Dit verhaalde essay is gebaseerd op een gesprek met Twanna Harris, oprichter Liga van industriële moeders. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik ben moeder van twee atleten. Samen met mijn man hebben we vier kinderen: twee zoons en twee dochters. William, mijn oudste zoon, speelde ooit voor Commandant Washington voor zeven jaar. Mijn zoon Trey is wat wij ‘het volgende kind’ noemen. Hij zat aan de Sam Houston State University en begon te trainen voor de NFL-draft.
Mijn echtgenoot speelt in de NFLdus ik geloof dat onze familie uniek is toegerust om door dit proces te navigeren en structuur en discipline te bieden.
De zoon van Twanna Harris speelt al jaren voor de Commanders. Met dank aan Twanna Harris
Toch verraste iets mij, ook al had ik het niet verwacht.
Ik realiseerde me niet de financiële en emotionele stress die gepaard gaat met het spelen van een kind in de NFL
Werkelijk letsel het laatste waar ik me zorgen over maak.
Ik ben degene die mijn kinderen heeft begeleid tot ze zijn waar ze nu zijn. Ik onderzoek programma’s en coördineer ze verhuizen naar een andere school indien nodig, het identificeren van coaches, het onderzoeken van hogescholen die de beste kansen bieden, en het bieden van de financiële, emotionele en mentale ondersteuning die nodig is om de overgang van de middelbare school naar de universiteit te begeleiden, ter voorbereiding op het bereiken van de professionals.
Toen ik die transitie doormaakte, had ik het gevoel dat het sentiment was: “Heel erg bedankt voor je bijdragen, maar we zullen het vanaf hier overnemen.” Er is bijvoorbeeld geen gesprek met ons als ouders over hoe ze hun salaris moeten beheren en behouden als ze eenmaal professioneel zijn geworden.
Twanna Harris helpt andere ouders bij het navigeren door het sterrendom van hun kinderen als atleten. Met dank aan Twanna Harris
Daarnaast heb ik geen training of begeleiding gekregen over hoe je de beste adviseur of adviseur kunt selecteren voor de specifieke situatie van jouw sporter.
Ik wist dat ik niet de enige moeder was die zich zo voelde, dus deed ik iets
Ik help een van mijn zoons door een moeilijke tijd, wat is gebeurd moment van isolatieen ik weet dat ik niet de enige moeder ben die dit zelf probeert uit te zoeken. Dit voedde mijn verlangen naar gemeenschap, en nadat ik met veel moeders van atleten had gesproken, besefte ik al snel dat wat ik meemaakte meer de norm dan de uitzondering was.
Omdat er geen blauwdruk of draaiboek bestaat, heb ik mijn collectief, League of Industry Moms, opgericht om steun en middelen te verzamelen om ons te helpen samen door dit terrein te navigeren.
We bestuderen alles, van mediatraining tot financiële geletterdheid, zoals hoe kinderen hun financiën moeten beheren als ze 50 worden, en helpen hen het belang van hun uitgaven in de komende vijf jaar te begrijpen.
Het opvoeden van een atleet is niet hetzelfde als het opvoeden van een kind
Normaal gesproken wordt een kind niet elke dag gevierd voor zijn werk. Maar omdat mijn kinderen atleten zijn, zijn ze dat ook – en krijgen ze tegelijkertijd doodsbedreigingen. Niets voelt meer echt en het voelt alsof iedereen een stukje van je kind komt halen. De ene dag doen we dit samen als gezin, en de volgende dag zegt je kind: “Hé mam, ik ben nu volwassen, ik heb jouw toestemming niet nodig om een cheque van $ 425.000 op te halen.”
Omdat ze juridisch gezien volwassen zijn, hoeven merken niet met hun ouders te praten. Er kan hier sprake zijn van een vals realiteitsgevoel, omdat spelers vanaf het begin een grote hoeveelheid middelen, aandacht en geld ontvangen. Er was geen spelersvereniging of vakbond, dus werkte ik samen met een organisatie genaamd atleet.org om ervoor te zorgen dat we ouders hierdoor opleiden.
Ik wil alleen het beste voor mijn kinderen, en ik weet dat andere moeders dat ook doen
Mijn man en ik hebben onze kinderen zo grootgebracht dat ze volkomen onafhankelijk zijn. Het punt is om kinderen onafhankelijk op te voeden, maar dit is een andere manier van overleven. Iemand wiens frontale kwab onderontwikkeld is, zal een cheque van miljoenen dollars overhandigd krijgen, en hopelijk zullen ze de middelen hebben om te weten wat ze eraan kunnen doen.
Het belangrijkste dat mijn man en ik onze atleten willen leren, is de kunst van het luisteren en de wijsheid die we door dat proces verwerven om te ontdekken wanneer iemand gemotiveerd is door de verkeerde bedoelingen of wanneer iets dat hij of zij zegt niet waar klinkt.
