Ik was niet van plan om vijf kinderen te krijgen. Ik weet niet eens zeker of ik wil trouwen.
Ik stelde me een leven voor dat gemodelleerd was naar mijn jeugdheld, Mary Richards, de fictieve associate producer bij WJM-TV, gespeeld door Mary Tyler Moore. Ja, ik was het meisje dat op zaterdagavond in haar studentenkamer verbleef om elke aflevering te bekijken. Dat heeft me enorm geholpen, want ik heb een paar jaar bij de televisie gewerkt en uiteindelijk in Hollywood beland.
Daar ontmoette ik mijn man, een Cambodjaanse vluchteling die zich onlangs had gevestigd en samen met mij werkte aan het vertalen van een film. Een jaar later trouwden we en ik werd meteen zwanger.
Van mijn vijf kinderen zijn er op twee na allemaal verrassingen
Ik had niet verwacht dat ik het zo snel zou verwachten. Maar de zwangerschap annuleerde onze plannen om naar het buitenland te verhuizen en ons in Boston te vestigen niet.
Ik was zes maanden oud toen we 4.000 kilometer van Californië naar Massachusetts reden. Mijn blijvende herinnering aan die reis vond plaats op onze derde dag in een McDonald’s-toilet in Texas op Prom Night. Deze schattige tieners waren bezig met hun make-up toen ik binnenkwam en kotste meteen in de gootsteen. In plaats van geschokt te zijn, waren ze lief en sympathiek tegenover mijn toestand. Dat zal ik nooit vergeten.
De schrijver heeft vijf kinderen. Met toestemming van de auteur
Drie maanden later beviel ik van mijn eerste zoon, en het was liefde op het eerste gezicht. Toen hij 2 was, begonnen we te praten over het krijgen van nog een kind. Ik wist niet dat ik al zwanger was. Toen mijn menstruatie niet stopte, wist ik dat ik ging stoppen verloor het kindje waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Binnen een paar maanden was ik weer zwanger en met 12 weken verloor ik ook die zwangerschap.
We lieten ons niet afschrikken en probeerden het nog een keer en werden zwanger van onze tweede zoon, de enige van onze vier geplande biologische kinderen.
Gemakkelijk zwanger worden
Ik werd opnieuw zwanger en een jaar later beviel ik van mijn derde zoon.
Ik hou van deze drie jongens, maar ik wil ook heel graag een meisje. We adopteerden een meisje dat op zes maanden oud bij ons kwam via het pleegzorgsysteem, en toen dacht ik dat we klaar waren.
Ik gaf alle babykleertjes en spullen weg en begon vier kinderen groot te brengen. Mijn man heeft een ander idee: ons gezin verlaten om een nieuwe te maken. Omdat hij zich schuldig voelde omdat hij ons had verlaten, kwam hij terug en werd ik opnieuw zwanger. Ik ben 42 jaar oud en ben nog niet hersteld van mijn emotionele achtbaan gebroken huwelijk.
Het duurde negen maanden voordat ze nog een kind konden accepteren. Ik herinner me nog de ongelovige blik op het gezicht van mijn oudste zoon toen we hem vertelden dat hij nog een broertje of zusje zou krijgen.
Mijn kinderen maken het ouderschap gemakkelijker
Toen mijn jongste 8 maanden oud was, vertrok mijn man voorgoed. Ik vertelde de kinderen dat zelfs als hij vroeg om terug te komen, ik hem niet meer zou verwelkomen.
Het grootste deel van onze tijd samen voelde ik me een getrouwde, alleenstaande moeder. Nu meen ik het, maar ik geniet van de rol en geniet van het leiden van ons grote huishouden. Ik prijs mijn kinderen omdat ze het werk gemakkelijker maken.
Ze blijven bij elkaar, steunen elkaar en mij. Degenen met een rijbewijs nemen hun jongeren mee naar verschillende activiteiten. Oudere jongens koken, maken schoon en doen zelfs de was. Ondanks de omstandigheden was het een gelukkig leven, totdat ze naar de universiteit gingen.
Nu ze volwassen zijn, mis ik de chaos
Twee schreven zich in op scholen binnen acht kilometer van huis, en twee kozen voor campussen in Californië. Met minder huisbezoeken heb ik ons huis verkocht en ga naar het westenook, wetende dat het jongste kind uiteindelijk in Californië zou worden hervestigd.
Ik stel me voor dat ik onze uitgebreide familiebijeenkomsten met mijn volwassen kinderen zou kunnen herhalen, maar dat gebeurt niet zo vaak als ik zou willen. Hoewel vier van hen zich nu aan de westkust bevinden, woont er slechts één in de buurt. Mijn zoon, die de vader is van mijn twee kleinkinderen, was in New-York.
Sinds deze pandemie is het hele gezin nog maar één keer bij elkaar gekomen de bruiloft van mijn jongste zoon. Hoewel ik hen en hun partners zoveel mogelijk privé ontmoet, krijgen we de hele stam niet vaak genoeg bij elkaar.
Ik mis de energie, het geluid en de intensiteit. Ik hou van constante activiteit. Ik hou zelfs van de chaos.
Dat is nu allemaal voorbij, en daarom vertel ik jonge stellen die van plan zijn een groot gezin te stichten dat deze dag ook voor hen zal aanbreken. Hoewel ze misschien genieten van de gecontroleerde chaos van het opvoeden van meerdere kinderen, zullen die kinderen op een dag uiteenvallen, en het zal niet gemakkelijk zijn om de banden te onderhouden waar we zo hard aan hebben gewerkt toen ze jong waren.
Soms denk ik dat als ik maar één kind had, deze levensfase gemakkelijker zou zijn, maar dat is niet waar. Ik vind het allemaal geweldig en kan me geen leven voorstellen zonder deze menigte.
