Ik denk dat ik met mijn 35e te oud ben om te prijzen

Na 10 jaar solo-reizenIk dacht dat ik wist hoe ik alleen moest zijn.

Ik heb bezocht 45 landenmet het openbaar vervoer in meerdere talen navigeren, veel alleen eten en problemen alleen moeten oplossen.

Ik besef echter dat mijn onafhankelijkheid grenzen kent.

Ik voel me gewoon op mijn gemak als ik alleen ben in een omgeving die ik onder controle heb. Over een paar maanden na het uiteenvallenIk merkte dat ik niet meer naar raves ging. Niet omdat ik niet meer van elektronische muziek houd, maar omdat ik geen trouwe dansvrienden meer heb.

Ik word geconfronteerd met mijn angsten

Ik zal het doen mis nooit meer een reis alleen maar omdat niemand met mij mee kan, maar ik kan het niet alleen naar een feestje gaan. Ik besloot dat het tijd was om deze angst onder ogen te zien. Ik wil dingen als het Fusion Festival in Duitsland of de clubscene in Berlijn niet missen alleen maar omdat ik alleen ben.

Als ik alleen kan backpacken in Zuidoost-Azië en zelfs mijn paspoort twee keer kan verliezen, kan ik het wel aan om alleen naar een rave te gaan.

Zelfs nadat ik mezelf ervan had overtuigd om alleen te gaan wandelen, begonnen er andere zorgen naar voren te komen. Ik ben net 35 geworden en door mijn leeftijd voel ik me steeds ongemakkelijker.

Ondanks alle twijfels en zorgen over wat anderen zouden kunnen denken, heb ik ervoor gekozen om die angsten te overwinnen. Mijn nieuwe mantra is: “Wat maakt het uit of ik de oudste persoon op de dansvloer ben? Iemand moet de jongere generatie laten zien hoe het moet.”

Ik ging alleen naar het Fusion Festival in Duitsland

Mijn eerste stop op mijn solofestivalavontuur? Fusionfestival in Duitsland. En eerlijk gezegd had ik geen perfecter festival kunnen kiezen. Nadat ik vanuit Berlijn uit de shuttlebus stapte, vond er een reeks gelukkige gebeurtenissen plaats die mij de beste ervaring gaven waar ik om had kunnen vragen.

Het begon toen ik de moed verzamelde om een ​​meisje de weg te vragen. Hij was ook alleen op het Fusion Festival, op zoek naar zijn vrienden die eerder waren gearriveerd.

Het klikte meteen. Toen we eindelijk zijn vrienden vonden, was iedereen erg gastvrij en vriendelijk. Het voelde alsof ik rondhing met een groep vrienden die ik al jaren kende, niet alleen maar uren.

Het beste deel? Het zijn allemaal dertigers en veertigers.

Daarna ging ik naar een magazijnrave in Parijs en een 24-uursfestival in de Spaanse woestijn. Deze keer had ik geen vrienden en bracht ik de hele nacht alleen door, waar ik altijd bang voor was. Ik dacht dat ik me zou vervelen of dat mensen het zouden merken, maar het tegenovergestelde gebeurde.

Ik besefte dat het niemand iets kon schelen dat ik alleen was, en ik ook niet. Ik danste tot mijn voeten pijn deden. Ik hoef niet bang te zijn dat andere mensen zich vervelen, zodat ik mijn eigen energie kan volgen.

Die nacht is van mij.

Solo babbelen herbouwde mijn zelfvertrouwen

Een jaar waarin ik alleen door Europa trok, hielp me een gewoonte van wederzijdse afhankelijkheid te doorbreken waarvan ik me voorheen niet bewust was. Het bewijst dat ik moeilijke dingen kan doen en dat ik niet altijd een partner of vriend bij me nodig heb.

Het allerbelangrijkste was dat het me hielp om opnieuw contact te maken met mezelf en de stem in mijn hoofd uit te dagen die me vertelde dat ik ‘te oud’ was voor de ravecultuur. De dansvloer maakt zich niet druk om leeftijd. Het gaat alleen om jouw aanwezigheid, energie en vreugde.

Toen ik 35 was, werd ik door alleen naar raves te gaan moediger en eerlijker. Dit leerde me mijn vreugde niet te verbergen, alleen maar om me te conformeren aan een idee van volwassenheid dat ik niet wilde, en benadrukte waar ik me door anderen liet tegenhouden.