I opgegroeid bij mijn vaderwiens foto’s nooit zijn ontwikkeld en ingelijst. Als ik tijd bij vrienden thuis doorbreng, ben ik jaloers op de warmte van de familiefoto’s die ze bij hen thuis brengen. Vanaf het begin wist ik dat ik wilde dat mijn volwassen huis er meer zo uit zou zien.
Ik zie de waarde foto’s weergeven over dierbaren en gelukkige herinneringen, en ik verlang ernaar. Op de middelbare school begon ik met het oppasgeld wegwerpcamera’s te kopen en foto’s te maken als ik met vrienden rondhing.
Ik besefte al snel welk positief effect foto’s op mijn humeur hadden
Ik heb nog geen eigen volwassen huis, maar ik hang foto’s van mij en mijn vrienden langs de rand van mijn slaapkamerspiegel en wissel regelmatig mijn favoriete foto’s op de omslag van mijn schoolmap. Ik was op zoek naar een manier om mijn eigen kleine ruimte in de wereld te creëren, gevuld met herinneringen waardoor ik me beter voel. Wat mijn humeur ook is, elke keer als ik naar die foto’s kijk, voel ik me geliefd.
Toen ik op de middelbare school en op de universiteit zat, was ik degene die fotokopieën maakte voor vrienden. Ik besef hoe opgewonden mijn beste vrienden worden als ik ze foto’s geef waarop we een grapje maken of gewoon samen plezier maken. Voor digitale camera en smartphones, het zien van nieuwe beelden die zojuist zijn ontwikkeld, is voor ons echt spannend.
Met foto’s kan ik met een klein budget een huis creëren
Toen ik een zoon van in de twintig kreeg, wist ik dat ik er een wilde creëer een warm huisgevuld met foto’s die hij overal kan zien. Als alleenstaande ouder zijn foto’s een goedkope maar zeer effectieve manier geworden om ons huis als thuis te laten voelen. Hij is altijd blij als ik een nieuwe foto krijg voor op de koelkast of lijst.
Ik ben echt blij dat ik dit ene simpele ding anders heb gedaan dan mijn vader, omdat ik zie dat het een impact heeft op het leven van mijn zoon. Ik zag haar gezicht oplichten toen ze bepaalde foto’s zag, zelfs foto’s die haar hele leven aan de muur hadden gehangen.
Met dank aan Ashley Archambault
Op zijn twaalfde richt hij zijn kamer nu op dezelfde manier in als ik ooit deed: hij plakt foto’s van zijn vrienden op een kurkbord in zijn slaapkamer.
Dankzij mijn familiefoto’s zie ik altijd wat belangrijk is
Nu ik hertrouwd ben, zijn dat er veel onze foto samen als gezin of gewoon zoals mijn man en ik.
Het is moeilijk om boos op mijn man te blijven als ik langs foto’s loop van ons tijdens onze huwelijksreis, en het is nog moeilijker om boos op mijn zoon te blijven als ik naar foto’s van hem als baby kijk. Het helpt me om hem weer als baby te zien, die nu net zoveel liefde en steun nodig heeft als toen. En als ik mijn man en mij zo gelukkig en verliefd zie, wil ik daaraan vasthouden en niets als vanzelfsprekend beschouwen.
Dit foto’s van verschillende momenten in ons leven het maakt ons niet alleen gelukkiger, maar het is ook een krachtige herinnering aan de dingen die er het meest toe doen. Er is een deel van mij dat verdrietig is dat ik dat niet heb meegemaakt toen ik opgroeide, maar ik ben ook opgelucht dat ik als volwassene heb geleerd hoe ik het voor mezelf en mijn gezin kon doen. Mijn zoon houdt net zoveel van foto’s als ik, dus ik wist dat hij zou opgroeien en ze op zijn eigen plek zou tentoonstellen. Het was een eenvoudig maar belangrijk ding dat hij kon doen voor zichzelf en de mensen van wie hij hield, en het maakte me zo blij.
