Toen mijn kind nog geen 5 jaar oud was, werkte ik bij plaatselijke bibliotheek. In mijn vrije tijd is mijn zoon eigenlijk mijn beste vriend. Mijn baas was toen nog een tiener, dus zijn opvoedingsfase was anders dan de mijne.
Ik herinner me dat hij zei dat het geheim om zijn kinderen dichtbij te houden was om ze zoveel mogelijk rond te leiden. Hierdoor blijven zijn kinderen met hem praten en kan hij doorgaan nauwe relatie met hen.
Hij had gelijk met zijn advies.
Mijn zoon is nu twaalf jaar oud
Mijn zoon is pas 12 jaar oud, en overgang van jongen naar tiener het lijkt van de ene op de andere dag te gebeuren. Hij werd onafhankelijker en minder spraakzaam – bij mij, maar niet bij zijn sociale kring.
Ik wist dat het normaal voor hem was om zijn vleugels uit te slaan en een beetje tegen me aan te duwen. Maar soms mis ik echt mijn beste vriend en al het plezier dat we samen hadden toen hij klein was. Als hij nu thuiskomt van school, is hij vaak op zijn kamer praten aan de telefoon met zijn vrienden of speel online games met hen.
Ik denk dat de wijsheid van mijn voormalige baas mij is bijgebleven, omdat het idee dat mijn kind opgroeide en niet met mij wilde praten mij bang maakte. Ik besefte dat het eigenlijk van onschatbare waarde was om mijn zoon overal naartoe te brengen waar ik de kans kreeg. Op dit moment gaat het reizen met hem vooral van en naar school, maar tijdens het voetbal- of basketbalseizoen komen alle trainingen en wedstrijden echt goed van pas. Dit jaar voelde het zesde leerjaar echt als een keerpunt, toen ik een toename merkte in het aantal uitnodigingen voor feestjes, ontmoetingsplekken en logeerpartijtjes.
Ik besef dat naarmate ik ouder word, deze sociale evenementen zullen toenemen. En op een dag, als hij 16 nadert, zal hij hoogstwaarschijnlijk een parttime baan om toe te voegen aan het schema. Zolang hij geen auto heeft, weet ik dat ik zijn belangrijkste vervoermiddel zal zijn. In plaats van bang te zijn, weet ik dat dit eigenlijk een verborgen kans is, als een ruwe diamant, om met hem verbonden te blijven terwijl hij opgroeit.
Het is het beste om ons gesprek op een natuurlijke manier te laten verlopen
Ik probeer hem nooit een onderwerp op te dringen, omdat ik denk dat dit niet de beste tijd is voor op discipline gebaseerde of serieus gesprek. Ik weet zeker dat hij zich gevangen voelde, dus sloot hij zich af, en het vernietigde de veilige ruimte die ik probeerde te cultiveren tijdens onze autoritten. Het gesprek op een organische manier laten verlopen is wanneer hij mij verrast en iets willekeurigs vraagt of zich openlijk uitspreekt over iets dat hem dwars zit.
Ook al stelt hij zich niet altijd open, ik weet dat ik hem daarvoor de ruimte geef. Vaak begon een van ons, nadat we een paar minuten samen in de auto hadden gezeten, ergens over te praten. Ik denk dat het luisteren naar muziek en rondlopen onze hersenen afleiding en gesprekspunten geeft. Het voelt alsof de auto soms een witte vlagzone wordt, waar we stoppen met ruzie maken en weer beginnen te praten.
Ook al is hij stiller, er zijn momenten waarop hij opener en spraakzamer is, en ik laat hem zijn hart luchten en doe mijn best om te luisteren. Het kan therapeutisch zijn als iemand op zijn leeftijd bereid is naar hem te luisteren, maar het kan ook gemakkelijker voor hem zijn om zich zij aan zij voor mij open te stellen dan tegenover mij. Weten dat er een eindpunt is, bijvoorbeeld weten dat we over vijf minuten op haar school aankomen, kan ook helpen.
Ik hoop dat ik hem ook een bericht heb gestuurd dat ik niet zal stoppen met verschijnen
Door hem elke dag bereidwillig mee te nemen waar hij ook heen gaat, denk ik dat dit hem duidelijk maakt dat ik niet zal ophouden voor hem op te komen. Dat, hoe gespannen de zaken ook tussen ons worden, ik er voor alles zal blijven.
Ik denk dat dit hem geruststelde dat ik mijn baan als zijn moeder niet zou opgeven, zelfs niet als het moeilijk werd. Ik zal rustig zitten als hij dat nodig heeft, maar de boodschap die ik hem wil overbrengen is: ik ben er nog.
