Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Katarina Polonska, een relatiewetenschapper en coach die op het punt staat haar ouderlijk huis in Slowakije te erven. Polonska, 36, die in Vancouver woont, zei dat er veel werk nodig was aan het huis en dat het misschien niet de moeite waard was om renovaties vanuit het buitenland uit te voeren. Het gesprek is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Zo zal ik zijn erfde mijn ouderlijk huis waar ik geboren ben. Ik vind het geweldig, en het is het voor mij waard. Maar ik heb daar nog niet het recht toe.
Het werd vooral gebruikt als gezinsvakantiehuis, maar toen mijn moeder stierf, ging het uiteindelijk naar mij over.
Mijn moeder is eigenaar van het huis en er zijn geen plannen om het te verkopen. Eerlijk gezegd is het huis niet zoveel waard. Dit is een slaapkamer met twee slaapkamers en een badkamer. Het heeft absoluut geen waarde; misschien $ 80.000 CAD. Ik denk niet dat er veel geld naar Canada gaat.
Bovendien zou de verkoop ervan veel renovatie vergen. Het was erg ouderwets en had veel liefdevolle aandacht nodig, en mijn moeder woonde niet in Slowakije, maar in Engeland. Dus vanuit zijn perspectief denkt hij: “Waarom zou ik 30.000 of 50.000 euro (ongeveer $35.245 of $58.742) investeren in een pand dat ik maximaal een paar keer per jaar bezoek? Wat heeft het voor zin?”
Hij wist ook dat het heel ingewikkeld zou zijn om het vanuit het buitenland te verkopen, omdat hij moest navigeren hoe hij de verkopende makelaar moest zien en vertrouwen, enzovoort.
De realiteit is dat ik dit buitenlandse bezit zal bezitten als hij sterft.
Mijn man heeft een soortgelijke situatie meegemaakt met een woning in Barbados
Mijn man wacht ook op een erfenis. Zijn moeder erfde het een eigendom in Barbados van zijn ouders, hoewel hij heeft nooit op Barbados gewoond.
Haar moeder moest wachten voordat ze het landgoed in Barbados kon overnemen, en tegen de tijd dat ze dat deed, was het terrein een beetje bergafwaarts gegaan en waren er altijd complicaties bij.
Polonska en haar man. Met dank aan Katarina Polonska
Ik heb het zelf nog nooit gezien, maar ik weet dat er nog veel werk aan dit huis is. Maar haar moeder hield zich eraan en zei: ‘Je kunt het erven en jij en Kat kunnen ervan genieten.’
Maar hij zei: ‘We gaan niet vaak naar Barbados.’ Het zou een groter gedoe zijn als u uw eigendommen zou moeten beheren en beschermen als u niet fysiek in het land bent.
Ik denk vanuit mijn perspectief, omdat ik er naïef over was, dacht ik: houd het, het zou geweldig zijn om het te hebben. Maar het argument was dat het niet in de omgeving van Barbados was die ik wilde bezoeken.
Hij was erg alert. Hij wil het onroerend goed niet beheren en wil het liever verkopen en dan verkopen deel het geld in zijn familie.
We weten dus allebei dat er nieuwe verantwoordelijkheden boven ons hoofd zullen hangen, en eerlijk gezegd denk ik dat het leven al moeilijk genoeg is.
Het huis in Slowakije heeft zoveel werk nodig dat ik het waarschijnlijk niet kan verhuren zoals het is
Ik zou geen huis in Slowakije verhuren omdat het uit de jaren 80 komt. Het is niet gerenoveerd. Het is ouderwets; het behang is vervaagd.
Terwijl Slowakije uniek is opkomend land vanuit toeristisch perspectief denk ik niet dat iemand op deze plek als Airbnb zou willen verblijven, tenzij het daadwerkelijk werd geadverteerd als een historisch overblijfsel: “Kom en verblijf in dit schilderachtige oude appartement!”
Polonska-eigendom in Slowakije. Met dank aan Katarina Polonska
Mijn man en ik hebben erover gesproken hoe we het misschien zouden moeten renoveren. We weten dat het op een gegeven moment enkele maanden kan duren voordat we fysiek aanwezig zijn om het te renoveren. Maar wanneer zal dat gebeuren? We werken allebei, en naar Slowakije is het ongeveer 20 uur rijden vanaf hier.
Ik denk dat we, realistischer gezien, de plek zouden kunnen verdedigen en behandelen als een ontsnapping. Er is prachtige natuur in de buurt en ik heb geen ander bezit, dus het is psychologisch nuttig om te weten dat er een plek is waar ik thuis ben, ook al is die aan de andere kant van de wereld.
Er moet meer dialoog zijn tussen ouders en kinderen over erfenissen
Wat de erfenis van eigendommen betreft, denk ik dat er meer dialoog moet zijn tussen ouders en kinderen: “Wat moet er gedaan worden Jij wil je het eigenlijk doen?”
Ik denk dat veel ouders ervan uitgaan dat het nalaten van bezittingen aan kinderen het uiteindelijke doel is; we hebben het gehaald, we hebben de hypotheek afbetaald, we hebben dit huis, en nu krijgt het kind het. Die dagen zijn voorbij.
We leven niet in een wereld waarin iedereen opgroeit en in dezelfde stad woont als zijn ouders. We leven in een werkelijk mondiale economie. Mensen bewegen, mensen zijn vluchtiger en de wereld wordt kleiner. Ze zijn ook veel duurder geworden en het eigenwoningbezit is niet meer wat het was.
Ouders moeten beseffen dat de wereld waarmee we vandaag de dag worden geconfronteerd heel anders is, en dat de millenniumgeneratie niet een generatie is die zich zonder reden zorgen maakt. Wij staan onder grote druk. Het is zinvoller om met uw kind in gesprek te gaan over wat hij of zij wil.
Ik hoop dat ouders zullen vragen: “Wat wil je? Waar sta je in je leven en wat voor soort erfenis is logisch?”
Is het eigenlijk, wat contant geldomdat je misschien een drukke ondernemer bent en geen tijd hebt om te verkopen? Misschien heb je eigenlijk liever dat de ouder verkoopt, wat de ouder irriteert, maar misschien heeft het kind dat liever.
Bedankt voor de erfenis – het is erg genereus. Maar ik denk dat veel kinderen waarschijnlijk zouden zeggen dat het het niet waard is. Geniet van het geld, mama’s en papa’s, of verzilver het, spaar geld en geef het gewoon aan ons aanbetaling of iets dergelijks.
