We zijn 10 minuten lopen van Paleis van Versailles. Mijn vrouw volgt ISIPCA, een van ’s werelds meest prestigieuze geurprogramma’s, en ik ben een Amerikaanse schrijver die buiten Parijs woont.
Het klinkt misschien glamoureus, maar mijn dagelijkse routine is niet veel veranderd. Voordat we in oktober verhuisden, zat ik de hele dag achter de computer. Nadat we verhuisd waren, zag mijn leven er vrijwel hetzelfde uit.
Ik moet toegeven dat er een deel van mij was dat dacht dat de levensstijl van een Amerikaanse expat die buiten Parijs woonde mijn overtuigingen zou bevestigen. De grote Amerikaanse romanmaar de werkelijkheid is veel saaier.
Hoewel sommige groot zijn ethische verschillenarchitectuur, eten en taal, als schrijver die vanuit huis werkte, was ik verrast dat ik grotendeels geïsoleerd was van deze dingen.
Ik woon misschien in Frankrijk, maar ik breng het grootste deel van mijn tijd door in mijn appartement
Het grootste deel van mijn dagen breng ik door in mijn appartement. Pablo Andreu
Ik kwam hier aan zonder iemand te kennen, behalve mijn vrouw. Vaak ben ik de hele dag alleen.
Soms FaceTime ik met vrienden en familie thuis, maar het tijdsverschil van zes uur zit me in de weg. Toen ze van hun werk kwamen, was het al middernacht in Versailles.
Ik kan dagen zonder Frans spreken, tenzij je Babbel meetelt.
Als ik het doe, is het in 60 seconden: een stokbrood bestellen bij de dichtstbijzijnde bakker of een goedkope fles Beaujolais pakken bij de plaatselijke kruidenier voor een koolhydraatrijk diner.
Daarna ging ik terug naar mijn appartement om urenlang in het Engels te schrijven, net zoals ik mijn tijd in New York doorbracht.
Het is waar dat zelfs in mijn appartement er herinneringen aan zijn dat ik op een andere plek ben: het warme water duurt niet lang, de keukentegels zijn van donker terracotta met donkerder voegsel, en de kruiden- en sauslabels die in de keuken achterblijven zijn uiteraard allemaal in het Frans.
Toen ik uit het raam keek, zag ik een leikleurig mansardedak dat paste bij het grijs van het winterse Versailles.
Na een tijdje beginnen zelfs deze charmante verschillen echter in het dagelijks leven te vervagen.
Na een maand besefte ik dat ik de deur uit moest om echt in Frankrijk te zijn
Het kost wat moeite om een gemeenschap in Frankrijk op te bouwen. Pablo Andreu
Als expats werken op afstandIk besefte al snel dat ik proactief moest zijn als ik nieuwe mensen wilde ontmoeten.
De gouden dagen waarop vrienden mij in de schoot vielen – zoals op de universiteit of aan het begin van mijn carrière, toen mijn collega’s mijn adoptiegezin in New York vormden – zijn al lang voorbij. Nee, ik moet het initiatief nemen.
Ik probeer door te dringen tot de buitenlandse schrijversgemeenschap in Parijs. Ik maakte online contact met een aantal in Parijs gevestigde schrijvers en ontmoette ze vervolgens voor een kopje koffie.
Eén van hen, een dichter en geleerde, vertelde het verhaal van een Engelstalige schrijverssalon in Parijs. Ik woonde het evenement bij, las wat van mijn werk en ontmoette andere Engelstalige schrijvers, voornamelijk Amerikanen en Britten.
Een ander nodigde mij uit voor de lancering van een literair tijdschrift in Le Marais. Op het lanceringsfeest kwam ik verschillende mensen tegen die ik een paar dagen eerder in de salon had ontmoet, waaronder een vriendelijke Engelsman die me uitnodigde om te komen lezen in zijn appartement in het 19e arrondissement.
Eerder die week kende ik niemand in Parijs. Opeens kwam ik op een feestje mensen tegen die ik kende, en werd vervolgens uitgenodigd voor een ander feestje.
Mijn dagelijkse routine is misschien hetzelfde in Frankrijk, maar door hier te wonen, kijk ik anders naar de dingen
Ook al is het grootste deel van mijn leven niet veranderd, ik voel me gelukkig dat ik hier ben. Pablo Andreu
Het feest eindigt altijd. De dagelijkse routine herhaalt zich. Mijn vrouw vertrok als eerste en kwam pas in het donker terug.
Overdag hoor ik alleen het geluid van sleutels en het gekreun van de vloerplanken, elke keer als ik de keuken binnenloop voor nog een kop koffie. Ik aanvaard opdrachten en taken die de eenzame verveling doorbreken.
Als mijn vrouw thuiskomt en vraagt hoe mijn dag was, weet ik niet wat ik moet antwoorden. ‘Hetzelfde,’ dacht ik. “Altijd hetzelfde.”
Maar dat is niet helemaal waar. Sommige dagen worden onderbroken door ontroerende berichten of kleine overwinningen, zoals een vriend die mij belt of een redacteur die een van mijn verhalen accepteert.
Maar de meeste van mijn dagelijkse activiteiten blijven ongewijzigd. Het is waar, deze malaise kan meer het gevolg zijn van werken op afstand in plaats van alleen te zijn op een vreemde plek; Ik voelde een soortgelijk isolement toen ik op afstand in New York werkte.
Het heeft jaren geduurd voordat mijn vrouw en ik aan de slag gingen een gevoel van saamhorigheid vinden in onze omgeving. Het gebeurde niet zomaar. Wij moeten ervoor werken. Terwijl we daarover nadachten, ontving mijn vrouw haar acceptatiebrief.
Ik dacht dat de herhaling van het dagelijks leven niets unieks was, maar ik was verrast om te ontdekken hoe vergelijkbaar het hier is. Ook al is het routine, ik heb geluk. Ik woon op een prachtige plek en ik mag doen waar ik van hou, en mijn vrouw ook.
Woont in Versailles heeft iets onder de aandacht gebracht dat in Amerika duidelijk begint te worden: het leven dat je wilt, klopt niet aan je deur, waar je ook bent. Je moet eropuit gaan en het vinden.
