Wanneer de onvermijdelijke robotopstand plaatsvindt, zal ik er klaar voor zijn, dankzij een aantal waardevolle lessen die ik op CES heb geleerd. Ten eerste, als je de keuze krijgt tussen dansen of man-tegen-man-gevechten, kies dan dat gevecht. Ten tweede: draag een kopje terwijl je het doet.
Roboticabedrijf Unitree presenteerde tijdens het evenement zijn G-1 humanoïde robot. De G-1 is een zeldzame vondst in de robotwereld, aangezien hij voor minder dan $ 15.000 op de markt werd gebracht. De stand van Unitree was een voortdurend spektakel, omringd door mensen die graag de keurig ogende eenheid van dichtbij wilden bekijken, gekleed in een wit overhemd en een button-down vest, indrukwekkende danskunsten tentoonspreidend, bewegingen uitvoerend die zelfs Shabba-Doo en Bugaloo Shrimp zouden respecteren.
Er is ook nog een G-1 – deze keer eentje met een veel agressievere richting.
Het toeval wilde dat mij werd gevraagd of ik de handschoenen wilde aantrekken en in de G-1 wilde rondrijden. Na het worden deze technologie opleggen Bijna een week lang wilde ik de kans om te walvissen niet voorbij laten gaan robot.
Vanaf het begin leek de strijd beslist. G-1 heeft een hoofddeksel. Er werd niets aangeboden aan mij of aan een van de andere vleeszakken die de ring in stapten. De handschoenen zijn kersenrood van Everlast. Degene die klittenband aan mijn hand bevestigt? Zalmkleurig.
Toen het gevecht begon, wist ik dat ik een aantal voordelen had – en een aantal nadelen. De robot verslaat mij qua kracht en uithoudingsvermogen, maar ik heb het bereik. Ik heb ook voldoende bokskennis om te weten dat de beste aanpak een combinatie is van jab en uppercut en afstand houden.
Waar ik geen rekening mee hield, was dat mijn lengtevoordeel betekende dat wanneer de robot begon te zwaaien, deze zich meestal op kruishoogte bevond.
Ik schoot een aantal harde schoten in zijn borstholte, soms hard genoeg om hem terug te duwen en hem aan het wankelen te brengen – maar verdomd, wat zou dat ding tegen een stootje kunnen. Het blijft maar komen.
G-1 was vreselijk in het beschermen van zijn hoofd, dus concentreerde ik mijn volgende reeks stoten precies op zijn neus, voor het geval hij zich zorgen moest maken over zaken als zuurstof (die ik op dat moment al had ingeslikt). Dit vertraagde het nauwelijks, maar heeft mogelijk traumatisch schedelletsel veroorzaakt, omdat de robot vervolgens wilde combinaties van stoten in de lucht gooide, volledig buiten het doel.
In het belang van de wetenschap liet ik hem een paar stoten uitdelen (met gedraaide heupen). Hoewel hij niet al zijn robotkracht gebruikte toen hij mij sloeg, kon ik het voelen.
Na ongeveer vier minuten ging de robot op de grond liggen en deed alsof hij flauwviel – de manier van het bedrijf om te zeggen: “Oké, het is tijd dat iemand anders aan de beurt is.”
Toen we weer naar boven klommen, maakten we een groepsfoto. Maar ik zweer dat het erop leek dat hij klaar was om nog een paar klappen naar me uit te delen.
