De dag dat ik 16 werd, leerde ik twee dingen: de mijne rijbewijs en een zak Kool 100 Milds voor $ 1,98 van een benzinestation waarvan ik wist dat het aan mij zou verkopen.
Het was 1995 en ik herinner me nog steeds de vrijheid en rebellie die in mijn hart leefden terwijl mijn haar in de wind wapperde. Vanuit het raam van de LeBaron-cabriolet van zijn moeder, mijn vriend en ik onze sigaretten aan het flikkeren en het lijkt erop dat onze tieners er problemen mee hebben.
Na tien jaar dagelijks een slechte gewoonte te hebben nageleefd, ben ik bang dat ik het roken een kostuum heb laten worden, als een melancholisch, glamoureus kledingstuk dat mij een emotionele afkorting geeft voor een tragisch gevoel. Ik kom in karakter als ik me sterk moet voelen, maar vaker wel dan niet faal ik.
Toen ik twintig werd, realiseerde ik me ook dat sommige van mijn meest betekenisvolle gesprekken via asbakken werden gedeeld. Mijn rookgewoonte begint als een persoonlijke rebellie, maar is altijd in wezen sociaal. Het delen van de ervaring van het branden van een sigaret voelde speciaal, een manier om een band op te bouwen met iemand van wie ik hield.
Ik heb veel redenen gevonden om te stoppen
Maar de wereld bleef vooruitgang boeken, en begin jaren 2000 slaagden mediacampagnes erin de publieke perceptie te veranderen. Productplaatsing werd vervolgens verboden op televisie en in films, enzovoort rookverbod wat betekent dat ik niet langer in een bar kan blijven en een sigaret kan opsteken. In 2007 begon de Motion Picture Association of America roken te beschouwen als een reden om strengere beoordelingen te geven.
Met dank aan Andrea Javor
Toen de wereld mij alle reden gaf om te stoppen, deed ik dat gediagnosticeerd met diabetes type 1 op 27-jarige leeftijd, wat paniek veroorzaakte en een drastische herevaluatie van mijn levensstijl. Ik gooide de resterende zeven sigaretten in mijn pakje weg en stopte er onmiddellijk mee.
Ik ga altijd terug naar het pakket
Maar jarenlang, elke keer als ik een vreemde zag roken naast een bar of bushalte, stelde ik me voor dat ik hem tongzoende, gewoon om te voelen wat ik had gemist.
Twintig jaar lang is mijn ziekte voortdurend teruggevallen, waardoor deze slechts sporadisch voorkomt. pijnlijke sigaretten. Ik loerde achter een gestolen opstand in mijn steegje in Chicago, met mijn voeten tegen de muur van een groezelige nachtbar, in een hoek van een casino in Las Vegas, met een collega waarvan ik wist dat hij zich in het geheim bij me zou voegen.
Tijdens een jaarlijks meidenuitje naar Saugatuck, Michigan, vond ik het leuk om met een van mijn studievrienden te kletsen – we zaten op het balkon van een huurhuis, maar het had net zo goed onze slaapzaal kunnen zijn. Dat vertrouwde gevoel kwam terug, en ik hield opnieuw van mezelf en haatte mezelf omdat ik in één adem nostalgie en consequentie koesterde.
Het verlangen om te stoppen blijft
Onlangs, op 46-jarige leeftijd, besefte ik dat ik de afgelopen twintig jaar meer dan twintig keer was gestopt.
Ik kan de verschillende negatieve gevolgen voor mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid niet vermijden. Ik martelde mezelf met kankerverwekkende stoffen, waardoor nog meer problemen ontstonden in een lichaam waarvan het immuunsysteem al zwak was. Ik hekelde mezelf en wenste dat ik meer zelfbeheersing had.
Ik hield een dagboek bij over wat er nodig zou zijn om echt voorgoed te stoppen. Maar in plaats van een lijst met gevolgen, kwam er een lijst met herinneringen uit. Ik haalde herinneringen op aan mijn middelbare schoolvriend Mark, met het vette haar, met wie ik vaak zoende en rookte. Of de keer dat mijn oom mij op eerste kerstdag, toen ik zeventien was, buiten zag roken – en ik het nog steeds nooit aan mijn ouders heb verteld. Elke inzending eindigt waar ik begon: ik hou echt van af en toe een sigaret.
Toen we het nieuwe jaar ingingen, deed ik iets wat ik al twintig jaar niet meer had gedaan: ik beloofde mezelf te laten roken, maar met beperkingen. Ik zal er niet meer dan één per maand hebben, hopelijk minder, en als ik dat doe, moet het voortkomen uit een gevoel van eigenwaarde. Ik zal niet achter een afvalcontainer in mijn steegje hurken, in de schaduw stelen of erover tegen mijn partner liegen. Ik zal met trots genieten van het ritueel van aanraking.
En als het niet meer verboden is, kan ik dan voorgoed stoppen?
