In 2024 besefte ik een harde waarheid: ik was ongelukkig. Als solopreneur sinds het begin van de jaren 2000 heb ik gebouwd zescijferig bedrijf terwijl hij drie jongens opvoedde.
Mijn workaholic-drive betekent dat ik alles geef aan elke klant. Het loonde: de fotostudio die ik run kreeg een perfecte vijf sterren Google-recensies en een lange lijst trouwe klanten. Ik kreeg zelfs erkenning vanuit de sector (waaronder een boekdeal en uitnodigingen om op het podium te spreken bij nationale evenementen).
Maar om mij heen zijn de dingen veranderd. De markt wordt ieder jaar steeds drukker. De unieke aanpak die ik op de markt heb gebracht, is gemeengoed geworden. En ik – op 55-jarige leeftijd – ben niet dezelfde persoon als de dertiger die dit bedrijf begon.
Langzaam begon ik me stiekem af te vragen of en hoe je een bedrijf kunt ontdekken waarvan de bouw twintig jaar duurde. Vrienden en familie vroegen zich af of zijn verdwijning zin had. Maar diep van binnen voelde ik een verlangen naar verandering. Ik verloor het contact met het deel van mij dat zich creatief en geïnspireerd voelde. Ik ben klaar om te groeien en te ontwikkelen. Het leven dat ik heb opgebouwd past niet meer.
Spring in het onbekende
In oktober 2024 heb ik de zaak voorgoed gesloten. Het is niet gemakkelijk. Het betekende dat ik afstand moest nemen van de identiteit die ik zorgvuldig had opgebouwd financiële zekerheid het is voorzien. Ik heb ruimte nodig om na te denken over wat ik nu wil als ik de tweede helft van mijn leven inga.
Toen ik de deur voor de laatste keer op slot deed, voelde ik me gelukkig. De opluchting spoelde alle spijt weg die ik dacht te hebben. Ik voelde me lichter – vrij van de last van een bedrijf waar ik niet langer van genoot en dat mijn groei niet langer voedde. Ik heb stagnatie ervaren, en nu ben ik vrij om verder te gaan, op zoek naar nieuwe manieren om mezelf te uiten, om werk te doen dat weer betekenisvol aanvoelt.
Nadat ik contact had gemaakt met veel andere vrouwen van mijn leeftijd, kwam ik erachter dat ik niet de enige was die de midlife-sprong maakte.
Het herontdekken van een doel op middelbare leeftijd
Nadat ik mezelf de ruimte had gegeven en me had aangepast aan een langzamer tempo, zonder werkweken van 48 uur, begon ik met studeren. Ik schreef me in voor een aantal cursussen, benieuwd waar inspiratie toe zou leiden.
Ik denk na over alle herhalingen die ik in het verleden heb meegemaakt: bedrijfsprofessional, loopbaancoach en coaches, en eigenaren van kleine bedrijven. Vervolgens heb ik mijn vaardigheden, kennisgebieden en natuurlijke capaciteiten op een rij gezet. Vervolgens herhaal ik het proces van binnenuit, waarbij ik nadenk over waar ik vreugde en expansie voel.
Plotseling zag ik alle ongeschreven boeken die ik op mijn ‘ooit’-plank had gezet. Ik zie mezelf vanaf het podium spreken tot vrouwen die worstelen met de menopauze overgang naar het midden van het leven. En ik begrijp waarom het tijd is om verder te gaan.
Ik ben nog niet klaar met werken. Ik geef leiding aan mijn talenten en levenservaringen. Ik koos een nieuw pad dat betekenisvol aanvoelde, gezien de levensfase waarin ik me bevond en de uitdagingen waarmee ik als vrouw in de menopauze te maken kreeg.
Dit jaar nam ik deel aan een coachingcertificeringsprogramma dat was ontworpen om tegemoet te komen aan de behoeften van vrouwen in de menopauze. Ik heb geleerd dat, hoewel veel vrouwen in de middelbare leeftijd hun leven misschien heroverwegen en op zoek zijn naar een nieuwe betekenis en doel, de druk van carrière en ouderschap velen ervan weerhoudt de veranderingen door te voeren die ze nodig achten. De obstakels zijn zowel emotioneel als praktisch.
Een mentor zei ooit tegen mij: Je bent waar je je tijd aan besteedt. Terwijl ik verder ga met een nieuw doel en nieuwe energie, ben ik ervan overtuigd dat ik met elke stap een leven opbouw dat past bij de nieuwe, evoluerende versie van mezelf. Ik bracht de ochtend door met het schrijven van boeken en het schrijven van essays. Mijn middagen bestaan uit leren, netwerken en het uitvoeren van mijn inzet voor dagelijkse gezondheidsactiviteiten. ’s Avonds breng ik quality time door met mijn man, die inmiddels met pensioen is, en plannen we uitstapjes naar spannende nieuwe plekken.
En voor het eerst sinds jaren voelde ik me weer mezelf.
