachts stierf, op een minivakantie terug naar huis gaan. Rhode-eiland toen onze hele buurt dagenlang zonder stroom zat, of de eetkamer verbouwde tot een grootschalige speelkamer voor haar verwende katten.
De auteur en zijn grootvader zijn al jaren close. Met dank aan Gloria DeLuca
Het belangrijkste was dat mijn grootvader altijd op zoek was naar manieren om mij aan het lachen te maken. Ik wist dat hij een vrolijk en grappig persoon kon zijn, maar door bij hem te wonen, zag ik hoe dom hij was. Door met hem te lachen, hem goed genoeg te kennen om op zijn lach te anticiperen en hoe we die konden uitlokken, ontstond er een verbinding tussen ons die op geen enkele andere manier kon worden herhaald.
Ik heb geleerd te investeren in relaties
Door deze nieuwe dynamiek kon ik hem voor het eerst als een geheel persoon zien, buiten zijn rol als mijn grootvader. De eerste keer dat hij verstikt raakte door mij een verhaal over zijn vader te vertellen, veranderde mijn wereld. Buiten de begrafenis van mijn grootmoeder had ik mijn grootvader nog nooit zo’n diepe emotie zien uiten. Deze man, die altijd onaangedaan door haar was fysieke pijn toen ik een kind was, bracht verdriet en verdriet. Het was een prachtige ontdekking en moedigde mij aan om dieper te luisteren als hij sprak.
Ik begon hem te zien als een fascinerend, veelzijdig mens met uiteenlopende meningen, een complexe geschiedenis en een verrassend vermogen tot ontzag. Zo zijn we veranderd van een opa en een kleinzoon vóór mij in één beste vriendmede-samenzweerder, en gelijk aan de huisgenoot.
Samenleven, vooral tijdens een pandemie, dwingt me om het rustiger aan te doen en me te concentreren op de persoon voor me. Ik heb geleerd hoe ik een betere luisteraar kan zijn. Ik heb geleerd dat de zorg voor een dierbare verschillende vormen aanneemt en afhangt van individuele behoeften. Het belangrijkste is dat ik heb geleerd dat investeren in relaties in de loop van de tijd een diep gevoel van verbondenheid creëert.
Het was een zegen om deze les te leren toen ik eind twintig was. Nu ben ik vastbeslotener om mogelijkheden te creëren voor quality time met mijn broers en zussen, mijn partner, mijn grootouders en mijn beste vrienden. Waar mogelijk geef ik ze geen materiële cadeaus meer, verpakt in mooi papier. In plaats daarvan neem ik ze mee op een avontuur vol gelach, gekke foto’s en zinvolle gesprekken.
De blauwe plekken en snijwonden die nu de flinterdunne huid van mijn grootvader bedekken, kwamen voort uit een leven van in de tachtig met bloedverdunners. Dertig jaar later zitten we niet langer samen ‘de boegeroep te tellen’, maar dat is ook niet nodig. In plaats daarvan tellen we de vele herinneringen die we samen hebben gemaakt, voordat we nieuwe gaan maken.
