Ik ben een professionele boekenclubmoderator. Hier ziet u hoe u het zelf kunt uitvoeren.

Als ik mensen vertel dat ik een baan heb als facilitator van een boekenclub, is de eerste reactie bijna altijd: “Dat is een werk?”

Wauw, echt. Ik werkte bij een bedrijf dat mensen zoals ik inhuurde: schrijvers met een doctoraat, die geld nodig hadden en heel weinig verkoopbare vaardigheden. De meeste van mijn boekenclubs bestaan ​​uit vrouwen tussen de 45 en 99 jaar. Ze hebben elkaar op verschillende manieren ontmoet: op de universiteit, in de rij op de school van hun volwassen kinderen, via hun ex-echtgenoten. Wat ze gemeen hebben: ze houden van lezen en willen dit zo efficiënt mogelijk doen.

Ik werd ingehuurd om de boekenclub soepel te laten verlopen – om ervoor te zorgen dat iedereen zich gehoord en gezien voelde, net zoals moeders dat doen met hun jonge kinderen, denk ik. (Ik ben geen moeder; het dichtst bij mij komt een al lang bestaande verzameling souvenirlepels.) Ik was daar om alle obstakels te overwinnen die zich soms voordoen als niemand de leiding heeft. Er zijn persoonlijkheidsverschillen, meningsverschillen over boekkeuzes, intrinsieke manieren om naar de wereld te kijken die soms in boekenclubs ontstaan.

‘Zeg het nog eens, Janet,’ zou ik kunnen zeggen, nadat een andere vrouw mij voor de zesde keer onderbreekt. Laat Janet praten! Ik zal proberen niet te schreeuwen.

“Jij vond Dat?” andere vrouwen zouden kunnen zeggen over boeken die ze leuk vinden.

Ik ben er om hen eraan te herinneren dat iedereen recht heeft op zijn mening, zelfs als hij denkt dat die verkeerd is.

Elke boekenclub heeft zijn eigen persoonlijkheid: de verschillende karakters en rituelen. Ik word betaald om te leren wat elke boekenclub wil en probeer het hen (soort van) te geven. Sommigen weten niet wat ze willen, of denken dat ze weten wat ze willen, terwijl ze in werkelijkheid iets anders willen. Ze denken bijvoorbeeld dat ze een Boekerbeloningen finalist, maar vond het erg wazig.

‘Wat dacht je ervan,’ zei ik zachtjes, ‘we proberen iets… lichters? Maar literair! Nog steeds literair natuurlijk.’ (Ann Patchett werkt bijna altijd.)

Behalve zij natuurlijk denk erover na ze willen het strand lezen. In dit geval zullen ze het lezen en verklaren: “Niet genoeg inhoud!”

“Wat dacht je van iets diepers?” zei ik. (Ann Patchett slaagt bijna altijd).

Boekenclubs zitten vol met honderden kleine paradoxen: ze willen leren, maar willen niet onderwezen worden. Ze willen van het boek genieten, maar vinden het nog steeds een uitdaging.

Sommige boekenclubs openen een fles wijn en beginnen een gesprek met de ex-man die dit nieuwe en vervelende ding heeft gedaan. (Ik was gevloerd.) Sommigen van de boekenclub dronken glazen water, alsof ze op een seminarie van een graduate school zaten, wachtend tot ik begon. Sommigen bestelden pizza’s die ze vanaf hun schoot aten, en anderen stelden uitgebreide kaasplanken samen, die ik hier en daar neerlegde op een manier waarvan ik hoopte dat het luchtig was en niet schreeuwend. uitgehongerde schrijver.

“Is dat Gouda?” vroeg ik terloops.

Vaak zijn er ingewikkelde dynamieken waar ik alleen maar naar kan gissen, die al lang vóór mij bestonden – soms zelfs voordat ik werd geboren. Soms negeert een vrouw de mening van een andere vrouw ronduit, waardoor ik me afvraag of er een langdurige, geheime rivaliteit tussen hen bestaat. Slapen ze met elkaars echtgenoten? Slapen ze met elkaar? (Gebaseerd op hun reactie op met dank aan Miranda juli “Allemaal kruipen,” Ik denk het niet.)

Bovendien is het niet mijn taak om dat te vragen. Het is mijn taak om ervoor te zorgen dat ze hier iets uit halen. Dat ze hun geld niet verspillen! Dit betekent dat als ze toegeven dat ze het boek bij aankomst niet zo leuk vonden, ze het nog leuker zullen vinden als ze weggaan. Of in ieder geval waarderen ze wat ze niet leuk vinden.

Hier zijn enkele dingen waar mijn boekenclub normaal gesproken niet van houdt: slechte moeders. Open huwelijk. Een boek zonder duidelijk plot. Echter.

Een goede discussie kan hun mening veranderen, als ze daarvoor openstaan, en leden van een goede boekenclub staan ​​altijd: open om van gedachten te veranderen. Als het goed gaat met een boekenclub, herinner ik me de reden dat ik las: omdat het ons opent voor een andere manier van leven, een andere manier van denken.

En soms leest mijn boekenclub een roman die zo volledig spreekt over wie ze zijn – een niet-gearticuleerde versie – dat ze zich afvragen of ze die zelf hebben geschreven.

‘Ik ook,’ zei ik tegen hen. “Ik heb mezelf ook gezien.” En we waren allemaal een beetje buiten adem en keken elkaar aan, alsof er iets magisch was gebeurd.

5 tips voor het starten van je eigen boekenclub:

• Stel al vroeg de basisregels vast. Is dit een literaire boekenclub waar je de nieuwste prijswinnaars probeert te lezen? Of is het een goedgelezen, genreoverschrijdende boekenclub? Kiezen verschillende leden elke maand romans? Of stemt u erover en beslist u erover in de commissie? Hoe lang heb je vergaderd?
• Deel het podium. Zorg ervoor dat iedereen de tijd heeft om te schitteren. Probeer ze niet te onderbreken, of als je een boekenclub hebt die elkaar graag onderbreekt, laat ze dat dan weten.
• Kom elke maand bijeen en houd u aan een vooraf bepaald schema. Als je elke maand zelfstandig probeert in te plannen, heeft er altijd iemand “iets op die dag dat hij niet mag missen” en ergert hij zich stiekem aan de andere leden die moeten afspreken.
• Word niet persoonlijk. Soms raak ik zo gehecht aan een boek waar ik van hou, dat als iemand zegt dat hij het haat, ik het moeilijk vind om niet te horen: ‘Ik haat je.’
• Blijf open. Als de club een roman of een genre kiest dat je nog nooit eerder hebt gekozen, probeer dan meer te luisteren dan te praten. Je zult misschien verrast zijn.

zilveren berg is schrijver en cabaretier. Hij is gepromoveerd op dit gebied Copnieuw activeren writueel En Iiteratuur van USC. Debuutroman, “Eerste keer, lange tijd,” het is nu uit.