Dit interview is gebaseerd op een gesprek met Laura Burgoyne, 47, uit Wayne, New Jersey, die in commercieel onroerend goed werkt. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik geloof dat het beste wat je voor je kinderen kunt doen, is ze zo zelfstandig mogelijk op te voeden. Op die manier zullen ze, als ze opgroeien, beter voor zichzelf kunnen denken, niet in paniek raken als er problemen zijn, en beter in staat zijn om problemen op te lossen.
Mijn dochter, Elizabeth, 17, staat op het punt geboren te worden lezingen bijwonen in de herfst. Ik maak me geen enkel zorgen. Ik weet dat hij op eigen benen zal kunnen staan.
Hij had tijdens zijn jeugd veel vrijheid en nam verantwoordelijkheden op zich, vooral omdat ik er één was vrije uitloop ouder dat bevordert de autonomie.
Ik heb mijn dochter van jongs af aan onafhankelijkheid geleerd
Ik begon met de kleine dingen op de kleuterschoolzoals hem aanmoedigen om producten in het schap van de supermarkt te kiezen of mij te helpen bij de kassa.
Hij voelt zich op zijn gemak bij het niveau van vertrouwen en wordt behandeld als een individu met zijn eigen wensen en behoeften.
Elizabeth werd onafhankelijker naarmate de tijd verstreek. Om 8 uur ontstond er verwarring over wanneer hij na schooltijd bij de bushalte in ons dorp zou worden afgezet.
Burgoyne en Elizabeth genieten van een leuke activiteit. Met dank aan Laura Burgoyne.
Ik was er niet zoals gewoonlijk om hem te zien, maar hij was niet bang. In plaats daarvan liep hij naar de klantenservice van een nabijgelegen supermarkt. Hij vroeg of hij hun telefoon mocht gebruiken.
Er was geen angst of paniek in zijn stem toen hij mij belde. Hij wachtte rustig tot ik arriveerde.
Hij begrijpt financiën
Ik heb altijd het belang van lesgeven gezien financiële geletterdheid aan kinderen vanaf de kindertijd.
Tegenwoordig hebben veel mensen geen contant geld bij zich en gebruiken ze creditcards; Het is moeilijk voor kinderen om te begrijpen hoe geld werkt.
Elke week, sinds hij ongeveer vier was, maakte ik er een punt van om me terug te trekken contant geld uit geldautomaat en liet Elizabeth de verschillende bankbiljetten zien.
Ik vertelde hem hoeveel geld we moesten uitgeven aan boodschappen, hoeveel geld we nodig hadden voor de hypotheek en nutsvoorzieningen, en hoeveel geld we uitgeven aan leuke activiteiten zoals gymnastiek of kunstlessen.
Burgoyne leerde Elizabeth de redenen en doelen van financiën. Met dank aan Laura Burgoyne.
Vanaf haar zesde deed Elizabeth kleine huishoudelijke werkzaamheden voor haar buren en vrienden, zoals helpen met het wieden van de tuin of het dragen van de boodschappen uit de auto.
Hij wist het toen nog niet, maar ik gaf het hem de dollars die ze vooraf betaalden, betaalden ze hem. Het leerde hem arbeidsethos.
Op 14-jarige leeftijd begon hij zijn eerste baan als ijsschepper. Momenteel werkt ze als parttime gastvrouw in een restaurant. Hij stopte de helft van zijn salaris in een persoonlijke spaarrekeningbehoud 40% en doneer de rest aan een goed doel.
Ik heb mijn dochter de onbekende realiteit van gevaar geleerd
Ik ben er niet één helikopter moedermaar dat maakt mij niet onzorgvuldig. Elizabeths veiligheid staat voorop, en ik benadruk dat ze zich altijd bewust moet zijn van haar omgeving.
Ik vertelde hem al dat er niet zoiets bestaat als ‘goede buitenlanders’ en ‘slechte buitenlanders’. Kinderen zijn bang voor die taal. Dit leidt tot een achterdochtige en voorzichtige mentaliteit waardoor u op uw hoede kunt zijn voor iedereen.
Burgoyne moedigde Elizabeth aan niet bang te zijn voor vreemden. Met dank aan Laura Burgoyne.
Integendeel, ik heb gezegd dat je met volwassenen die je niet kent, kunt praten, zolang je maar nooit met hen meegaat. Hij weet dat hij indien nodig een volwassene om hulp kan vragen.
Hij weet ook dat als een volwassene om hulp vraagt of een kind ergens vergezelt, dit een teken is van groot gevaar.
Ondertussen heeft hij geleerd om met oudere mensen om te gaan en vriendelijk te zijn. Hij kan zich inhouden in gesprekken. Mensen denken vaak dat hij ouder is dan hij is.
Wij zijn niet afhankelijk van elkaar
Toen ik eind jaren tachtig en begin jaren negentig opgroeide, speelde ik spelletjes met mijn oom terwijl hij mij door auto’s liet navigeren. We namen vaak de verkeerde afslag, maar hij vertelde me nooit waar ik de fout in ging. In plaats daarvan moest ik een manier vinden om ons zelf thuis te krijgen.
Dit heeft mij een waardevolle les geleerd: denk voor jezelf en vertrouw op je instinct.
Ik moedigde Elizabeth aan om een soortgelijke oefening te proberen terwijl ze me naar een onbekende plek bracht. Hij deed het niet met opzet met behulp van GPS.
Het duurde langer dan normaal – en we verdwaalden een paar keer – maar we kwamen er. Nu heeft Elizabeth er alle vertrouwen in dat het goed met haar gaat als haar GPS het begeeft.
Burgoyne en Elizabeth waren onafhankelijk van elkaar. Met dank aan Laura Burgoyne
In ruil daarvoor gaf hij mij een uitdaging. Ik ben een technofoob en vertrouw op Elizabeth om elektronisch werk in huis te doen, zoals het resetten van de router. Ik heb er een gekocht Nieuwe iPhones en vroeg Elizabeth om het voor mij te regelen. Ik ben bang om contacten, foto’s en andere gegevens te verliezen.
Tot mijn verbazing zei hij nee. Hij zei dat ik het zelf moest oplossen. Eerst schrok ik, daarna ging ik gewoon door.
Ik kreeg de telefoon aan de praat en was behoorlijk trots. Toen ze volwassen werd, was Elizabeth ook trots op haar onafhankelijkheid en capaciteiten.
